ฉันได้รู้จักผู้ชายคนหนึ่งคะ เขาเป็นรุ่นพี่ใช้ชีวิตในวัยทำงาน
ส่วนฉันเป็นนักเรียนอาชีวะ เราคบกันได้ประมาน 2 ปี
ฉันมีเรื่องนิดหน่อยกับทางบ้าน ฉันจึงย้ายไปอยู่กับพี่เขาสักพักคะ
แต่ไม่นานทางบริษัทที่พี่เขาทำเกิดปัญหาเลิกกิจการ
พี่เขาเลยต้องออกงาน แต่ก็ได้งานใหม่นะคะเป็นบริษัทของเพื่อนเขา
หลังจากนั้นไม่กี่เดือนพี่เขาตัดสินใจที่จะกลับไปอยู่บ้าน
เขาให้ฉันกลับไปด้วยคะ แต่ตัวฉันเองยังต้องเรียนไหนจะครอบครัวตัวเองอีก
เขาก็เลยบอกฉันว่า ถึงเราจะไกลกันแต่เขาจะรอให้ฉันเรียนจบ
พอวันรุ่งขึ้นครอบครัวของเขาก็มารับเขา ส่วนตัวฉันได้แค่นอนร้องไห้
มันเป็นสิ่งที่ทรมานนะคะคนเคยอยู่เคยใช้ชีวิตด้วยกัน อยู่ดีๆๆก็มาจากกัน
ฉันพยายามขอร้องไม่ให้เขาไป ฉันพยายามบอกว่าทนอีกนิดมันคงดี
แต่เขาก็ยังยื่นยันที่จะไป สุดท้ายเขาก็ต้องไป
เขาเก็บของเสร็จเขาก็มากอดฉันและบอกฉันว่าเขารักฉัน ให้ฉันรอเขา
พอเขาเดินออกจากห้อง แม่ของเขาก็เดินเขามาพร้อมกลับบอกฉันว่า
ขอบคุณนะที่ดูแลลูกเขาอย่างดี ที่คอยเป็นหูเป็นตาให้ พอพูดจบ
แม่ของเขายืนเงิน 500 บาทให้กลับฉัน ฉันได้แต่มองและบอกว่าฉันไม่เอา
เขาก็เก็บเงินแล้วเดินจากไป ฉันใช้เวลาเป็นเดือนเพื่อลืมเรื่องนี้แต่ยิ่งลืมมันยิ่งจำ
ใช้ชีวิตที่มีแต่น้ำตา ไปไหนที่เคยมีเราน้ำตาก็อจะไหลออกมา
ฉันพยายามคิดมาตลอดว่าความรักของฉันที่มีให็ลูกชายเขามันมีค่าแค่ 500 บาทจริงหรอ
หรือมันเป็นแค่การเอ็นดูของเขาที่มีให้ฉันกันแน่