ช่วยด้วย! ควรทำอย่างไร เมื่อเป็นแม่ได้ไม่ดี เป็นพี่น้องก็แปลกแยก อยากหาทางออกให้ตัวเอง

เราอัดอั้นมาก อยากฟังความเห็นของหลายๆ คน อยากหาทางออก ถึงจะช่วยอะไรไม่ได้ เราขอยืมพื้นที่นี้เป็นที่ระบาย แต่ถ้าใครพอจะให้ข้อคิดเราได้ เราจะขอบคุณมาก เราอยากรู้ว่า...

1. เราเอาตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาลใช่มั้ย?
2. เราคิดว่าเมื่อเราไม่เป็นที่ต้องการของใคร เราควรหาสิ่งยึดเหนี่ยวใด เพื่อประคองตัวเอง ไม่ให้ชีวิตล้มคว่ำและเป็นภาระของคนอื่น

ชีวิตเราล้มลุกคลุกคลานมาเยอะ เคยมีทุกอย่าง หมดทุกอย่าง และเริ่มต้นใหม่มาหลายครั้ง ล่าสุดเพิ่งตั้งต้นใหม่เมื่อ 2 ปีที่แล้ว เรามีงานทำ มีเงินเดือน มีที่อยู่อาศัยเป็นของตัวเอง มีหนี้สิน แต่เป็นหนี้สินที่จำเป็น บวกกับหนี้สินย่อยๆ จากอดีตที่ผ่านมา ยังไม่มีเงินเก็บ แต่แพลนว่าจะเริ่มต้นปีหน้า เพราะหนี้ก้อนเล็กๆ จะหมด และจะไม่สร้างหนี้อื่นเพิ่มแล้ว

ครอบครัวเราธรรมดา พี่ชายคนโตดีหน่อยพอมีฐานะ พี่ชายคนรองมีลูกสาม ต้องพึ่งพาพี่ชายคนโตตลอด เช่น ค่าเทอม ค่าผ่อนรถ ฯลฯ

น้องสาวคนเล็กมีธุรกิจเป็นของตัวเอง แต่ค่อนข้างเห็นแก่ตัว สามารถรับผิดชอบค่าใช้จ่ายของตัวเองได้ แต่ไม่ยอมเสีย ให้พี่ชายคนโตเราจ่ายให้ทุกเดือน

ทุกเทศกาล เช่น ปีใหม่ วันเกิดของพี่น้อง หลานๆ พี่ชายคนโตเราจะพาไปเที่ยวมั่ง กินข้าวกันมั่ง เด็กๆ ก็มีความสุข สนุกกันไปตามประสา

ตัวเราแปลกแยก ไม่สนิทกับใครเลย เราทำงานในต่างแดนมานานมาก แต่เพราะไม่ได้วางแผนชีวิตที่ดี ประมาณว่ามีเงินเท่าไหร่ก็ใช้หนี้หมด ไม่แบ่งเก็บไว้ พอถึงคราวที่ขาดรายได้ ค่าใช้จ่ายและหนี้สินยังวิ่งอยู่ สุดท้ายขายบ้านและทรัพย์สินอื่นๆ หมดไป พอจะเริ่มต้นใหม่ก็อายุเยอะแล้ว ก็ล้มลุกกันไป จนเมื่อสองปีที่แล้ว กลับมาตั้งต้นใหม่ที่กรุงเทพ ไม่ได้ดีมาก แต่ก็ถือว่าลงตัวที่สุด และเราตั้งใจว่าจะทำไปจนเกษียน

เรามีลูก ซึ่งเราไม่ได้เลี้ยงเค้าอย่างเต็มที่ ส่งเงินกลับมาบ้านตั้งแต่เค้าอายุ 15 แค่โทรคุยกันเท่านั้น เค้าอยู่ก้บครอบครัวเรามากกว่า และเรามีหลานน่ารัก ซึ่งเรารักเค้ามาก อยากจะสนับสนุนเค้า อย่างสร้างอะไรหลายอย่างให้เค้า ไม่มากก็น้อย

