(ผมพึ่งเล่น Pantip นะครับ อาจจะเล่าไม่ดีมากเท่าไหร่ ถ้าเล่ามันคงอีกยาว ผมเลยสรุปเลยแล้วกัน)

ตอนผมอยู่เรียน ปวช  ผมรักกับผู้หญิงคนนึงเรียน ปวช เหมือนกัน แต่คนละโรงเรียน เราจะมานั่งเล่นด้วยกันตอนเลิก

เรียนประจำ ผมจะรอเธอกลับก่อนแล้วผมค่อยกลับ ผมกับเธอรักกันมาได้ 2ปี เกือบ 3 ปี

ผมเข้าเรียนมหาลัยได้ แต่เธอเรียนต่อ ปวส แต่เราก็ยังคุยกันอยู่ จนวันนึงผมก็ได้รู้ว่า เธอไม่ได้มีแค่ผม แต่ผมก็ไม่ได้โกรธเธอ

แค่ไม่พอใจมากๆ แต่ไม่ได้บอกไปตรงๆ ผมก็ทนคบต่อไป ผมยังคุยโทรศัพท์กันอยู่ทุกวัน แต่ผมจะให้เธอไปคุยกับอีกคนบ้างถ้าเธอต้องการ

แล้วผมก็รู้ข่าวว่าเธอจะเลิกคบกับคนใหม่ ผมก็เลยดีใจ  ถามไปว่ายังรักเค้าอยู่มั้ย เธอบอกผมว่ารัก ผมเลยบอกว่าขออะไรอย่างนะ

อย่าให้มีครั้งที่ 2 นะ ผมก็มีความสุขตลอด จนรู้ข่าวอีกว่าเธอยังไม่ได้เลิกกัน ผมไม่รู้ว่าจะทำยังไงผมรักเธอคนนี้ไม่อยากหาคนใหม่อีกแล้ว

ก็คุยกันได้ไม่นาน เธอมาบอกเลิกกับผม ตอนแรกผมก็ไม่ยอมหรอก เกือบ 3 ปี จะมาพังเพราะคนที่เจอกันไม่ถึง 3 เดือน เนี้ยนะ

ผมเลยถามทำไมถึงไปหาคนใหม่ เธอบอกกับผมว่า เพราะเราไม่ได้ใกล้ชิดกัน ผมก็เลยยอมแพ้ยอมเลิกกับเธอ ถ้ามันจบคงดี

แต่ผมก็ยังคุยกับเธอมาตลอด ถามว่ายังรักกันอยู่มั้ยเธอก็ตอบว่ารัก ผมก็ดีใจที่เธอพูดแบบนั้น ถึงจะไม่ค่อนมั่นใจกับคำนั้นเท่าไหร่

ผมจึงรอให้เธอเลิกกันเธอจะได้กับมารักผมอีก ความรักสำหรับผมคือการเชื่อใจกัน ผมเคยบอกเธอไปแล้ว แต่เธอคงเห็นความรักเป็น ระยะทาง

                                 (ขอบคุณครับที่มาอ่านที่ผมระบาย ผมทนมานานมากแล้วครับ ถามคนอื่นก็บอกให้ตัดใจ)

                                    (ผมทำไม่ได้หรอก จะให้ทำไงได้ล่ะ ก็มันรักไปแล้ว จะให้หาคนใหม่มันก็ทำไม่ได้ )

                                          (เรื่องทั้งหมดเป็นความจริงนะครับ จะหัวเราะหรือด่าอะไรก็แล้วแต่เลยครับ)

                                                          (หรือจะแนะนำก็ได้นะครับผมจะยินดีมากๆเลย)