เมื่อวันหยุดยาว (อาสฬหบูชา และเข้าพรรษา) ที่ผ่านมา เราได้มีโอกาสไปพักผ่อนกับที่บ้านที่เกาะหลีเป๊ะ จ. สตูล จากทริปนี้ มีเรื่องราวและประสบการณ์ดีๆ มีคุณค่าน่าจดจำอย่างมาก จึงทำให้เราอยากแชร์ให้ฟังกันค่ะ
พวกเราพักกันที่หาดพัทยา (หรือบันดาหยา) ช่วงสายของวันนึง พวกเราจะไปเล่นน้ำที่หาด sunrise ต่อด้วยที่หาด sunset แล้วก็ค่อยกลับมาที่หาดพัทยาที่พัก เรื่องราวและประสบการณ์ได้เริ่มต้นจากที่พวกเราไปถึงหาด sunrise ค่ะ มีหมาตัวนึง ตัวมันสีน้ำตาล ออกจะผอมๆหน่อย (เท่าที่เห็น หมาที่เกาะส่วนใหญ่จะผอมแห้ง ชอบคอยตามคนและนักท่องเที่ยวที่มีอาหาร เหมือนกับไม่มีเจ้าของ หมาที่นู่นคงต้องหาอะไรประทังท้องของพวกมันไป) เราขอเรียกมันว่าเจ้าน้ำตาล
เจ้าน้ำตาลมันอยู่ของมันตัวเดียว พอมันเห็นพวกเรา มันก็เข้ามาหา กระดิกหาง ดูเป็นมิตรมากมาย มาอยู่ในกลุ่มด้วยไม่ยอมไปไหนเลย พอพวกเราเล่นน้ำที่หาดsunriseสักพัก จนเดินต่อไปที่หาดsunset มันก็เดินตามพวกเราไปด้วยค่า ทีนี้ระหว่างทางก็มีพวกหมาเจ้าถิ่นมากมาย อื้มหืม.....! ทีนี้พอเห็น/ได้กลิ่นเจ้าน้ำตาลจากในรัศมีมาแต่ไกล พวกหมาเจ้าถิ่นก็วิ่งเข้ามากันใหญ่ ทั้งเห่า ทั้งแยกเขี้ยว ทั้งขู่ สารพัดจริงๆ น่ากลัวที่สุด >.< ปล. เราเป็นคนกลัวหมามากกก กลัวมันกัด!
สิ่งแรกที่เราประทับใจมากๆๆๆก็คือ เจ้าน้ำตาลมันทั้งฉลาด น่ารัก และมีไหวพริบ มันดูและรู้ท่าทางของคู่ต่อสู้ของมันออกทุกตัว และทุกๆที่ๆผ่านไป บางที่เจ้าน้ำตาลมันคงรู้ทรงว่าหมาพวกนั้นมันดีแต่เห่า ไม่มีไรหรอก มันก็ขู่เค้ากลับไปเลยนะ แววตามันไม่กลัวเลย ซึ่งมันก็จริง หมาพวกนั้นพอเห็นท่าทีเจ้าน้ำตาลไม่กลัว พวกมันก็ปล่อยเจ้าน้ำตาลไป แต่บางที่นี่สิหมาเจ้าถิ่นดุจริง! เจ้าน้ำตาลมันก็รีบไปหาที่หลบ ที่แอบ แล้วก็เลี่ยงไปเส้นทางอื่นแทน พวกเราก็งง (แล้วก็สงส้าร สงสาร) มันนะ ว่ามันเลี่ยงไปทางไหน เพราะสุดท้ายมันก็ตามพวกเรามาเจอจนได้! 555 น่ารักกกกกและฉลาดจริงๆ
รู้จักและรู้ตัวว่าเมื่อไหร่ที่จะสู้ แล้วก็รู้ว่าเมื่อไหร่ต้องถอยเพื่อตั้งหลักก่อน 
ต่อมา ระหว่างทางเดินไปหาด sunset ขาเราไปสะดุดกับเชือก/ด้ายตกปลาของเด็กๆที่เกาะกลุ่มนึงที่กำลังตกปลาที่หาดกัน เราจึงได้เห็นความน่ารัก สดใส มีชีวิตชีวา เล่นกันแบบบ้านๆ ไม่มีเทคโนโลยีเข้ามาเกี่ยว ไม่ใช่อยู่แต่หน้าจอนั่งเล่นแต่เกมส์ ความจริงใจ ความผูกพัน และความที่เป็นธรรมชาติของเด็กๆกลุ่มนั้น ทำให้เรามีความสุข และนึกย้อนไปถึงช่วงวัยเด็กของเราเหมือนกัน เด็กๆพวกนั้นนี่ทั้งเซียน ซน แสบ น่ารัก มากค่ะ เด็กสมัยนี้คงน้อยคนมากนะคะที่จะมีโอกาสได้เรียนรู้ เล่น และสัมผัสประสบการณ์จริงๆแบบนั้น...
