!กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกครับ ผิดะลาดประการใดต้องขอ อภัยอาจจะยาวเกินไปนิดนึงนะครับ ออกระบายหน่อย อาจจะวกวนหน่อย ถามไม่เข้าใจผมสามารถ อธิบายเป็นช่วงๆได้
คือเรื่องมีอยู่ว่าผมกับแฟนคบกันมาเกือบ4ปีไม่ค่อยมีเรื่องให้หนักใจหรือเทาะเลาะกันหนักถึงขั้นเลิกกัน
เพราะปกติจะเทาะเลาะกันยังไงจะมาเจอกันคุยให้รู้เรื่องไปเลย ไม่เคยโกรธกันนานครับ... แต่เมื่อวานนี้คุยกันดีปกติแต่ที่ผิดแปลกไปคือ
ผม:ช่วงนี้ทำงายไม่ค่อยมีเวลาว่างเลย คิดถึงมาเจอกันหน่อย
เธอ:ไม่เอาอ่ะไม่อยากเจออยากอยู่คนเดียว ขอเวลาหน่อยเผื่ออะไรๆมันจะดีขึ้น
ผม:เฮ้ย เป็นไรมีอะไรก็บอกดิ เป็นอะไรไป
เธอ:อย่าถามมากรำคาญ
แล้ววางสายไป ผมมานั่งคิดทบทวนตัวเองก็ไม่ได้ทำอะไรผิดหนิ เป็นอะไรไป จนตอนเย็นเธอโทรบอกเลิกแบบดื้อๆ วินาทีนั้นผมเข้าทุกคนที่อกหัก ที่เคยมองว่าไร้สาระ เลิกกันทำไม่กินข้าวไม่ลง เลิกกันนอนไม่หลับเพราะร้องไห้ทั้งคืน ผมเข้าใจดีเลย แต่ผมอยากถามพี่ๆผู้หญิง
ว่า รักกันดีทุกอย่างดีหมดมาตลอดแล้วอยู่ดีๆเปลี่ยนใจแค่คืนเดียวเค้าคิดอะไรอยู่
ถ้าถามข้อเสียของตัวผม
1.ห้ามเรื่องแต่งตัว
เหตุผล คือ เมื่อไหนที่เธอแต่งตัว จะมีพวกโรคจิตมาอย่างนู้นอย่างนี้บ่อยมากๆ และส่วนใหญ่จะเป็นเวลาที่ผมไม่อยู่ ผมเลยห้ามเธอ
2.ห้ามเรื่องไปเที่ยวกลับมืด
เหตุผล คือโรคจิต พวกคนเมา แถวบ้านของเธอเยอะเกินไปโดนแซวตลอด ซึ่งผมก็ไม่รู้จะทำอะไรรึเปล่า เพราะเธอไปบางทีก็กลับมืด
3.ผมกินเหล้า แต่ผมไม่ได้กินบ่อย แต่ถ้าถามว่าแอบกินไหมก็มี แต่ทุกครั้งสบายใจเขาสบายใจเรา
ส่วนเรื่องผู้หญิงผมไม่เคยนอกใจเพราะเราโตๆกันแล้ว
ผมพยายามไม่จุกจิกมาก แต่คือเป็นห่วง เราไม่ได้อยู่ตลอดเวลา ห่างสายตามีปัญหาทุกที ใจเขาใจเรา
ส่วนข้อดีของเธอเยอะเหลือเกิน
ข้อเสียเธอเคยทิ้งผมหลายครั้งเพียงปลื้มใครคนนึง คำพูดจาไม่เคยถนอมน้ำใจ น่าเบื่อ รำคาน อย่าถามเยอะ ฯ
