เรื่องมีอยู่ว่า...
เมื่อวานนี้ผมได้รับมอบหมายให้ไปประชุมแทนหัวหน้าที่ศาลากลางจังหวัดแห่งหนึ่ง
สำนักงานของผมห่างจากศาลากลางประมาณ 5 กม. พี่ พขร. มาส่งที่ศาลากลางตามปรกติ แล้วก็นัดแนะกันว่า
ถ้าประชุมเสร็จแล้วโทรบอกนะ...
หลังจากที่ประชุมใกล้จะเลิก ผมก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เพื่อจะโทรหาพี่ พขร.
แต่เสียงที่ออกมาจากโทรศัพท์ของผมมันบอกว่า..........
"ถ้าท่านใช้บริการเติมเงินให้ไปลงทะเบียนซิม แต่ถ้าท่านเป็นบริการรายเดือนให้ไปชำระค่าบริการค่ะ" ประมาณนี้
เอาล่ะสิ AIS เล่นตรูซะแล้ว SMS ก็ไม่มีเตือน (ตอนไปชำระที่ Shop AIS พนักงานบอกว่าลูกค้าก่อนหน้าผม 5 รายก็บอกแบบนี้)
แต่ประเด็นมันไม่ใช่ตรงนี้....
ผมออกมาจากห้องประชุมด้วยอาการหน้าชา วิงเวียน ด้วยความที่ไม่รู้จักใครเลยในนี้ แล้วเราจะทำไงดีว่ะเนี้ย ???
"หาตู้หยอดเหรียญ ๆๆๆๆๆ......"
ไม่เจอ !!!!!! T_T .............
ก็เลยเดินขึ้นมายืนแถวโถงทางเดินหน้าห้องประชุม เพื่อตั้งสติหาทางกลับสำนักงาน.....
มีคนเดินผ่านไปประมาณ 2-3 คน แต่เราก็ไม่กล้าที่จะทักและยืมโทรศัพท์เค้า
แล้วเธอคนนั้นก็เดินมา... ผมกำลังยิ้มอ่อนๆ หน้าเจื่อนๆ เธอยิ้มมาอย่างเป็นมิตรมาก (ขอบอกว่าเป็นมิตรมากๆ... เหมือนรู้จักกันมาก่อน)
แต่เอ๊ะ !!! เค้ายิ้มให้คนอื่นหลังเรารึเปล่านะ หันหลังกลับไปดู อ้าว...........
ไม่มีใครนี่หว่า !!!
เธอกำลังจะเดินผ่านไป ผมก็เลยรวบรวมความกล้าทักออกไป " เอ่อ... ผมขอยืมโทรศัพท์ได้มั้ยครับ โทรศัพท์ผมโทรออกไม่ได้"
"ได้ค่ะ..." น้ำเสียงที่เหมือนแม่พระมาโปรด เธอยิ้มพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ให้ผม แล้วก็เดินไปทำธุระอีกห้องทำงานหนึ่งในศาลากลาง
ผมก็เลยได้โทรไปให้คนมารับได้...
ปลื้มปริ่ม... น้ำตาจะไหล
แล้วผมก็เดินเอาโทรศัพท์ไปคืนเธอ แล้วก็บอกขอบคุณ และไหว้ขอบคุณอีกครั้ง...
แต่ผมไม่ได้ถามชื่อเธอ... ด้วยความที่ยังเขินอยู่และคิดว่า ถ้าเธอทำงานอยู่ที่นี่ ยังไงก็ต้องได้เจอกันอีก................
เดินออกมาที่โถงทางเดินอีกครั้ง พร้อมกับมีเสียงในหัวตัวเองว่า "คิดอะไรอยู่ฟ่ะ... คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าหนูนักสืบโคนันหรือยังไง"
.................. ตรูพลาดแล้ว ........................
แต่ทันใดนั้น..... เธอคนนั้นก็เดินมา เพื่อกลับไปห้องทำงานของเธอ
แล้วเธอก็ทัก "ออ มาประชุมห้องนี้เองหรือค่ะ"
ผม " ครับ..."
เธอก็เดินไปห้องทำงานฝ่ายของเธอ ผมก็เดินไปทางออก ซึ่งเป็นทางเดียวกัน
แล้วเธอก็บอกว่า "อยู่กลุ่มงาน....... นี้นะ"
ผมก็เลยรวบรวมความกล้าถามชื่อเธอ
แล้วเธอก็บอกชื่อเธอมา..... พร้อมกับยิ้ม
ผมขอบคุณเธออย่างนอบน้อมอีกครั้ง แล้วก็เดินออกมา พร้อมกับความประทับใจในน้ำใจของเธอคนนี้.............
ผมอยากจะขอบคุณเธออีกครั้งนะครับ ผมควรทำยังไงดี ??
จะซื้อขนมฝากคนอื่นไป ? ชวนทานกาแฟ ?
ก็เลยมาแชร์เรื่องประทับใจนี้ และขอความเห็นของเพื่อนๆด้วยครับ ผมควรทำไงดี....
ปล. อาจจะยาวไปนิดนะครับ และก็เป็นการตั้งกระทู้เองครั้งแรกด้วย ถ้ามีข้อผิดพลาดอะไรก็ขออภัยด้วยนะครับ
จาก.... คนที่ประทับใจคนไทยน้ำใจงาม...
