คือ ตอนเด็กๆเราก็ไม่มีเพื่อน ขอเพื่อนในห้องเล่นด้วยเขาก็ไม่ให้เล่น เราต้องอยู่คนเดียวมาตลอด
พอเข้ามัธยมต้น เราก็ไม่มีเพื่อนอีก เราก็ไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเขาไม่ค่อยให้เราเข้ากลุ่ม เราก็เป็นนักเรียนธรรมดา ไม่ได้เรียนเก่งเกินหน้าเกินตาใครนะ
เรื่องผู้ชายเราก็ไม่สนใจ คือแบบชอบดูแต่การ์ตูน เราต้องเดินเองคนเดียว เวลาเราทำการบ้าน พอมาถึงโรงเรียนคนในห้องก็ขอลอกนะ แต่พอวันไหนที่เราไม่ได้ทำ เราไปขอลอกพวกเขา พวกเขาก็จะไม่ให้ลอก เราก็จะถูกครูไปทำโทษหน้าห้อง เวลาเรียนพละ คือครูจะชอบบอกให้ นร.จัดแถวรอ เราก็เห็นว่าครูใกล้จะมาก็บอกคนในห้องว่าให้จัดแถวเถอะเดี๋ยวครูจะด่า ซักพัก คนในห้องคนหนึ่งที่เราไม่ถูกกันตั้งแต่ ม.ต้น จนตอนนี้เราอยู่ ม.5 ก็ไม่ถูกกัน ก็ว่าใส่เรา "ใหญ่มาจากไหน หัวหน้าก็ไม่ใช่" คือ ทำไมเราหวังดีแล้วเขามาว่าเรางี้อ่ะ แต่เราก็ไม่ได้ว่าอะไรเขาหรอก เราเข้ากับคนในห้องไม่ได้ จนในที่สุดเราก็ไปเจอคนที่สามารถเป็นเพื่อนเราได้ พวกเขานั่งอยู่หลังอาคาร รร เปิดเพลง พูดคุย หัวเราะใส่กัน เราก็เลยเข้าไปตีสนิท คือแบบมันใช่อ่ะ มีอะไรก็คุยกัน ไม่สนเรื่องผู้ชาย ไม่ห่วงสวย ไม่ดูถูกคนอื่น แต่คนในกลุ่มก็มีทะเลาะกับคนในห้องบ้างนะ แต่เราอ่ะดิเหมือนเป็นแค่ตัวประกอบในเรื่องทะเลาะ และคนที่ถูกเกลียดที่สุดก็คงเป็นเรา(สำหรับคนในห้อง) พออยู่ ม.ปลายเราก็คิดนะว่าเราจะทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่เยอะๆ แต่สุดท้ายพวกเขาก็เกลียดเรา เราไม่เคยว่าให้พวกเขาแทบไม่ค่อยยุ่งกับพวกเขา แต่เราก็ถูกเกลียด เราเอาขนมไปขายที่ รร อีกวันก็มีอีกคนเอาของไปขายเหมือนเรา ทุกคนก็พากันไปซื้อของคนนั้นหมดแหละทั้งที่มันก็เหมือนกัน เราเคยท้อนะ เราไม่อยากไป รร ไปก็มีแต่คนเกลียด ร้องไห้หลายครั้งเลยแหละ แต่แม่ก็ถามนะว่าไปทำไรให้เขา เกลียดเราก็คิดนะ แต่ก็ไม่รู้ว่าทำอะไร ก็เพราะไม่ค่อยไปยุ่งกับเขา เดินออกจากห้องเรียนแล้วลืมของจะเข้ามาเอา ตอนนั้นเพื่อนในห้องก็คุยกันว่า"อีนั้นออกไปแล้ว (พร้อมกับเอาเท้าถีบที่นั่งเรา) เสนียด " ใช่เราได้ยินพอดี เราก็เดินไปเก็บเก้าอี้แล้วก็ค่อยเอาของที่ลืม แล้วก็เดินไปหาเพื่อนของเรา มันก็เป็นอย่างเนี่ยแหละ ทุกวันนี่
ทำไมเพื่อนในห้องเราไม่ค่อยชอบเราจัง
พอเข้ามัธยมต้น เราก็ไม่มีเพื่อนอีก เราก็ไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเขาไม่ค่อยให้เราเข้ากลุ่ม เราก็เป็นนักเรียนธรรมดา ไม่ได้เรียนเก่งเกินหน้าเกินตาใครนะ
เรื่องผู้ชายเราก็ไม่สนใจ คือแบบชอบดูแต่การ์ตูน เราต้องเดินเองคนเดียว เวลาเราทำการบ้าน พอมาถึงโรงเรียนคนในห้องก็ขอลอกนะ แต่พอวันไหนที่เราไม่ได้ทำ เราไปขอลอกพวกเขา พวกเขาก็จะไม่ให้ลอก เราก็จะถูกครูไปทำโทษหน้าห้อง เวลาเรียนพละ คือครูจะชอบบอกให้ นร.จัดแถวรอ เราก็เห็นว่าครูใกล้จะมาก็บอกคนในห้องว่าให้จัดแถวเถอะเดี๋ยวครูจะด่า ซักพัก คนในห้องคนหนึ่งที่เราไม่ถูกกันตั้งแต่ ม.ต้น จนตอนนี้เราอยู่ ม.5 ก็ไม่ถูกกัน ก็ว่าใส่เรา "ใหญ่มาจากไหน หัวหน้าก็ไม่ใช่" คือ ทำไมเราหวังดีแล้วเขามาว่าเรางี้อ่ะ แต่เราก็ไม่ได้ว่าอะไรเขาหรอก เราเข้ากับคนในห้องไม่ได้ จนในที่สุดเราก็ไปเจอคนที่สามารถเป็นเพื่อนเราได้ พวกเขานั่งอยู่หลังอาคาร รร เปิดเพลง พูดคุย หัวเราะใส่กัน เราก็เลยเข้าไปตีสนิท คือแบบมันใช่อ่ะ มีอะไรก็คุยกัน ไม่สนเรื่องผู้ชาย ไม่ห่วงสวย ไม่ดูถูกคนอื่น แต่คนในกลุ่มก็มีทะเลาะกับคนในห้องบ้างนะ แต่เราอ่ะดิเหมือนเป็นแค่ตัวประกอบในเรื่องทะเลาะ และคนที่ถูกเกลียดที่สุดก็คงเป็นเรา(สำหรับคนในห้อง) พออยู่ ม.ปลายเราก็คิดนะว่าเราจะทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่เยอะๆ แต่สุดท้ายพวกเขาก็เกลียดเรา เราไม่เคยว่าให้พวกเขาแทบไม่ค่อยยุ่งกับพวกเขา แต่เราก็ถูกเกลียด เราเอาขนมไปขายที่ รร อีกวันก็มีอีกคนเอาของไปขายเหมือนเรา ทุกคนก็พากันไปซื้อของคนนั้นหมดแหละทั้งที่มันก็เหมือนกัน เราเคยท้อนะ เราไม่อยากไป รร ไปก็มีแต่คนเกลียด ร้องไห้หลายครั้งเลยแหละ แต่แม่ก็ถามนะว่าไปทำไรให้เขา เกลียดเราก็คิดนะ แต่ก็ไม่รู้ว่าทำอะไร ก็เพราะไม่ค่อยไปยุ่งกับเขา เดินออกจากห้องเรียนแล้วลืมของจะเข้ามาเอา ตอนนั้นเพื่อนในห้องก็คุยกันว่า"อีนั้นออกไปแล้ว (พร้อมกับเอาเท้าถีบที่นั่งเรา) เสนียด " ใช่เราได้ยินพอดี เราก็เดินไปเก็บเก้าอี้แล้วก็ค่อยเอาของที่ลืม แล้วก็เดินไปหาเพื่อนของเรา มันก็เป็นอย่างเนี่ยแหละ ทุกวันนี่