คำนำ "ท่วงทำนองที่ผันแปร"

คำนำ นวนิยายขนาดสั้น ชุด " มุมสะท้อนของเงาจันทร์"

...นี่เป็นเรื่องแรกสำหรับผมที่เขียนนิยายแนวนี้ขึ้น ยินดีรับคำติชม และคำแนะนำทุกประการครับสามารถเข้าไปพูดคุย ติดตามข่าวสารการอัพเดทตอนต่อไป หรือเรื่องใหม่ ๆ ได้ที่แฟนเพจ Phakin เลยครับ
https://www.facebook.com/phakin.uttabolyukol

ตอนที่ 1 : พ่อบุญธรรม

          ผมละสายตาจากโปรแกรมพิมพ์เอกสารที่มีเพียงพื้นหลังสีขาวกับตัวอักษรสีดำ ซึ่งเกิดจากการเรียงร้อยถ้อยอักษร ผูกสร้างเรื่องราวในนิยายที่กำลังเขียนอยู่ ก่อนจะกดปิดหน้าจอ แล้วเอนตัวลงแนบขนานไปกับพื้นห้อง กางแขนกางขาออกจนสุด บิดตัวไล่ความขี้เกียจซึ่งแฝงมากับความง่วงงุนให้มลายหายไป

          อย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมรักการเขียนมาก รวมถึงรักตัวละครของตัวเอง รักคนที่คอยตามอ่านงานผมด้วย แต่อย่างว่า การนั่งเขียนหนังสือคนเดียวในห้องที่เงียบสงัด มันสามารถกระตุ้นให้เรารู้สึกถึงความเหงาได้ชัดเจนขึ้น ไม่ว่าใครเข้มแข็งแค่ไหนก็ล้วนแล้วแต่อยากมีใครสักคนไว้ให้หยิบยืมกำลังใจกันทั้งนั้น... ผมเองก็เช่นกัน

          ทว่าเมื่อผมกวาดสายตามองไปรอบห้อง สิ่งที่เห็นกลับมีแต่เพียงห้องรก ๆ ซึ่งดูมืดมน และโดดเดี่ยว สองมือของผมไขว่ควานไปรอบตัวอย่างโหยหา แต่ก็คว้าได้แค่เพียงความว่างเปล่า ไม่มีร่างของใครสักคนให้โอบกอดไว้อย่างที่ใจปรารถนา โสตประสาทสดับตรับฟังได้เพียงท่วงทำนองเพลงโศกอันไร้เสียง พร้อมกับภาพความทรงจำของความรักครั้งเก่าซึ่งยังคงตามหลอกหลอน คอยย้ำเตือนถึงความเจ็บปวดจากบาดแผลที่จิตใจอย่างซ้ำ ๆ ว่า ผมเป็นแค่คนที่โดนทิ้งอย่างไร้ค่า ไม่ต่างจากเครื่องมืออันหมดประโยชน์... ให้ต้องอยู่ลำพัง

          ตอนนั้นเองที่ความรู้สึกอุ่นเกิดขึ้นตรงกระบอกตาของผม ไม่ใช่เพราะซาบซึ้งในจินตภาพที่นิยายของตัวเองได้สร้างขึ้น หากแต่เป็นเพราะหยดน้ำใส ๆ อันเป็นหลักฐานของความเจ็บปวดต่างหาก ที่กำลังเอ่อคลอจนล้นปรี่ ตามมาด้วยเสียงสะอื้นแผ่วเบาในลำคออย่างอดไม่อยู่ แต่ละหยดมันกลั่นออกมาจากความรู้สึกรวดร้าวที่ยากเกินจะพร่ำพรรณนาให้ใครได้รับรู้ ผมจึงทำได้เพียงทาบมือบนร่างกาย โอบกอดตัวเองไว้ เพื่อให้เนื้อหนังมังสาได้สัมผัสถึงความอบอุ่นอันจอมปลอมที่เป็นเพียงมโนจิตเท่านั้น

          ไม่รู้ว่า เวลาได้ผันผ่านไปนานเท่าใดที่ผมต้องจมอยู่ในห้วงแห่งความโศกเศร้านั้น รู้แต่เพียง... ดวงตา และบริเวณโดยรอบได้บีบคั้นน้ำตาออกมาจนรู้สึกเจ็บปวด และช่องอกที่ราวกับกลวงโบ๋