แต่ไม่รู้ทำผมยังรักเธอไม่ว่าจะกับผมแค่ไหน เพราะอะไรทำไมล่ะไม่ทีคำตอบ แทนทีมาเจอหน้ากันคุยกันให้รู้เรื่อง บอกรักกัน คุยดีๆกัน แต่เช้ามาความรักมันหายไปไหน ช่วยตอบผมที คนที่เคยเป็นแบบเธอคิดอะไรอยู่กันแน่ ผมทรมานเหลือเกิน ผมควรจะทำอะไรต่อไปดี ควรจะง้อดีไหม อย่าโทรคุยกันแต่กลัวรำคาน จะหาเพื่อนผมก็ไม่มี เพราะตอนที่ผมจะมาคบกับเธอผมทำเรื่องไม่ดีมา มาก คือเลวอะครับ พอคบกับเธอชีวิตผมดีขึ้นกลับมาเรียน เลิกทุกอย่างที่ทำลาย อนาคตผม ชีวิตผมดีขึ้น ชีวิตเธอก็ดีขึ้นในระดับนึง แต่ตอนนี้แรงยืนผมยังไม่มีเลย ส่วนตอนนี้ผมเจ็บทุกครั้งที่ พ่อ แม่ถามถึงเธอ ว่าไปไหนไม่เห็นมานั่งเล่นที่บ้านเลย ส่วนผมได้แต่ไม่ตอบเดินขึ้นไปร้องไห้คนเดียว ตอนนี้มีคนรู้เรื่องนี้น้อยมาก แต่ทุกที่รู้เรื่องนี้เป็นไปได้ไงเห็นรักกันดีมาตลอด ไมว่าจะทั้งพี่ที่ทำงานของเธอ ทั้งคนรู้จัก ทุกคนตกใจกันหมด พอละครับเพ้อยาวไปหน่อย ผมอยากแค่มีใครเข้ามาอ่านและมารับฟังบ้าง จริงๆมีเยอะกว่านี้แหละครับ แหะๆ
ปล.เรื่องความรักผมเรียนรู้ที่จะเข้าใจกัน พูดคุยกันเวลามีปัญหา ใจเขาใจเรา
ปล.2 เป็นไปได้มากแค่ไหนครับที่เลิกไปโดยไม่มีใคร
ปล.3 ทำไมคนๆนึงรักคนที่ทำร้ายเราได้มากขนาดนี้
กระทู้ระบาย จะเป็นไปได้ครับที่คู่รักกันดีแล้วอยู่ดีๆวันต่อไปไม่รักกันเลย
คือเรื่องมีอยู่ว่าผมกับแฟนคบกันมาเกือบ4ปีไม่ค่อยมีเรื่องให้หนักใจหรือเทาะเลาะกันหนักถึงขั้นเลิกกัน
เพราะปกติจะเทาะเลาะกันยังไงจะมาเจอกันคุยให้รู้เรื่องไปเลย ไม่เคยโกรธกันนานครับ... แต่เมื่อวานนี้คุยกันดีปกติแต่ที่ผิดแปลกไปคือ
ผม:ช่วงนี้ทำงายไม่ค่อยมีเวลาว่างเลย คิดถึงมาเจอกันหน่อย
เธอ:ไม่เอาอ่ะไม่อยากเจออยากอยู่คนเดียว ขอเวลาหน่อยเผื่ออะไรๆมันจะดีขึ้น
ผม:เฮ้ย เป็นไรมีอะไรก็บอกดิ เป็นอะไรไป
เธอ:อย่าถามมากรำคาญ
แล้ววางสายไป ผมมานั่งคิดทบทวนตัวเองก็ไม่ได้ทำอะไรผิดหนิ เป็นอะไรไป จนตอนเย็นเธอโทรบอกเลิกแบบดื้อๆ วินาทีนั้นผมเข้าทุกคนที่อกหัก ที่เคยมองว่าไร้สาระ เลิกกันทำไม่กินข้าวไม่ลง เลิกกันนอนไม่หลับเพราะร้องไห้ทั้งคืน ผมเข้าใจดีเลย แต่ผมอยากถามพี่ๆผู้หญิง
ว่า รักกันดีทุกอย่างดีหมดมาตลอดแล้วอยู่ดีๆเปลี่ยนใจแค่คืนเดียวเค้าคิดอะไรอยู่