เราเคยไปเที่ยวก้บครอบครัว โดยที่พี่ชายเป็นคนออกค่าใช้จ่ายทั้งหมด ครั้งสุดท้ายเราเถียงกับพี่ชาย เพราะเค้าพูดว่า เค้าอุตส่าห์พามาเที่ยว เพราะฉะนั้นเค้าพูดอะไรต้องทำตาม ไม่งั้นเค้าจะไม่พามาอีก เราบอกว่าพูดแบบนี้ก็ไม่ถูก แค่เราพาเด็กๆ ไปซื้ออาหารรองท้องในช่วงที่รอไกด์มาเท่านั้นเอง ซึ่งไม่ได้แยกออกจากกลุ่มไปไกลเลย ร้านก็อยู่ตรงที่รอกันนั่นแหละ จะให้เด็กหิ้วท้องรอทั้งที่บ่ายแล้วเราว่าไม่ใช่

คนอื่นๆ ไม่กล้าพูดอะไรเพราะยังต้องการความช่วยเหลือจากพี่ชายคนโตอยู่ หลายครั้งพี่ชายคนรองถูกด่าต่อหน้าคนอื่น เพียงเพราะทำไม่ถูกใจ เราเรียกการกระทำแบบนี้ว่า "วางอำนาจ" เราเคยพูดกับพวกเค้าว่า ก็พยายามยืนด้วยขาตัวเองสิ จะได้มีสิทธิ์ออกเสียง เลิกขอเค้าจะได้ไม่เป็นบุญคุณ ผิดถูกก็ว่าไปไม่ใช่ต้องยอมไปทุกอย่าง แต่ทุกคนก็ยังหวังจะพึ่งพาตลอด

หลังจากครั้งนั้น เราจึงไม่ไปไหนด้วยอีกเลย พี่ชายคนรองกับลูกสาวเรานิสัยคล้ายกัน คือไม่มีเงิน แต่ก็จะเที่ยว จะต้องจัดงานวันเกิดของตัวเอง ของลูก เรามองว่าถ้าไม่มีเงินก็ทำอะไรกินง่ายๆ ดีมั้ย และที่เราหงุดหงิดคือ ลูกมายืมเงินเราเพื่อไปจัดงาน บอกจะเอาเงินไปเผื่อ ถ้าพี่ชายคนโตเราจ่ายให้ก็จะเอาเงินนี่มาคืน (คือจะไปหวังทำไม ถ้าอยากจัดก็ใช้เงินตัวเองสิ) เราไม่ได้ไปด้วยแต่ให้เงินหลานเป็นของขวัญ จะไปฝากธนาคารหรือซื้อสลากก็แล้วแต่พ่อแม่เค้า ลูกเรา พี่เรา ยืมเงินเราบ่อยมากและไม่เคยคืน จนเราตเองว่าแรงๆ ว่าถ้าไม่รักษาคำพูดเราจะไม่ให้ยืมอีก เราบอกลูกเราว่า เราอยากตั้งตัวใหม่ เราแก่แล้ว เราไม่หวังว่าใครจะมาเลี้ยงดู เพราะฉะนั้นขอให้เราได้ลืมตาอ้าปากบ้าง หยุดยืมและจัดสรรเงินตัวเองได้แล้ว ลูกเราชอบเอาเงินคนอื่นไปหมุน ยืมคนนี้ไปจ่ายคนโน้น อะไรประมาณนี้