          มันคงถึงเวลาแล้วที่ผมต้องทำอะไรสักอย่างกับมัน ไม่งั้นสภาพจิตใจผมคงยิ่งย่ำแย่ลงกว่านี้ ผมตัดสินใจเริ่มต้นด้วยการอาบน้ำ ปรารถนาจากส่วนลึกให้มันช่วยชะล้างความรู้สึกต่าง ๆ จนละลายหายไป

          แล้วผลของมันก็ออกมาไม่ผิดหวัง แม้จะไม่สามารถลบเรื่องราวเลวร้ายออกไปได้ แต่มันก็ช่วยให้ผ่อนคลายลงบ้างนิดหน่อย

          “ปิ้ด ปิ้ด” แต่จู่ ๆ เสียงแจ้งเตือนว่า มีผู้ต้องการเพิ่มเป็นเพื่อนบนเฟสบุ๊คดังขึ้นจากโทรศัพท์มือถือที่ปรกติเงียบตลอดวันโดยไม่มีใครโทรเข้า ซ้ำร้ายยังไม่มีใครให้ผมโทรหาอีกด้วย ผมจึงนำพาร่างกายไร้อาภรณ์อันเปียกปอนของตนตรงมาที่โทรศัพท์เพื่อเปิดดูทันที แล้วก็ต้องผงะไปกับสิ่งที่ผมได้เห็น ข้อความนั้นแจ้งว่า  “ ‘เป็นเกย์ แล้วจะทำไม’ ต้องการเป็นเพื่อนกับคุณบนเฟสบุ๊ค”

          นั่นทำให้รอยยิ้มผุดขึ้นบนริมฝีปากของผมทันที เพราะคนที่ส่งคำร้องขอเป็นเพื่อนมา คือคนที่ผมรู้สึกชอบพอตั้งแต่ได้เห็นรูปเป็นครั้งแรกในห้องหาคู่เมื่อสองวันก่อน… โดยไม่ต้องฉุกคิด ผมกดตอบรับทันที รู้สึกร้อนฉ่าที่ใบหน้าด้วยความเขินอาย นี่อาจจะเป็นความรู้สึกซึ่งเรียกขานกันว่า ‘รักแรกพบ’

          มันอาจจะฟังดูตลกที่มันเกิดขึ้นกับคนวัยสามสิบสองอย่างผม แต่ก็นะ... เรื่องอย่างนี้มันไม่เกี่ยวกับอายุสักหน่อย อย่างที่เขาว่ากัน ‘อายุเป็นเพียงตัวเลข เพศเป็นเพียงตัวอักษร’ แต่อย่าถามผมนะว่า ใครเป็นคนพูดคนแรก ผมเองก็ตอบไม่ได้ แต่มั่นใจว่า ไม่ใช่เชคเสปียร์ หรือไอสไตน์แน่นอน

          “ติ๊ง!” จากนั้นเสียงแจ้งเตือนข้อความส่วนตัวเข้าก็ดังขึ้นมาทันที “ขอบคุณที่รับแอ้ดนะครับ” แน่นอน เป็นข้อความของน้องคนนั้นนั่นเอง

          “ครับ ยินดีครับ ผม ‘เป็นหนึ่ง’ นะครับ” ผมพิมพ์ตอบกลับทันที คงไม่มีใครรู้หรอกว่า ผมดีใจมากแค่ไหน เมื่ออยู่ ๆ คนที่ตรงกับเสปคก็ทักมาหาเองโดยที่ไม่เคยคาดหวังมาก่อน

          “ครับ ‘น้ำแข็ง’ นะครับ”

          “อ่า ยินดีที่ได้รู้จักครับ” ผมสลับหน้าต่างเข้าไปที่หน้าไทม์ไลน์¹ ของน้องทันที ทั้งรอยยิ้มที่ยังไม่จางหายไปจากใบหน้า

          รูปถ่ายแต่ละรูปที่โบกบินผินผ่านสายตาผมไป มันยืนยันได้ถึงรูปลักษณ์อันมีเสน่ห์น่าดึงดูดปานนายแบบของเจ้าของเฟส ผิวพรรณสีเหลืองทอง คิ้วหนา ตาคม แต่มีประกายสดใสร่าเริง รูปร่างสมส่วน พร้อมรอยสักแบบญี่ปุ่นทาบทับอยู่ที่ครึ่งตัวข้างซ้าย ไล่ตั้งแต่หัวไหล่ลงมาจนถึงเอว แน่นอนว่าทุกอย่างเป็นไปตามสเปคในฝันของผม และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้นยังดูไม่ต่างไปจากผู้ชายปรกติแบบที่ผมต้องการเสียด้วยซ้ำ แบบที่เรียกกันว่า ‘สเตรนจ์ลุค²’

