เราแค่อยากจะระบายเฉยๆ คือเราอายุ 19 ปี แต่ผ่านอะไรมาเยอะแยะ ช่วงชีวิตม.ปลาย เราก็มีแฟนเยอะ เปลี่ยนแฟนบ่อย
บางครั้งก็คิดนะ ว่าเราเองที่นิสัยแย่ หรือว่า เราทนเค้าไม่ได้
แต่ทุกคนก็ต้องเคยมีรักที่ไม่เคยลืม อาจจะไม่ใช่รักแรกแต่เป็นรักที่รักมากที่สุด
มันเกิดขึ้นตอนเราเข้าปีหนึ่ง เป็นครั้งแรกที่เราคบผู้ชาย เราคุยกับพี่เค้าได้เพราะพี่เค้าเป็นที่เทคเรา
ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะเค้าคุยดีมา เราก็ดีตอบ
จนเราเริ่มคุยไลน์กันทุกวัน เค้าตอบเร็วมาก คุยมาได้เกือบเดือน
เราก็ถามเชิงว่าเอ้าอยู่หอกับใคร เค้าก็พยายามเลี่ยงตอบนะ
จนสุดท้ายมารู้ความจริง ว่ามีแฟนแล้วคบกันได้ 4 ปีละ เราก็อื้มมมมช็อคโลกแตกกก555555
แต่เราก็ไม่แคร์นะ เพราะตอนนั้นคิดไปแล้วว่าอะไรจะเกิดก็เกิด ทำไงได้ชอบไปแล้ว
เราก็แอบไปหาเค้า แอบนัดเจอกันที่ห้องบ้าง ที่ที่ไม่มีคนเห็น
อืมมมม ก็นะอยู่กันสองคนมันก็ต้องแบบว่า.... อารมมันพาไป (แต่ยังไม่ได้เอายำยำช้างน้อยเข้าไปนะ) เรายังมีสติอยู่
คือตอนนั้นมันมีความสุขมากอ้ะ สุขจนลืมไปว่าเป็นของคนอื่น และมันก็เป็นแบบนี้อยู่บ่อยๆ เราอดทน เรารอให้เค้าโทรมา
เพราะเราโทรไปไม่ได้ เค้าอยู่กับแฟน มันทรมานมากอ้ะ
เราทนแบบนั้นมาเต็มๆ 8 เดือน จนแบบเหมือนหัวใจเราตายไปแล้วอ้ะ
คือร้องไห้เกือบทุกวัน จนเพิ่งมาคิดได้ ถ้ามันคือความรักจริงๆ เราคงไม่เจ็บปวดแบบนี้
เราทำใจนานมากกว่าจะเลิกติดต่อกับเค้าได้ ต้องเอาโทรศัพท์ไปซ่อน ออกไปวิ่งทุกเช้า
ฟังเพลง วาดรูป คือไม่ว่าจะทำอะไรภาพมันจะลอยมาอยู่ตลอด
ใช้เวลา 3 เดือน เราก็หายบ้า เป็นปกติ เรากะจะพักไปยาวๆเลย
แต่พอมันมีคนเข้ามา ตอนแรก เราก็กลัวนะ กลัวมันจะเป็นแบบเดิม กลัวเจ็บ
และมันก็เป็นแบบนั้นอีกครั้ง พี่เค้าเข้ามาถูกเวลาพอดี พี่เค้าเป็นนักดนตรี
งานอดิเรกเป็นช่างภาพ เราก็คุยกันเรื่องกล้อง เรื่องนู้นนี้
จนเราเริ่มรู้สึกบ้าๆนี้อีกแล้ว แต่ครั้งนี้เราเลือกที่จะไม่บอก แต่เค้าฉลาดดันมารู้เอง พี่เค้าห่างจากเรา 5 ปี
แต่เราไม่แคร์นะ คือทุกอย่างเหมือนจะเป็นไปได้สวย จนเข้าถามเราว่า " เทอชอบพี่เหรอ " เราก็แบบ "อืม "
เข้านิ่งไป และบอกกลับมาว่า "เธออย่าคาดหวังอะไรเลย ขอโทดนะ " จ้าาาาาาา เอาอีกแล้วจ้า
แบบครั้งนี้เข็ดของจริง พอละ เหนื่อยยยยยยโค่ดด
