คนที่ต้องไปเรียนต่อไกลบ้าน เค้ามีความรู้สึกและการปรับตัวยังไง ไม่ให้คิดถึงเพื่อน คิดถึงบ้าน???

ตามหัวกระทู้เลยค่ะ..
เราจะซิ่วปีหน้า พี่ชายอยากให้เราไปอยู่ใกล้ๆพี่ เพราะเราอยู่ กทม เราเหลวแหลก ขี้เกียจ เกรดตกมาก เพราะเราไม่ฟังใคร เราฟังพี่ชายคนเดียว พี่ชายเลยจัดการซะเลย!

ตอนนี้เราเรียนมหาลัยแห่งหนึ่งย่านรามคำแหง 5555555
เราก็รู้ตัวว่ากมลสันดารของเราก็คงทำให้เราไม่สามารถจบได้ภายใน4 หรือ8 ปี

พี่ชายเลยให้ซิ่วไปเรียนอยู่ที่ "ชายแดนใต้"

ถามว่ากลัวมั้ย เราไม่กลัวนะ เราไปบ่อยแล้ว ถ้าจะตาย ถึงอยู่กรุงเทพ มันก็ตาย อันนี้เราไม่ซีเรียส

แต่..เราอยู่กทม มาตั้งแต่เกิด จนวันนึงเราจะต้องห่างพ่อแม่ที่อยู่ที่นี่ ห่างเพื่อน เราไม่รู้ว่าตอนนั้นเราจะรู้สึกยังไง. และทนมันได้มั้ย เราเป็นคนติดเพื่อนนะ

โอเค ว่านั่นคืออนาคต แต่ที่ผ่านมาเราก็เติบโตมาจากทุกอย่างที่นี่ เรากลัวนะ มันอาจจะไม่ใช่ ต่างประเทศ แต่นี่มันก็ไกลพอที่จะทำให้เราคิดถึงคนที่นี่มากๆเลยล่ะ

มันอาจจะเป็นเรื่องของอนาคตนะ แต่เราซีเรียสเรื่องความรู้สึกมากอ่า

ปีหน้าแล้ว..นับวันรอเลยล่ะ 😭😭😭


เราจะต้องปรับตัวยังไง อยู่ได้มั้ย คนส่วนใหญ่ก็หน้าจะรู้ว่าที่นั่นเค้าก็จะใช้ภาษาท้องถิ่น อารมณ์มาเลเซีย. เห้อ.. รบกวนด้วยนะคะ

#ไกลบ้าน