          ผมนั่งดูรูปถ่ายของน้องไล่ไปทีละรูปอย่างเพลิดเพลิน พลางวาดภาพในหัวว่า หากได้ไปเดินเล่นด้วยกัน ผมคงจะมีความสุขดีพิลึก... แต่แล้วก็เอะใจขึ้นได้ในวินาทีต่อมา นับตั้งแต่ครั้งนั้น ก็ไม่มีเสียงข้อความตอบกลับมาอีกเลย

          มันเหมือนความฝันของผมพังทลายลง รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้าทันที ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกอับอายเมื่อตระหนักถึงตัวเองที่ได้แต่คิดไปเองเพียงฝ่ายเดียว

          ผมมองสำรวจสรรพาร่างกายของตนเองทันที แล้วนึกสังเวช ในใจตระหนักได้ถึงความจริงข้อหนึ่ง... น้องเขาคงแค่ทักไปตามมารยาทเท่านั้น... ในความเป็นจริง ด้วยค่านิยมของสังคมสมัยใหม่ เกย์อ้วนขี้เหล่ แถมไม่รวยอย่างผมคงไม่สามารถดึงดูดใจให้ใครหลงใหลได้แม้แต่น้อย ยิ่งน้องน้ำแข็ง ซึ่งกำลังมียอดจำนวนเพื่อนเพิ่มขึ้นทุกทีอันเป็นหลักฐานของการเป็นที่ถูกนิยมชมชอบด้วยแล้ว ยิ่งไม่มีทาง

          ผมกดรีเฟรช³ หน้าใหม่อีกครั้ง... ผู้คนมากหน้าหลายตาต่างโพสต์⁴ บนหน้าวอลล์⁵ ของน้องอย่างล้นหลาม เพื่อเสนอตัวขอเป็นหนึ่งในตัวเลือกของการสานสัมพันธ์ครั้งใหม่นี้

          น้ำตาของผมเอ่อคลอที่เบ้าตาอีกครั้ง... ไม่ใช่เพราะผิดหวังจากน้องน้ำแข็ง หากแต่มันพาลให้หวนคิดถึงความรักครั้งเก่า ที่อีกฝ่ายตัดสินใจจบความสัมพันธ์ของเรา เพียงเพราะรู้สึกไม่ได้ยินดี หรือภาคภูมิใจมากนักกับการควงเกย์อ้วนคนหนึ่งในฐานะคนรักอย่างเปิดเผยต่างหาก... เราทุกคนย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ ของสวยงามย่อมดูมีค่าราคามากกว่าของที่อัปลักษณ์เสมอ ไม่งั้นผลิตภัณฑ์ทุกอย่างตามท้องตลาด คงไม่แข่งกันออกแบบบรรจุภัณฑ์ให้ดูสวยงามโก้เก๋ เรียกความสนใจกันหรอก ทั้ง ๆ ที่ในความเป็นจริงแล้ว คนที่รับผิดชอบต่อต้นทุนเหล่านั้นก็คือผู้บริโภคอย่างเรานั่นเอง

          แต่กระนั้นมือของผมก็ยังคงเลื่อนเมาส์ลงมาเรื่อย ๆ อย่างเลื่อนลอย ไร้ความหวัง ข้อความที่ผ่านตาไปส่วนใหญ่ก็จะพูดถึงความรู้สึกเหงา สลับกับข้อความตัดพ้อเรื่องความจน และอาการปวดฟันของตัวเองอีกสองสามอัน... แต่แล้วผมก็สะดุดเข้ากับข้อความหนึ่งซึ่งน้องเป็นคนแปะไว้เอง

          “ทักมาหน่อยคร้าฟฟฟฟ ๆ” กับ “ใครเหงาเหมือนกันทักมาที” ซึ่งมาพร้อมกับยอดไลค์จำนวนมาก แบบที่งานซึ่งใช้เวลาเขียนกว่าปีของผมคงไม่ทางเทียบได้