ที่เราหงุดหงิดเพราะลูกเราไม่ได้อย่างใจ เช่น เค้าสนใจแต่เรื่องตัวเอง เรื่องสามี ลูกเค้าเค้ารัก แต่จะคิดถึงหลังสามี (เป็นลูกติดสามีเก่า) เรานี่เป็นคนสุดท้ายที่เค้าคิดถึง ถ้าไม่เดือดร้อนเราแทบไม่มีความหมาย ยังห่วงเที่ยว ติดเพื่อน ถึงจะมีเงินเก็บบ้าง แต่ชีวิตครอบครัวก็ลุ่มๆ ดอนๆ ทะเลาะกัน ด่ากันลงโซเชียล เราเคยว่าถ้าอีกฝ่ายไม่แคร์จะทนเพื่อ? แต่เค้าก็ทน ร้องไห้ หมดอาลัยตายอยาก เราพยายามไม่เข้าไปยุ่ง แต่เห็นหลายอย่างที่ลูกเราทำก็สมควรให้สามีเบื่อเหมือนกัน เช่น เก็บเงินทั้งหมด ให้เป็นรายวันเพราะกลัวสามีมีเงินเหลือไปเที่ยว ไม่ดูแลตัวเอง บ้านช่องสกปรก สามีเค้าก็มักง่าย ไม่ช่วยเก็บหรืออะไรทั้งสิ้น มีเรื่องผู้หญิงอยู่เนืองๆ เราพยายามไม่สนใจ คิดซะว่าเป็นกรรมของเค้าที่มีต่อกัน ไม่งั้นคงตัดกันขาดไปแล้ว

เราเอาหลานมาเลี้ยงวันจันทร์ถึงศุกร์ สอนหนังสือไปด้วย เพราะที่อยู่เราใกล้โรงเรียนหลาน เด็กไม่ต้องตื่นตีห้า กินข้าวและหลับในรถ หลายครั้งที่เราจี้ให้ลูกเอาใจใส่หลานให้มากกว่านี้ ที่ต้องจี้เพราะลูกเราไม่ค่อยใส่ใจ ไม่เคยเปิดดูกระเป๋านักเรียนลูก ชุดว่ายน้ำเปียกอยู่ในกระเป๋ายังไงก็ยังงั้น วันนี้สอบ ลูกตัวเองไม่ได้เอาหนังสือกลับมาบ้านยังไม่รู้เลย อะไรที่เกี่ยวกับลูกบอกลืม แต่ถ้าเป็นเรื่องสามีหรือเรื่องตัวเองจำแม่น แบบนี้เป็นต้น จะเป็นทุกครั้งที่เป็นวันหยุด พอเราว่าแรงๆ ก็ย้อนกลับมาว่าเราก็ไม่ได้เลี้ยงเค้ามา เค้าก็ยังอยู่มาได้ ถ้าไม่มีอะไรดีก็เอาลูกกลับมาอยู่กับเค้า เค้าเลี้ยงได้ ที่เค้าให้ลูกมาอยู่กับเราเพราะกลัวเราเหงา เจอแบบนี้เราจบเลย มันไม่อยากไปต่อแล้ว

หลานเราน่ารัก ฉลาด เรารักเค้าและเค้ารักเรา เมื่อเช้าเราพยายามตัดใจไม่กอดเค้าตอนเค้าร้องไห้ ที่เราเก็บของเตรียมส่งกลับให้แม่เค้า เราไม่รู้ว่าเราน้อยใจหรือโกรธหรือเอาแต่ใจ เรากำลังคิดว่าอาจจะเป็นเราที่ผิดเอง ไม่งั้นเราคงเข้ากับพี่น้องคนอื่นได้ อีกใจเราก็ทิฐิ เราคิดว่าเราหวังดีและทำสิ่งที่ถูกต้อง แต่เค้าตอบกลับมาแบบนี้ เราจะพยายามตัดใจ

เราเป็นคนรักสันโดษ มีเพื่อนสนิทคนเดียว แต่นานๆ ทีได้เจอกัน มีเพื่อนร่วมงาน เข้ากับสังคมภายนอกได้ปกติ แต่ปัญหาคือ เราเคยอยู่กับหลานมานาน เชื่อเหลือเกินว่าเราจะคิดถึงเค้ามาก เราอยากหาวิธี ทำอย่างไรดีถึงจะอยู่ได้โดยไม่ทรมานมาก ตอนนี้เท่าที่นึกออก เราต้องหากิจกรรมอื่นทำ อยากรบกวนช่วยแนะนำเราด้วย

ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ รายละเอียดเยอะกว่านี้ แต่เราสรุปย่อๆ เอาค่ะ

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่