ทุกอย่างเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นจริงกับตัวผมเอง เริ่มจากตอนเด็กอายุ 5-6ขวบเห็นแม่ยืนร้องไห้ตรงประตูบ้านผมเดินไปกอดแม่ร้องไห้ตาม รู้คร่าวๆคือพ่อจะไม่กลับมาหาพวกเราแล้ว (ไปมีครอบครัวใหม่) นั่นก็เป็นสัญญาณเตือนให้ชีวิตทุกคนในครอบครัวต้องเปลี่ยนไป เงินใจบัญชีของแม่เริ่มลดลง แม่ต้องออกไปทำงานก่อสร้างจากที่ไม่เคยทำแต่ต้องทำเพราะเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ต้องรับผิดชอบอีก 7 ชีวิต มีตา ยาย ลูก 5 คน แต่ถือว่ายังดีที่สมัยก่อนของกินยังหาง่ายทั้งกบ ปลา ผัก หน่อไม้ ด้วยเพราะธรรมชาติยังอุดมสมบูรณ์อยู่ พวกหมูไม่ต้องพูดถึงหรอกครับ นานๆทีพวกเราจะได้กิน หลังจากนั้นพี่ทั้ง 4 คนต้องเริ่มทะยอยออกจากโรงเรียนกลางคันทีละคนเพือไปหางานทำ โดยมีแม่ที่นำร่องไปก่อนจากการทำงานก่อสร้าง ตาก็เสียด้วยโรคบาดทะยัก ผมเลยต้องอยู่กับยายมาโดยตลอด (ช่วงนั้นเพลงอยู่กับยายกำลังดังเลย) ชีวิตของยายหลานก็ไม่มีรัยมาก ยายจะเป็นคนทำกับข้าวทั้งตอนเช้าและเที่ยง ผมจะทำงานบ้านส่วนที่เหลือ ทั้งล้างจาน ตักน้ำใส่โอ่งไว้ใช้และดื่ม ซึ่งบ้านสมัยก่อนจะยกสูงชั้นเดียว เป็นอะไรที่ลำบากมากกว่าจะน้ำจะเต็มโอ่ง (เคยลื่นตกบันไดแต่ก็ไม่เป็นอะไรมาก) แต่การเรียนผมถือว่าไม่เสียแรงที่พี่ๆเขายอมเสียสละให้ผม คือได้ที่ 1 หรือ 2 ตลอด
แล้วเหตุการณ์ที่ถือว่าโหดร้ายและสะเทือนใจผมมากที่สุดในชีวิตก็มาเร็วเหลือเกิน ตอนนั้นผม 10 ขวบ วันนั้นผมก็ไปเรียนปกติ จนตอนพักเที่ยง เพื่อนแถวบ้านมันมาบอกว่า แม่มา เท่านั้นแหละ โอ้ย อะไรตอนนั้นไม่สนใจแล้ว ข้าวก็ไม่หิว วิ่งกลับบ้าน ซึ่งบ้านไม่ไกลจากโรงเรียนครับ แค่ข้ามถนนไปก็ถึงแล้ว
RUN FOR MOM พอมาถึงบ้าน รู้สึกแปลกๆ ทำไมคนเยอะจัง รองเท้าเต็มทางขึ้นบันไดเลย สงสัยแม่เอาของฝากมาเยอะแน่นอน คิดแล้วยิ่งรีบขึ้นไปข้างบน พอเข้าไปคนเยอะมาก มองหาแม่ก่อนเลย แต่สิ่งที่ผมเจอทำให้เด็กคนนึงที่รอเจอแม่มาตลอดเกือบ 5 ปี ถามกับตัวเองว่า พวกเราเป็นอะไรหรอ เราทำอะไรกับใครไว้ ทำไมทุกอย่างมันถึงมาลงที่เรา ลงที่แม่ ผมเดินเข้าไปหาแม่ แม่ที่จำไม่ได้แม้กระทั่งว่าผมคือลูก กอดแม่ไว้ร้องไห้ออกมาแบบไม่อายคนที่นั่งอยุ่เต็มลานบ้าน แม่เป็นโรคประสาทถึงขั้นที่ไม่รู้ว่าใครเป็นใคร ผมสงสารแม่มาก ผมคิดว่าตัวเองเหนื่อยมากแค่ไหนที่ต้องทำงานบ้านขนาดนั้น แต่สู้แม่ที่ทนเหนื่อยไม่ได้ แกต้องทนลำบากทำงานเพื่อพวกเราแถมต้องมาเป็นแบบนี้อีก (ยังมีต่อนะครับ ไม่ไหวน้ำตาไหล)
แม่ที่ไม่ว่าจะเป็นยังไง ผมก็ยังจะรักแม่และดูแลแม่ตลอดไป สำหรับวันแม่แห่งชาติครับ
แล้วเหตุการณ์ที่ถือว่าโหดร้ายและสะเทือนใจผมมากที่สุดในชีวิตก็มาเร็วเหลือเกิน ตอนนั้นผม 10 ขวบ วันนั้นผมก็ไปเรียนปกติ จนตอนพักเที่ยง เพื่อนแถวบ้านมันมาบอกว่า แม่มา เท่านั้นแหละ โอ้ย อะไรตอนนั้นไม่สนใจแล้ว ข้าวก็ไม่หิว วิ่งกลับบ้าน ซึ่งบ้านไม่ไกลจากโรงเรียนครับ แค่ข้ามถนนไปก็ถึงแล้ว
RUN FOR MOM พอมาถึงบ้าน รู้สึกแปลกๆ ทำไมคนเยอะจัง รองเท้าเต็มทางขึ้นบันไดเลย สงสัยแม่เอาของฝากมาเยอะแน่นอน คิดแล้วยิ่งรีบขึ้นไปข้างบน พอเข้าไปคนเยอะมาก มองหาแม่ก่อนเลย แต่สิ่งที่ผมเจอทำให้เด็กคนนึงที่รอเจอแม่มาตลอดเกือบ 5 ปี ถามกับตัวเองว่า พวกเราเป็นอะไรหรอ เราทำอะไรกับใครไว้ ทำไมทุกอย่างมันถึงมาลงที่เรา ลงที่แม่ ผมเดินเข้าไปหาแม่ แม่ที่จำไม่ได้แม้กระทั่งว่าผมคือลูก กอดแม่ไว้ร้องไห้ออกมาแบบไม่อายคนที่นั่งอยุ่เต็มลานบ้าน แม่เป็นโรคประสาทถึงขั้นที่ไม่รู้ว่าใครเป็นใคร ผมสงสารแม่มาก ผมคิดว่าตัวเองเหนื่อยมากแค่ไหนที่ต้องทำงานบ้านขนาดนั้น แต่สู้แม่ที่ทนเหนื่อยไม่ได้ แกต้องทนลำบากทำงานเพื่อพวกเราแถมต้องมาเป็นแบบนี้อีก (ยังมีต่อนะครับ ไม่ไหวน้ำตาไหล)