ขออนุญาตแชร์ความประทับใจสุภาพสตรีที่ไม่รู้จักคนนึงที่ให้ยืมโทรศัพท์... อยากจะขอบคุณในน้ำใจของเธอ ต้องทำยังไงดีครับ ?
เมื่อวานนี้ผมได้รับมอบหมายให้ไปประชุมแทนหัวหน้าที่ศาลากลางจังหวัดแห่งหนึ่ง
สำนักงานของผมห่างจากศาลากลางประมาณ 5 กม. พี่ พขร. มาส่งที่ศาลากลางตามปรกติ แล้วก็นัดแนะกันว่า
ถ้าประชุมเสร็จแล้วโทรบอกนะ...
หลังจากที่ประชุมใกล้จะเลิก ผมก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เพื่อจะโทรหาพี่ พขร.
แต่เสียงที่ออกมาจากโทรศัพท์ของผมมันบอกว่า..........
"ถ้าท่านใช้บริการเติมเงินให้ไปลงทะเบียนซิม แต่ถ้าท่านเป็นบริการรายเดือนให้ไปชำระค่าบริการค่ะ" ประมาณนี้
เอาล่ะสิ AIS เล่นตรูซะแล้ว SMS ก็ไม่มีเตือน (ตอนไปชำระที่ Shop AIS พนักงานบอกว่าลูกค้าก่อนหน้าผม 5 รายก็บอกแบบนี้)
แต่ประเด็นมันไม่ใช่ตรงนี้....
ผมออกมาจากห้องประชุมด้วยอาการหน้าชา วิงเวียน ด้วยความที่ไม่รู้จักใครเลยในนี้ แล้วเราจะทำไงดีว่ะเนี้ย ???
"หาตู้หยอดเหรียญ ๆๆๆๆๆ......"
ไม่เจอ !!!!!! T_T .............
ก็เลยเดินขึ้นมายืนแถวโถงทางเดินหน้าห้องประชุม เพื่อตั้งสติหาทางกลับสำนักงาน.....
มีคนเดินผ่านไปประมาณ 2-3 คน แต่เราก็ไม่กล้าที่จะทักและยืมโทรศัพท์เค้า
แล้วเธอคนนั้นก็เดินมา... ผมกำลังยิ้มอ่อนๆ หน้าเจื่อนๆ เธอยิ้มมาอย่างเป็นมิตรมาก (ขอบอกว่าเป็นมิตรมากๆ... เหมือนรู้จักกันมาก่อน)
แต่เอ๊ะ !!! เค้ายิ้มให้คนอื่นหลังเรารึเปล่านะ หันหลังกลับไปดู อ้าว...........
ไม่มีใครนี่หว่า !!!
เธอกำลังจะเดินผ่านไป ผมก็เลยรวบรวมความกล้าทักออกไป " เอ่อ... ผมขอยืมโทรศัพท์ได้มั้ยครับ โทรศัพท์ผมโทรออกไม่ได้"
"ได้ค่ะ..." น้ำเสียงที่เหมือนแม่พระมาโปรด เธอยิ้มพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ให้ผม แล้วก็เดินไปทำธุระอีกห้องทำงานหนึ่งในศาลากลาง
ผมก็เลยได้โทรไปให้คนมารับได้...
ปลื้มปริ่ม... น้ำตาจะไหล
แล้วผมก็เดินเอาโทรศัพท์ไปคืนเธอ แล้วก็บอกขอบคุณ และไหว้ขอบคุณอีกครั้ง...
แต่ผมไม่ได้ถามชื่อเธอ... ด้วยความที่ยังเขินอยู่และคิดว่า ถ้าเธอทำงานอยู่ที่นี่ ยังไงก็ต้องได้เจอกันอีก................
เดินออกมาที่โถงทางเดินอีกครั้ง พร้อมกับมีเสียงในหัวตัวเองว่า "คิดอะไรอยู่ฟ่ะ... คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าหนูนักสืบโคนันหรือยังไง"
.................. ตรูพลาดแล้ว ........................
แต่ทันใดนั้น..... เธอคนนั้นก็เดินมา เพื่อกลับไปห้องทำงานของเธอ
แล้วเธอก็ทัก "ออ มาประชุมห้องนี้เองหรือค่ะ"
ผม " ครับ..."
เธอก็เดินไปห้องทำงานฝ่ายของเธอ ผมก็เดินไปทางออก ซึ่งเป็นทางเดียวกัน
แล้วเธอก็บอกว่า "อยู่กลุ่มงาน....... นี้นะ"
ผมก็เลยรวบรวมความกล้าถามชื่อเธอ
แล้วเธอก็บอกชื่อเธอมา..... พร้อมกับยิ้ม
ผมขอบคุณเธออย่างนอบน้อมอีกครั้ง แล้วก็เดินออกมา พร้อมกับความประทับใจในน้ำใจของเธอคนนี้.............
ผมอยากจะขอบคุณเธออีกครั้งนะครับ ผมควรทำยังไงดี ??
จะซื้อขนมฝากคนอื่นไป ? ชวนทานกาแฟ ?
ก็เลยมาแชร์เรื่องประทับใจนี้ และขอความเห็นของเพื่อนๆด้วยครับ ผมควรทำไงดี....
ปล. อาจจะยาวไปนิดนะครับ และก็เป็นการตั้งกระทู้เองครั้งแรกด้วย ถ้ามีข้อผิดพลาดอะไรก็ขออภัยด้วยนะครับ
จาก.... คนที่ประทับใจคนไทยน้ำใจงาม...