สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของเรา ถ้าผิดพลาดยังไงขออภัยไว้ก่อนเลยนะคะ ใกล้ถึงวันแม่ทีไรก็นึกถึงเรื่องนี้ทุกทีเลยย
เมื่อ 3 ที่ปีแล้ว เรามีโอกาสได้ไป work and travel ค่ะ ก่อนไปต้องเตรียมตัวเยอะมาก เลยไม่ได้สนใจคนรอบข้างเท่าไหร่ บวกกับเรียนหนักมากแล้วสอบ final เสร็จอีกไม่กี่วันก็บินเลย เหตุการณ์ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีค่ะ ได้เพื่อนใหม่เยอะมาก มีความสุขมากๆตอนที่อยู่ที่นั่น
เราคุยกะที่บ้านทุกวันค่ะ ไม่ skype คุย ก็คุยไลน์ทุกวัน จนมีอยู่วันนึงก่อนเรากลับประมาณ 3อาทิตย์ ตอนนั้นแม่เราให้อัดเสียงพูดกับอาโผ่ค่ะ (อาโผ่แปลว่ายาย ขอเรียกแบบนี้นะคะ เรียกมาตั้งแต่เกิด ^^) อาโผ่เข้าโรงพยาบาล คือเค้าเข้าโรงพยาบาลบ่อยค่ะช่วงที่ผ่านมาเราเลยไม่ได้เอะใจอะไรเท่าไหร่
‘อาโผ่ นี่หนูน้า อาโผ่รอหนูน้า อีก3อาทิตย์หนูกลับไปแล้ว’ นี่คือประโยคที่เราพูด จำได้แม่นเลย หลังจากนั้นอีก2-3วัน ทุกๆคนในบ้านไม่ค่อยทักมาค่ะ ไม่ค่อยได้คุยกัน เราไม่ได้สงสัยอะไรมาก เพราะไม่อยากคิดไปเองก่อน หลังจากนั้นไม่กี่วัน น้องเราก็ส่งข้อความเสียงมาค่ะ ‘พี่ไม่ต้องห่วงน้า อาโผ่ตายแล้ว’ เราได้ยินแบบนี้ช๊อคสิคะ ตกใจมาก แต่พยายามคิดว่าน้องเราพูดเล่น (น้องเราเด็กค่ะ ตอนนั้นน้อง 5 ขวบ) เราเลยทักไปหาพี่ว่าอาโผ่เป็นอะไรรึป่าว พอถามปุ๊บพี่หายไปเลยค่ะ กว่าจะตอบมาอีกหลายชั่วโมง ตอบกลับมาว่าไม่เป็นไร อยู่โรงพยาบาล พยายามเชื่อค่ะ
เราทำงานไป นึกถึงอาโผ่ก็น้ำตาไหลค่ะ มีอยู่วันนึงระหว่างที่รอรถบัสมารับที่ทำงาน เราน้ำตาไหลตลอด ตอนนั้นทรมานมาก อ้อลืมบอกไปว่าเราไปคนเดียวเลยไม่มีเพื่อนไปด้วยกันค่ะ ไปรู้จักเพื่อนใหม่ที่นั่นหมด ตอนนั้นเลยไม่รู้จะคุยกับใครเรื่องนี้ ไม่มีใครรู้จักอาโผ่ ไม่มีใครรู้ว่าเราสนิทกับอาโผ่มากแค่ไหน อาโผ่เลี้ยงเรามาตั้งแต่เด็ก ติดอาโผ่มากๆตอนเด็กๆ โตขึ้นมาหน่อยอาโผ่ก็ชอบตัดชุดให้ค่ะ ชุดนอน ชุดเที่ยว แม้กระทั่งชุดเนตรนารี เราไม่ต้องซื้อค่ะ อาโผ่ตัดให้เลย สวยกว่าเพื่อนแน่นอน
หลังจากนั้นพยายามไม่คิดถึงเรื่องนี้ค่ะ ตอนนี้ที่บ้านเรากลับมาคุยกะเราปกติแล้ว ไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้ เราก็ปล่อยค่ะ เพราะคิดว่าแม่คงไม่อยากให้เราไม่สบายใจ เราก็เลยไม่ไปถามเซ้าซี้