          ทันทีที่ได้อ่านโพสต์นี้ ผมนึกในใจขึ้นมาทันที... เวลาที่ผ่านมา คงมีคนมากมายทักน้องเขาไปจนแทบจะคุยได้ทั้งเดือนเสียแล้วกระมัง จึงตั้งใจจะปล่อยผ่าน แล้วกลับไปนั่งงมอยู่กับงานของตัวเองต่อ

          แต่อีกใจก็ดันคิดขึ้นมาว่า ถ้าเป็นอย่างที่น้องโพสต์ไว้จริง สิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดอาจจะเป็นกำลังใจต่างหาก ผมจึงตัดสินใจส่งข้อความส่วนตัวไปอีกครั้ง “ถ้าไม่มีคนคุยด้วยจริง ๆ ผมก็ยินดีนะครับ ทักมาได้เลย”

          แน่นอนว่าผมเองก็ทำไปโดยไม่ได้หวังผลให้มีการตอบกลับแม้แต่น้อย แต่ถ้าจะเรียกให้ถูก คือสำเหนียกตัวเองต่างหากว่า ไม่ได้ดีพอให้น้องเขามองด้วยหางตาแม้แต่น้อยเมื่อเทียบกับคนอื่น ๆ ...อาจจะฟังดูไร้สาระ แต่นั่นก็คือความเป็นจริงที่เกิดขึ้นในสังคมสมัยใหม่

          หลังจากนั้นผมก็ตั้งสติอีกครั้ง เปิดหน้าโปรแกรมพิมพ์เอกสารขึ้นเพื่อจะเขียนนิยายของตัวเองต่อให้จบ แม้จะกระท่อนกระแท่นบ้าง เพราะอารมณ์ไม่ได้สุนทรีมากพอจะสร้างภาพอันสวยงามดุจวิมานสวรรค์ได้ในเวลานี้

          ...แต่ก็ดีกว่าไม่ได้ลงมือทำ

          เวลาผ่านไปจนตะวันเดินทางเลยครึ่งฟ้า ผมเอนตัวลงแผ่หลาบนพื้นอีกครั้งด้วยสมองอันอ่อนล้า ท่ามกลางสภาพอากาศที่ร้อนอบอ้าว หลังจากนั้นจึงบิดร่างกายไปมาอีกสองสามทีก่อนจะยันตัวลุกขึ้นเพื่อเดินเข้าห้องน้ำ หวังจะพรมน้ำลงบนตัวให้พอรู้สึกสดชื่นขึ้นมาบ้าง



¹ไทม์ไลน์ = Timeline หมายถึง เรื่องราวที่ได้เกิดขึ้น ซึ่งในที่นี้หมายถึงส่วนแสดงเนื้อหาและเหตุการณ์ซึ่งผ่านไปในแต่ละวันที่ผู้เป็นเจ้าของหน้าไทม์ไลน์นั้นได้แสดงให้ผู้อื่นได้รับรู้
²สเตรนจ์ลุค = straight หมายถึง ชายจริง หรือหญิงแท้ ซึ่งไม่มีพฤติกรรมเบี่ยงเบนทางเพศ เมื่อรวมกับ look จึงหมายถึงกลุ่มเพศที่สามซึ่งแสดงกิริยาท่าทางแบบคนปรกติที่ไม่เบี่ยงเบน
³รีเฟรช = refresh หมายถึง การเรียกหน้าจอเดิมซ้ำใหม่ เพื่อให้หน้านั้นได้แสดงสิ่งที่เป็นปัจจุบัน
⁴โพสต์ = post แปลตามตัวว่า แปะ แต่ในที่นี้มายถึงการแสดงข้อความ หรือรูปภาพทิ้งไว้
⁵วอลล์ = wall แปลตามตัวว่า กำแพง แต่ในที่นี้หมายถึง ส่วนที่แสดงโพสต์ไว้ให้เห็นได้แบบสาธารณะ ซึ่งเกิดจากการเปรียบเทียบว่า หน้าไทม์ไลน์ของตัวเองคือบ้านหลังหนึ่ง ส่วนแสดงข้อความสาธารณะก็คือกำแพงบ้านนั่นเอง ซึ่งใครที่ผ่านไปผ่ามาก็จะสามารถอ่านข้อความนั้นได้โดยที่ไม่ต้องรุกล้ำเข้าสู่พื้นที่ส่วนตัวอย่างตัวบ้านนั่นเอง


----------- ยังไม่จบ อ่านต่อด้านล่างครับ -------------