ขอบคุณที่ฟังเราบ่นนะ
เสียเวลา เสียใจ สุดท้ายก็ไม่ได้อะไรอยู่ดี
บางครั้งก็คิดนะ ว่าเราเองที่นิสัยแย่ หรือว่า เราทนเค้าไม่ได้
แต่ทุกคนก็ต้องเคยมีรักที่ไม่เคยลืม อาจจะไม่ใช่รักแรกแต่เป็นรักที่รักมากที่สุด
มันเกิดขึ้นตอนเราเข้าปีหนึ่ง เป็นครั้งแรกที่เราคบผู้ชาย เราคุยกับพี่เค้าได้เพราะพี่เค้าเป็นที่เทคเรา
ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะเค้าคุยดีมา เราก็ดีตอบ
จนเราเริ่มคุยไลน์กันทุกวัน เค้าตอบเร็วมาก คุยมาได้เกือบเดือน
เราก็ถามเชิงว่าเอ้าอยู่หอกับใคร เค้าก็พยายามเลี่ยงตอบนะ
จนสุดท้ายมารู้ความจริง ว่ามีแฟนแล้วคบกันได้ 4 ปีละ เราก็อื้มมมมช็อคโลกแตกกก555555
แต่เราก็ไม่แคร์นะ เพราะตอนนั้นคิดไปแล้วว่าอะไรจะเกิดก็เกิด ทำไงได้ชอบไปแล้ว
เราก็แอบไปหาเค้า แอบนัดเจอกันที่ห้องบ้าง ที่ที่ไม่มีคนเห็น
อืมมมม ก็นะอยู่กันสองคนมันก็ต้องแบบว่า.... อารมมันพาไป (แต่ยังไม่ได้เอายำยำช้างน้อยเข้าไปนะ) เรายังมีสติอยู่
คือตอนนั้นมันมีความสุขมากอ้ะ สุขจนลืมไปว่าเป็นของคนอื่น และมันก็เป็นแบบนี้อยู่บ่อยๆ เราอดทน เรารอให้เค้าโทรมา
เพราะเราโทรไปไม่ได้ เค้าอยู่กับแฟน มันทรมานมากอ้ะ
เราทนแบบนั้นมาเต็มๆ 8 เดือน จนแบบเหมือนหัวใจเราตายไปแล้วอ้ะ
คือร้องไห้เกือบทุกวัน จนเพิ่งมาคิดได้ ถ้ามันคือความรักจริงๆ เราคงไม่เจ็บปวดแบบนี้
เราทำใจนานมากกว่าจะเลิกติดต่อกับเค้าได้ ต้องเอาโทรศัพท์ไปซ่อน ออกไปวิ่งทุกเช้า
ฟังเพลง วาดรูป คือไม่ว่าจะทำอะไรภาพมันจะลอยมาอยู่ตลอด
ใช้เวลา 3 เดือน เราก็หายบ้า เป็นปกติ เรากะจะพักไปยาวๆเลย
แต่พอมันมีคนเข้ามา ตอนแรก เราก็กลัวนะ กลัวมันจะเป็นแบบเดิม กลัวเจ็บ
และมันก็เป็นแบบนั้นอีกครั้ง พี่เค้าเข้ามาถูกเวลาพอดี พี่เค้าเป็นนักดนตรี
งานอดิเรกเป็นช่างภาพ เราก็คุยกันเรื่องกล้อง เรื่องนู้นนี้
จนเราเริ่มรู้สึกบ้าๆนี้อีกแล้ว แต่ครั้งนี้เราเลือกที่จะไม่บอก แต่เค้าฉลาดดันมารู้เอง พี่เค้าห่างจากเรา 5 ปี
แต่เราไม่แคร์นะ คือทุกอย่างเหมือนจะเป็นไปได้สวย จนเข้าถามเราว่า " เทอชอบพี่เหรอ " เราก็แบบ "อืม "
เข้านิ่งไป และบอกกลับมาว่า "เธออย่าคาดหวังอะไรเลย ขอโทดนะ " จ้าาาาาาา เอาอีกแล้วจ้า
แบบครั้งนี้เข็ดของจริง พอละ เหนื่อยยยยยยโค่ดด
ขอบคุณที่ฟังเราบ่นนะ