เราแวะเที่ยวก่อนกลับค่ะ ขากลับเราบินกลับคนเดียวระหว่างการบินครั้งนี้ก็คิดถึงแต่เรื่องอาโผ่ คิดว่าเดี๋ยวถึงบ้านแล้วจะต้องรู้ความจริงแล้วนะ เพราะช่วงที่เที่ยวก่อนกลับนี่สนุกมาก มีความสุขมากค่ะจนลืมไปว่ามีความจริงอะไรรออยู่ พอถึงสนามบิน แม่มารับ แม่ใส่ชุดสีดำ เรารู้เลยค่ะ แต่ยังเก็บอาการไว้ จนแม่มาบอกบนรถ น้ำตาแตกสิค้ารออะไร แม่บอกว่าที่แม่ไม่บอกความจริงเพราะไม่อยากให้เราเสียใจคนเดียวค่ะ จริงๆแล้วตอนแรกเราแอบโกรธแม่ที่ไม่บอก แต่ในทางกลับกันถ้าแม่บอกความจริงเราอาจจะแย่ไปเลยก็ได้
แม่เล่าว่าหลังจากที่อาโผ่ฟังข้อความเสียงที่เราอัดส่งไป อีกไม่กี่ชั่วโมงอาโผ่ก็ไปค่ะ แม่บอกว่าอาโผ่คงเป็นห่วงหนูนะ พอได้ยินเสียงแล้วก็เลยหายห่วงค่ะ
ตอนนั้นเราเสียใจฟูมฟายมากจริงๆ เคยคิดว่านี่งานศพของอาโผ่นะ เราจะไม่ได้เจอกันครั้งสุดท้ายจริงๆใช่มั้ย แต่ในเมื่อความจริงมันเป็นอย่างนี้ก็ต้องรับให้ได้ค่ะ แม้จะยากแค่ไหน ที่เราอยากเล่าเรื่องนี้เพราะมันทำให้รู้ซึ้งแล้วค่ะ ว่าทุกเวลาที่ได้อยู่กับคนที่เรารักมีค่ามากจริงๆ เพราะไม่มีใครรู้ว่าพวกเค้าจะจากเราไปเมื่อไหร่
วันแม่ปีนี้อย่าอายที่จะบอกรักแม่นะคะ กอดแม่แน่นๆด้วยน้า ขอให้แม่อยู่กับพวกเรานานที่สุดเท่าที่เป็นไปได้เล้ยยย
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ :3
เมื่อไป work and travel แล้วเสียคนที่รักที่สุดในชีวิตไป
เมื่อ 3 ที่ปีแล้ว เรามีโอกาสได้ไป work and travel ค่ะ ก่อนไปต้องเตรียมตัวเยอะมาก เลยไม่ได้สนใจคนรอบข้างเท่าไหร่ บวกกับเรียนหนักมากแล้วสอบ final เสร็จอีกไม่กี่วันก็บินเลย เหตุการณ์ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีค่ะ ได้เพื่อนใหม่เยอะมาก มีความสุขมากๆตอนที่อยู่ที่นั่น
เราคุยกะที่บ้านทุกวันค่ะ ไม่ skype คุย ก็คุยไลน์ทุกวัน จนมีอยู่วันนึงก่อนเรากลับประมาณ 3อาทิตย์ ตอนนั้นแม่เราให้อัดเสียงพูดกับอาโผ่ค่ะ (อาโผ่แปลว่ายาย ขอเรียกแบบนี้นะคะ เรียกมาตั้งแต่เกิด ^^) อาโผ่เข้าโรงพยาบาล คือเค้าเข้าโรงพยาบาลบ่อยค่ะช่วงที่ผ่านมาเราเลยไม่ได้เอะใจอะไรเท่าไหร่
‘อาโผ่ นี่หนูน้า อาโผ่รอหนูน้า อีก3อาทิตย์หนูกลับไปแล้ว’ นี่คือประโยคที่เราพูด จำได้แม่นเลย หลังจากนั้นอีก2-3วัน ทุกๆคนในบ้านไม่ค่อยทักมาค่ะ ไม่ค่อยได้คุยกัน เราไม่ได้สงสัยอะไรมาก เพราะไม่อยากคิดไปเองก่อน หลังจากนั้นไม่กี่วัน น้องเราก็ส่งข้อความเสียงมาค่ะ ‘พี่ไม่ต้องห่วงน้า อาโผ่ตายแล้ว’ เราได้ยินแบบนี้ช๊อคสิคะ ตกใจมาก แต่พยายามคิดว่าน้องเราพูดเล่น (น้องเราเด็กค่ะ ตอนนั้นน้อง 5 ขวบ) เราเลยทักไปหาพี่ว่าอาโผ่เป็นอะไรรึป่าว พอถามปุ๊บพี่หายไปเลยค่ะ กว่าจะตอบมาอีกหลายชั่วโมง ตอบกลับมาว่าไม่เป็นไร อยู่โรงพยาบาล พยายามเชื่อค่ะ