เด็กๆสมัยใหม่ รวมถึงลูกของเราด้วย ไม่ค่อยอดทน แล้ววันๆห่วงแต่เล่นเกม... ทริปนี้ของวันนั้น ทีแรกลูกเราบอกขอเรียกรถไปแต่ละหาด ไม่เอาไม่อยากเดิน แต่พวกเราก็บอกว่าเดินน่ะดีแล้วเป็นการออกกำลังกาย แล้วก็จะได้ศึกษาเพลิดเพลินกับสิ่งต่างๆระหว่างทาง ตอนแรกลูกก็ไม่พอใจหรอก แต่พอมาเจอประสบการณ์ดีๆอย่างเจ้าน้ำตาล และเด็กๆกลุ่มนั้น เราเลยบอกลูกเราว่า
“เห็นมั้ย ถ้าพวกเราจ้างรถ เราก็จะไม่มีวันได้มาเจอเรื่องราวดีๆแบนนี้นะลูก”
ปล สุดท้าย: สรุปเจ้าน้ำตาลมันเดินมาส่งพวกเราจนถึงหาดพัทยา ที่พักของพวกเราเลยนะ แล้วพอซื้อลูกชิ้นให้มัน เพราะนึกว่าที่มันตามมาต้อยๆนี่คงหิว แต่เปล่าเลยนะคะ เจ้าน้ำตาลมันไม่ยอมกินค่ะ! ยิ่งทำให้ทั้งรูสึกผิดที่คิดกับมันแบบนั้น และยิ่งทำให้ประทับใจเข้าไปใหญ่ สุดดดอ่ะ!! เราขอยกย่องและนับถือมิตรภาพที่จริงใจจากเจ้าน้ำตาลจริงๆเลยค่ะ รักมัน
รูปเด็กๆที่เกาะ และเจ้าน้ำตาลน่ารักมากค่ะ ^^
เรื่องราวดีๆ ประสบการณ์ชีวิตที่ประทับใจสุดๆจากทริปเกาะหลีเป๊ะ ความสุข ความรู้สึกดีๆ เงินซื้อไม่ได้
พวกเราพักกันที่หาดพัทยา (หรือบันดาหยา) ช่วงสายของวันนึง พวกเราจะไปเล่นน้ำที่หาด sunrise ต่อด้วยที่หาด sunset แล้วก็ค่อยกลับมาที่หาดพัทยาที่พัก เรื่องราวและประสบการณ์ได้เริ่มต้นจากที่พวกเราไปถึงหาด sunrise ค่ะ มีหมาตัวนึง ตัวมันสีน้ำตาล ออกจะผอมๆหน่อย (เท่าที่เห็น หมาที่เกาะส่วนใหญ่จะผอมแห้ง ชอบคอยตามคนและนักท่องเที่ยวที่มีอาหาร เหมือนกับไม่มีเจ้าของ หมาที่นู่นคงต้องหาอะไรประทังท้องของพวกมันไป) เราขอเรียกมันว่าเจ้าน้ำตาล
เจ้าน้ำตาลมันอยู่ของมันตัวเดียว พอมันเห็นพวกเรา มันก็เข้ามาหา กระดิกหาง ดูเป็นมิตรมากมาย มาอยู่ในกลุ่มด้วยไม่ยอมไปไหนเลย พอพวกเราเล่นน้ำที่หาดsunriseสักพัก จนเดินต่อไปที่หาดsunset มันก็เดินตามพวกเราไปด้วยค่า ทีนี้ระหว่างทางก็มีพวกหมาเจ้าถิ่นมากมาย อื้มหืม.....! ทีนี้พอเห็น/ได้กลิ่นเจ้าน้ำตาลจากในรัศมีมาแต่ไกล พวกหมาเจ้าถิ่นก็วิ่งเข้ามากันใหญ่ ทั้งเห่า ทั้งแยกเขี้ยว ทั้งขู่ สารพัดจริงๆ น่ากลัวที่สุด >.< ปล. เราเป็นคนกลัวหมามากกก กลัวมันกัด!
