ตามหัวข้อกระทู้เลย เราชอบเพื่อนในห้องแล้วรร.เราเป็นรร.ญล้วนซึ่งก็ถือว่าโชคดีนะที่มันชอบผู้ญเหมือนกันแต่...มันชอบรุ่นพี่นักบาสที่เล่นด้วยกันเราเลยพยายามไม่คิดอะไร แต่มันก็มีหลายครั้งที่เราต้องอยู่กลุ่มเดียวกับมัน(ไม่ต้องหลายครั้งหรอกยุติดกันเกือบหมดทุกคาบ)ทำให้ความรู้สึกมันยิ่งชอบเข้าไปอีกจนตัดใจไม่ได้... (เล่าต่อๆ) แล้วหลังจากการเข้าค่ายเมื่อเดือนที่แล้วถึงแม้เราจะอยู่ใกล้ตลอดแต่ก็แทบไม่ได้คุย เงียบๆมาตลอด เพราะไม่อยากเป็นฝ่ายเจ็บแถมช่วงนั้นมีคนแอนตี้เราอีกก็ไม่อยากให้ไปรังควานมันด้วย พอตอนสอบเราทนเจ็บไม่ไหวเลยบล็อคปิดโซเชียลทุกอย่างที่เกี่ยวกับมันเพราะไม่คิดว่ามันจะสนใจ แล้วก็เกิดปัญหามันคิดว่าเราโกรธมัน มันก็มาขอโทษอย่างเดียวไม่มีหยุดบ้างก็บอกเคลียให้จบๆเราก็ตอบไปตามปะสาของเราแบบว่ากลัวเสียฟอร์มง่ะ -- พอผ่านไป2-3วันก็มีเพื่อนมันมาถามว่าไมไม่คุยบลาๆๆๆ เราก็ตอบไปหมดทุกอย่างมันก็เอาข้อความเราไปให้คนที่เราชอบอ่านหมดทุกอย่าง ตอนแรกก็อุตส่าดีใจนึกว่ามันจะยอมมาคุยกับเราแต่พะเอินคิดเหมือนเราเปี๊ยบคือ "ไม่ทักก่อนไม่คุย..." ทีนี้เราเลยประชดกันไปมาไม่คุย ไม่มอง ไม่อะไรทั้งสิ้น จนตอนนี้รู้สึกผิด...พออยากจะขอโทษ มันคงมีปัญหากับพี่นักบาสล่ะมั้งเห็นโพสเสียใจแทบทุกวัน จนตัวเราเจ็บจะตาย อีกใจก็อยากจะไปปลอบแต่ก็ไม่กล้าอีก จนตอนนี้งุนงงกับชีวิตตัวเองมาก เราควรทำไงดี ตัดใจ หรือ สู้ ...