ถ้าถามข้อเสียของตัวผม
1.ห้ามเรื่องแต่งตัว
เหตุผล คือ เมื่อไหนที่เธอแต่งตัว จะมีพวกโรคจิตมาอย่างนู้นอย่างนี้บ่อยมากๆ และส่วนใหญ่จะเป็นเวลาที่ผมไม่อยู่ ผมเลยห้ามเธอ
2.ห้ามเรื่องไปเที่ยวกลับมืด
เหตุผล คือโรคจิต พวกคนเมา แถวบ้านของเธอเยอะเกินไปโดนแซวตลอด ซึ่งผมก็ไม่รู้จะทำอะไรรึเปล่า เพราะเธอไปบางทีก็กลับมืด
3.ผมกินเหล้า แต่ผมไม่ได้กินบ่อย แต่ถ้าถามว่าแอบกินไหมก็มี แต่ทุกครั้งสบายใจเขาสบายใจเรา
ส่วนเรื่องผู้หญิงผมไม่เคยนอกใจเพราะเราโตๆกันแล้ว
ผมพยายามไม่จุกจิกมาก แต่คือเป็นห่วง เราไม่ได้อยู่ตลอดเวลา ห่างสายตามีปัญหาทุกที ใจเขาใจเรา
ส่วนข้อดีของเธอเยอะเหลือเกิน
ข้อเสียเธอเคยทิ้งผมหลายครั้งเพียงปลื้มใครคนนึง คำพูดจาไม่เคยถนอมน้ำใจ น่าเบื่อ รำคาน อย่าถามเยอะ ฯ
แต่ไม่รู้ทำผมยังรักเธอไม่ว่าจะกับผมแค่ไหน เพราะอะไรทำไมล่ะไม่ทีคำตอบ แทนทีมาเจอหน้ากันคุยกันให้รู้เรื่อง บอกรักกัน คุยดีๆกัน แต่เช้ามาความรักมันหายไปไหน ช่วยตอบผมที คนที่เคยเป็นแบบเธอคิดอะไรอยู่กันแน่ ผมทรมานเหลือเกิน ผมควรจะทำอะไรต่อไปดี ควรจะง้อดีไหม อย่าโทรคุยกันแต่กลัวรำคาน จะหาเพื่อนผมก็ไม่มี เพราะตอนที่ผมจะมาคบกับเธอผมทำเรื่องไม่ดีมา มาก คือเลวอะครับ พอคบกับเธอชีวิตผมดีขึ้นกลับมาเรียน เลิกทุกอย่างที่ทำลาย อนาคตผม ชีวิตผมดีขึ้น ชีวิตเธอก็ดีขึ้นในระดับนึง แต่ตอนนี้แรงยืนผมยังไม่มีเลย ส่วนตอนนี้ผมเจ็บทุกครั้งที่ พ่อ แม่ถามถึงเธอ ว่าไปไหนไม่เห็นมานั่งเล่นที่บ้านเลย ส่วนผมได้แต่ไม่ตอบเดินขึ้นไปร้องไห้คนเดียว ตอนนี้มีคนรู้เรื่องนี้น้อยมาก แต่ทุกที่รู้เรื่องนี้เป็นไปได้ไงเห็นรักกันดีมาตลอด ไมว่าจะทั้งพี่ที่ทำงานของเธอ ทั้งคนรู้จัก ทุกคนตกใจกันหมด พอละครับเพ้อยาวไปหน่อย ผมอยากแค่มีใครเข้ามาอ่านและมารับฟังบ้าง จริงๆมีเยอะกว่านี้แหละครับ แหะๆ
ปล.เรื่องความรักผมเรียนรู้ที่จะเข้าใจกัน พูดคุยกันเวลามีปัญหา ใจเขาใจเรา
ปล.2 เป็นไปได้มากแค่ไหนครับที่เลิกไปโดยไม่มีใคร
ปล.3 ทำไมคนๆนึงรักคนที่ทำร้ายเราได้มากขนาดนี้