สิ่งแรกที่เราประทับใจมากๆๆๆก็คือ เจ้าน้ำตาลมันทั้งฉลาด น่ารัก และมีไหวพริบ มันดูและรู้ท่าทางของคู่ต่อสู้ของมันออกทุกตัว และทุกๆที่ๆผ่านไป บางที่เจ้าน้ำตาลมันคงรู้ทรงว่าหมาพวกนั้นมันดีแต่เห่า ไม่มีไรหรอก มันก็ขู่เค้ากลับไปเลยนะ แววตามันไม่กลัวเลย ซึ่งมันก็จริง หมาพวกนั้นพอเห็นท่าทีเจ้าน้ำตาลไม่กลัว พวกมันก็ปล่อยเจ้าน้ำตาลไป แต่บางที่นี่สิหมาเจ้าถิ่นดุจริง! เจ้าน้ำตาลมันก็รีบไปหาที่หลบ ที่แอบ แล้วก็เลี่ยงไปเส้นทางอื่นแทน พวกเราก็งง (แล้วก็สงส้าร สงสาร) มันนะ ว่ามันเลี่ยงไปทางไหน เพราะสุดท้ายมันก็ตามพวกเรามาเจอจนได้! 555 น่ารักกกกกและฉลาดจริงๆ รู้จักและรู้ตัวว่าเมื่อไหร่ที่จะสู้ แล้วก็รู้ว่าเมื่อไหร่ต้องถอยเพื่อตั้งหลักก่อน
ต่อมา ระหว่างทางเดินไปหาด sunset ขาเราไปสะดุดกับเชือก/ด้ายตกปลาของเด็กๆที่เกาะกลุ่มนึงที่กำลังตกปลาที่หาดกัน เราจึงได้เห็นความน่ารัก สดใส มีชีวิตชีวา เล่นกันแบบบ้านๆ ไม่มีเทคโนโลยีเข้ามาเกี่ยว ไม่ใช่อยู่แต่หน้าจอนั่งเล่นแต่เกมส์ ความจริงใจ ความผูกพัน และความที่เป็นธรรมชาติของเด็กๆกลุ่มนั้น ทำให้เรามีความสุข และนึกย้อนไปถึงช่วงวัยเด็กของเราเหมือนกัน เด็กๆพวกนั้นนี่ทั้งเซียน ซน แสบ น่ารัก มากค่ะ เด็กสมัยนี้คงน้อยคนมากนะคะที่จะมีโอกาสได้เรียนรู้ เล่น และสัมผัสประสบการณ์จริงๆแบบนั้น...
เด็กๆสมัยใหม่ รวมถึงลูกของเราด้วย ไม่ค่อยอดทน แล้ววันๆห่วงแต่เล่นเกม... ทริปนี้ของวันนั้น ทีแรกลูกเราบอกขอเรียกรถไปแต่ละหาด ไม่เอาไม่อยากเดิน แต่พวกเราก็บอกว่าเดินน่ะดีแล้วเป็นการออกกำลังกาย แล้วก็จะได้ศึกษาเพลิดเพลินกับสิ่งต่างๆระหว่างทาง ตอนแรกลูกก็ไม่พอใจหรอก แต่พอมาเจอประสบการณ์ดีๆอย่างเจ้าน้ำตาล และเด็กๆกลุ่มนั้น เราเลยบอกลูกเราว่า “เห็นมั้ย ถ้าพวกเราจ้างรถ เราก็จะไม่มีวันได้มาเจอเรื่องราวดีๆแบนนี้นะลูก”
ปล สุดท้าย: สรุปเจ้าน้ำตาลมันเดินมาส่งพวกเราจนถึงหาดพัทยา ที่พักของพวกเราเลยนะ แล้วพอซื้อลูกชิ้นให้มัน เพราะนึกว่าที่มันตามมาต้อยๆนี่คงหิว แต่เปล่าเลยนะคะ เจ้าน้ำตาลมันไม่ยอมกินค่ะ! ยิ่งทำให้ทั้งรูสึกผิดที่คิดกับมันแบบนั้น และยิ่งทำให้ประทับใจเข้าไปใหญ่ สุดดดอ่ะ!! เราขอยกย่องและนับถือมิตรภาพที่จริงใจจากเจ้าน้ำตาลจริงๆเลยค่ะ รักมัน
รูปเด็กๆที่เกาะ และเจ้าน้ำตาลน่ารักมากค่ะ ^^