เราทำงานไป นึกถึงอาโผ่ก็น้ำตาไหลค่ะ มีอยู่วันนึงระหว่างที่รอรถบัสมารับที่ทำงาน เราน้ำตาไหลตลอด ตอนนั้นทรมานมาก อ้อลืมบอกไปว่าเราไปคนเดียวเลยไม่มีเพื่อนไปด้วยกันค่ะ ไปรู้จักเพื่อนใหม่ที่นั่นหมด ตอนนั้นเลยไม่รู้จะคุยกับใครเรื่องนี้ ไม่มีใครรู้จักอาโผ่ ไม่มีใครรู้ว่าเราสนิทกับอาโผ่มากแค่ไหน อาโผ่เลี้ยงเรามาตั้งแต่เด็ก ติดอาโผ่มากๆตอนเด็กๆ โตขึ้นมาหน่อยอาโผ่ก็ชอบตัดชุดให้ค่ะ ชุดนอน ชุดเที่ยว แม้กระทั่งชุดเนตรนารี เราไม่ต้องซื้อค่ะ อาโผ่ตัดให้เลย สวยกว่าเพื่อนแน่นอน
หลังจากนั้นพยายามไม่คิดถึงเรื่องนี้ค่ะ ตอนนี้ที่บ้านเรากลับมาคุยกะเราปกติแล้ว ไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้ เราก็ปล่อยค่ะ เพราะคิดว่าแม่คงไม่อยากให้เราไม่สบายใจ เราก็เลยไม่ไปถามเซ้าซี้
เราแวะเที่ยวก่อนกลับค่ะ ขากลับเราบินกลับคนเดียวระหว่างการบินครั้งนี้ก็คิดถึงแต่เรื่องอาโผ่ คิดว่าเดี๋ยวถึงบ้านแล้วจะต้องรู้ความจริงแล้วนะ เพราะช่วงที่เที่ยวก่อนกลับนี่สนุกมาก มีความสุขมากค่ะจนลืมไปว่ามีความจริงอะไรรออยู่ พอถึงสนามบิน แม่มารับ แม่ใส่ชุดสีดำ เรารู้เลยค่ะ แต่ยังเก็บอาการไว้ จนแม่มาบอกบนรถ น้ำตาแตกสิค้ารออะไร แม่บอกว่าที่แม่ไม่บอกความจริงเพราะไม่อยากให้เราเสียใจคนเดียวค่ะ จริงๆแล้วตอนแรกเราแอบโกรธแม่ที่ไม่บอก แต่ในทางกลับกันถ้าแม่บอกความจริงเราอาจจะแย่ไปเลยก็ได้
แม่เล่าว่าหลังจากที่อาโผ่ฟังข้อความเสียงที่เราอัดส่งไป อีกไม่กี่ชั่วโมงอาโผ่ก็ไปค่ะ แม่บอกว่าอาโผ่คงเป็นห่วงหนูนะ พอได้ยินเสียงแล้วก็เลยหายห่วงค่ะ
ตอนนั้นเราเสียใจฟูมฟายมากจริงๆ เคยคิดว่านี่งานศพของอาโผ่นะ เราจะไม่ได้เจอกันครั้งสุดท้ายจริงๆใช่มั้ย แต่ในเมื่อความจริงมันเป็นอย่างนี้ก็ต้องรับให้ได้ค่ะ แม้จะยากแค่ไหน ที่เราอยากเล่าเรื่องนี้เพราะมันทำให้รู้ซึ้งแล้วค่ะ ว่าทุกเวลาที่ได้อยู่กับคนที่เรารักมีค่ามากจริงๆ เพราะไม่มีใครรู้ว่าพวกเค้าจะจากเราไปเมื่อไหร่
วันแม่ปีนี้อย่าอายที่จะบอกรักแม่นะคะ กอดแม่แน่นๆด้วยน้า ขอให้แม่อยู่กับพวกเรานานที่สุดเท่าที่เป็นไปได้เล้ยยย
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ :3