คบมา10ปี นอกใจมาตลอด จนวันนึงอยากปล่อยเค้าไป แต่ทำไมยังรู้สึกตัดไม่ขาด

ผมเองไม่ใช่คนดีอะไร หน้าตา ฐานะ แต่นิสัยเจ้าชู้ สิบปีก่อนขอคบผู้หญิงคนนึงจีบเธอจนได้เป็นแฟน เราไกล้กันบ้างห่างกันบ้าง ผมเองก็มีคุยกับหญิงอื่นตามประสา คนเจ้าชู้ นิสัยไม่ดี หลายครั้งก็กลับมาตายรัง ผมเข้าใจเสมอว่าที่แฟนผมคบกับผมเพราะความสงสาร ผมขอให้เค้าบอกรักแต่ก็ไม่เคยได้ยินสักครั้ง จนสุดท้ายผมทำเรื่องผิดต่อเธอ ผมบอกเธอ เราเสียใจกันมาก สุดท้ายผมเลือกที่จะเลือกเธอ และกลับมา เธอบอกรักผม บอกว่าต้องการอยู่ด้วย แต่ความรู้สึกผมมันกลับไม่เหมือนเดิม ผมคิดอยู่นานมาก ว่าเพราะอะไรทำไมผมถึงเป็นแบบนี้ ไม่ใช่ผมไม่รัก ผมรู้สึกรักเธอมาก แต่หลายคนก็คงบอกว่าถ้ารักจริงผมคงไม่มีกิ๊ก ผมเองก็ไม่เข้าใจ ทั้งที่เธอคือคนที่ผมยอมตายแทนได้ด้วยซ้ำ ผมมาคิดทบทวนดู เธอเจ็บกับผมมามากเหลือเกินหากต้องแต่งงานกันเราคงต้องเลิกร้างกันเพราะความเจ้าชู้ของผม ช่วงหลังผมทำเธอร้องไห้บ่อยมากผมไม่อยากเห็นเธอเสียใจกับคนห่วยๆอย่างผมอีก ทางเดียวคือต้องปล่อยเธอไป ผมรู้ว่าเธอเสียใจมาก ผมเองก็เช่นกัน จนบางครั้งผมคิดว่าสิ่งที่ผมทำมันถูกแล้วหรือยัง ผมอาจเสียคนที่ดี คนที่เข้าใจ คนที่รับผมได้ และคนที่รักผมที่สุดไปตลอดชีวิต แต่สุดท้ายผมก็บอกเลิกกับเธอ จบเวลา 10ปีของเรา ทั้งที่ผมยังรู้สึกรักและอาวรณ์เธอ คงโทษใครไม่ได้ต้องโทษตัวเอง สิ่งที่ผมทำมันคือทางออกที่ดีที่สุดแล้วใช่ไหมครับ สำหรับคนนิสัยแย่ๆแบบผม