{CR} In Side Out การ์ตูนเด็กที่เด็กดูไม่เข้าใจ (สปอยนิดๆ)

ขอออกตัวก่อนว่า เราไม่ใช่นักวิจารญ์หนัง ไม่ใช่คนจบสายการสร้างหนัง หรือเอนิเมชั่นมาจากไหน
เราเป็นแค่แฟนคลับของวอลดิสนีย์  ที่ดูการ์ตูนของ พิกซ่าร์ แทบทุกเรื่อง

เมื่อวานได้มีโอกาสพาคุณแม่ไปดู การ์ตูนที่เราเฝ้ารอ ดูตัวอย่างมาตั้งแต่ปีที่แล้ว
คนในโรงแน่นมาก แน่ล่ะ ก็นี่มันวันหยุด เหล่าครอบครัวก็ต่างพาลูกจูงหลานมาดูกัน
เราจะเล่าเท่าที่ทุกคนรู้ เราดูทีเซอร์ของการ์ตูนเรื่องนี้มาแทบทุกตอน
เนื้อเรื่องก็อย่างที่รู้กัน เราอยู่ในโลกที่ทุกคนมีอารมณ์เป็นตัวการ์ตูนทั้งห้าสี
เด็กน้อยคนหนึ่งที่ชื่อไลลีย์ เป็นเด็กน่ารัก มนุษย์สัมพันธ์ดี  ครอบครัวที่อบอุ่น
แต่เหตุการณ์วุ่นๆเกิดขึ้นเมื่อครอบครัวเธอต้องย้ายบ้าน


ที่เราเกริ่นไว้ว่า เด็กดูไม่เข้าใจ เพราะเนื้อหาเน้นลึกเรื่องความรู้สึก และความทรงจำ ต่างๆ
ที่คนผ่านอะไรมามากถึงจะเข้าใจ เรารู้สึกว่าหัวใจหลักของหนังต้องการจะบอกว่า "คนเราไม่ได้ต้องพยายามเข้มแข็งและหัวเราะออกมาทุกครั้ง
ในเวลาที่เจอเรื่องร้ายๆ หัดร้องไห้ออกมาบ้าง การระบายคงไม่ผิด "

ใครๆก็ชอบที่จะมีความสุข การแกล้งทำเป็นลืมเรื่องร้ายๆไปคิดถึงเรื่องอื่นที่มีความสุขมันก็เป็นสิ่งที่ดี
แต่ถ้าไม่ลองเสียใจดูบ้าง เราจะรู้ได้ยังไงว่าความสุขที่แท้จริงเป็นยังไง
ทุกคนคงทราบแล้วว่า 2สีที่เด่นในเรื่องนั่นคือ ความสุข กับ ความเศร้า แน่นอนว่าหลายคนก็คิดว่าคงไม่อยากจะมี เจ้าตัวความเศร้านี่เท่าไหร่
แต่ลองคิดดูซิ ถ้าเราหกล้มแล้วไม่ร้องไห้ เราจะอึดอัดแค่ไหน ถ้าเราอกหักเสียใจมาไม่ร้องไห้ เราจะรู้ได้ยังไงว่าเพื่อนคนไหนเป็นห่วงเรา
บางทีความเศร้าก็ไม่ได้คิดจะทำร้ายเรา เขาแค่ดูแลเราในแบบของเขา (บางอย่างถ้าเราเข้าใจผิดหรือพูดผิดไปเองต้องขออภัยนะคะ)

เราชอบเรื่องนี้มากนะ รองลงมาจาก ทอย สตอรี่เลย อยากให้ทุกคนลองไปดูแล้วมาแชร์ความรู้สึกกัน
เราอาจจะอินมากไปหน่อย 5555  มีตัวละครนึงที่เราชอบที่สุดในเรื่อง ตอนเขาแนะนำตัว เรารู้สึกเลยว่านี่แหละ
ตอนเด็กๆ เราต้องมีเจ้าตัวนี้อยู่กับเราแน่ๆเลย ตอนเราเล่นขายของ เล่นสร้างยานอวกาศจากลังกระดาษ หรือสร้างบ้านจากผ้าปูที่นอน
คือมันใช่เลยอ่ะ 5555555 เขาคือตัวจินตนาการของเรา

**ขอแอบสปอยนิดนะ [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้เราดูภาคไทย เขาชื่อ ปิ๊งป่อง เราชอบที่เขาเปรียบเทียบมันว่าเป็นเหมือนอะไรก็ได้ที่เราคิด เป็นของที่เราชอบ เป็นสายไหม ร้องไห้เป็นลูกอม คือตอนเด็กๆ พวกเรามีจินตนาการกันไปไกลมากแบบนี้เลย 5555 แต่น่าเสียดายที่วันหนึ่ง เขาก็ต้องเลือนหายไป เพราะคนเราโตขึ้นทุกวัน คงไม่มีใครมาจินตนาการเหมือนเด็กๆได้ตลอด แต่เวลาคิดถึงก็มีความสุขนะ

มันอาจจะเป็นการ์ตูนที่เด็กดูไม่เข้าใจ แต่สำหรับเรา มันดีมากเลยนะ
เนื้อเรื่องไม่ได้ยืดเยื้ออะไร เจออะไรก็ลุ้นและตื่นเต้นไปหมด สิ่งที่ได้ในตอนท้าย คือความอบอุ่นในหัวใจ
เรายิ้มตามไปพร้อมไลลีย์  รู้สึกแค่ว่าอยากให้ทุกคนลองไปดู

ป.ล มันอาจจะเป็นกระทู้อวยออกนอกหน้าเกินไปก็ได้ในสายตาคนอื่น
แต่เราอยากย้ำอีกครั้งว่าเราไม่ใช่ นักวิจารณ์หนังมาจากที่ไหน แต่เป็นแค่คนชอบดูการ์ตูน และก็ชอบเสน่ห์ของวอลดิสนีย์
ในการทำการ์ตูนที่อบอุ่นแบบนี้ ขอบคุณค่ะ

คะแนน 9/10