อยากไปหางานทำกรุงเทพ และเรียนต่อ แต่เป็นคนคิดถึงบ้าน และกังวลชีวิต ห่วงเยอะ

คือที่บ้านมีพ่อคนเดียว พ่อกับแม่แยกกัน แม่มีแฟนใหม่ อยากไปใจจะขาด แต่ก็อดห่วงพ่อไม่ได้ อยู่บ้านฉันทำกับข้าว งานบ้านทุกอย่าง ดูแลความเป็นอยู่ท่าน พอคิดอยากจะไปก็คิดกลับมามองพ่อ แล้วเศร้าในความคิด นั่งร้องให้บ่อยๆ หาทางออกไม่ได้. เคยไปทำงานกรุงเทพครั้งนึง ปีที่แล้ว ทำงานได้อาทิตย์นึงก็คิดถึงพ่อ นึกถึงแต่สภาพ แล้วเศร้าร้องให้คนเดียว จนฉันตัดสินใจลาออกทั้งที่อบรมงานแค่อาทิตย์เดียว แต่ก็ไม่ได้บอกใคร ไม่เคยเล่าให้ใครฟังถึงเรื่องชีวิตตัวเอง ตอนนี้กลับมาอยู่บ้านได้ปีกว่าๆ อยากกลับไปหางานกทมอีก เพื่อจะได้เรียนต่อด้วย อยากเรียนครู จะได้มาสอนใกล้ๆบ้าน   เรียนต่อเพื่ออนาคต เพราะงานที่ทำอยู่ไม่มั่นคงเลย เหนื่อยกับชีวิต รู้สึกกับตัวเอง ตั้งคำถามว่าทำไมชีวิตเราถึงได้เศร้าขนาดนี้ ร้องไห้!!!!!!!