เรามีเพื่อนสนิทอยู่คนนึงค่ะ เราเป็นเพื่อนกับเค้ามาตั้งแต่มอ4ค่ะเรียนที่เดียวกัน ห้องเดียวกัน ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยมากๆค่ะ เรียกได้ว่าตัวติดกันเลยก็ว่าได้ค่ะ เพื่อนคนนี้เค้าดีมากอยู่ด้วยแล้วเราก็สบายใจเราคุยกับเค้าได้ทุกเรื่องค่ะ ตลอดเวลามอ4จนถึงมอ6เราทะเลาะกันบ่อยมากค่ะ เคยมีครั้งนึงเราทะเลาะกันจนไม่คุยกันประมาณ5-6เดือนได้ค่ะ ทั้งๆที่เรียนห้องเดียวกันมันอึดอัดมากค่ะแต่ในที่สุดเราก็กลับมาคุยกันและเราก็รู้สึกว่าเรากับเค้าสนิทกันมากขึ้นกว่าเดิม จนเราเรียนจบมอ6เราก็อำลากันตอนแรกเราก็กะจะรอแอดนะคะ แต่เพื่อนของเราเค้าเข้าเรียนเอกชนซึ่งเค้าก็อยากให้เราไปเรียนที่เดียวกันกับเค้า เราก็ไม่มีปัญหาอะไรเพราะแม่เราก็อยากให้เข้าเอกชนค่ะ ก่อนจะสมัครเรียนมหาวิทยาลัยเราก็มีปัญหากับเค้านิดหน่อยค่ะและทะเลาะกันแรงมากเหตุการณ์วันนั้นทำให้เรารักเพื่อนคนนี้มากค่ะและแคร์เค้ามากๆด้วย เค้าพูดกับเรานะคะว่าเค้าดีใจที่มีเราเป็นเพื่อนเค้าขอบคุณเราในหลายๆเรื่องเค้าบอกว่าเราเป็นเพื่อนที่เค้ารักมากที่สุดและแคร์มากที่สุด แต่เราไม่เชื่อคำที่เค้าเคยพูดหรอกค่ะเพราะว่าพอเราเข้ามหาวิทยาลัยมาเราก็รู้สึกว่าเค้าไม่เหมือนเดิม เราเรียนกันคนละคณะค่ะ เค้าคงจะมีเพื่อนใหม่อันนี้เราเข้าใจค่ะแต่เราก็มีเพื่อนใหม่เหมือนกันแต่ทำไมเรายังรักและแคร์เค้าเหมือนเดิม แล้วเวลาเค้ามีปัญหาอะไรเค้าก็ไม่เคยจะบอกเราค่ะหรือจะไปไหนมาไหนก็ไม่ค่อยชวนเราบางทีเราก็น้อยใจนะคะแต่เราก็ไม่อยากพูดอะค่ะ เวลาเค้าไม่เหลือใครหรือไม่มีเพื่อนเค้าถึงจะนึกถึงเราค่ะเราน้อยใจมากค่ะว่าทำไมเวลาสุขทำไมไม่นึกถึงเราบ้าง เราสำคัญแค่นี้หรอ? เราเสียความรู้สึกมากค่ะ ในเมื่อเราให้ใจเพื่อนไปเต็มร้อยแต่ทำไมสิ่งที่เราได้กลับมามันคือความรู้สึกแย่ๆอะไรพวกนี้ แล้วยิ่งตอนนี้เรากับเพื่อนเราแทบไม่ได้คุยกันเลยค่ะเมื่อก่อนเค้าจะโทรหาเราบ่อยมากๆค่ะหรือไม่ก็ทักเฟสคุยกันเรื่อยๆ แต่ตอนนี้ไม่มีเลยค่ะเฟสเค้าก็ไม่ค่อยจะตอบค่ะ เราควรทำไงดีคะ ใจเราก็อยากจะตัดไปเลยค่ะจะได้ไม่ต้องมานั่งคิดนั่งกังวล แต่อีกใจมันก็ตัดยากพอสมควรค่ะเพราะเราผ่านเรื่องราวและความทรงจำมาตั้งมากมาย
"เพื่อนสนิท" ลืม