ตามหัวข้อกระทู้เลยคะ
ใครเป็นเหมือนเราบ้าง เราอายุ 26 ตั้งแต่เรียนมหาลัย จนถึงทำงาน เราอยู่ไกลบ้านมาตลอด
กลับบ้านบ้างถ้ามีวันหยุดประจำเดือน  
แต่ทุกครั้งที่เรากลับบ้าน  เราเห็นพ่อ แม่ น้อง ปู่ ย่า ตา ยาย มันทำให้ภาพวัยเด็กแว่บมาในหัวตลอด
แล้วก็จะน้ำตาไหลแทบทุกครั้ง  ...  มันเหมือนกับว่าพอเรายิ่งโต คนที่เรารักเหล่านั้นก็จะอายุมากขึ้นๆ
แต่ด้วยอะไรหลายๆอย่าง ภาระหน้าที่การงาน มันทำให้เราต้องไกลบ้าน
มีคำเดียวคือ "อดทน"

ความทรงจำต่างๆ มันก็จะย้อนเข้ามา
"อารมณ์เหมือนเพลง ขอพื้นที่เล็กๆ..."

ไม่รู้จะแท็กห้องไหนเลย  มันเป็นอารมณ์อะไรก็ไม่รู้คะ ส่วนนึงคงคิดถึงบ้านด้วยหละ ^^