รีวิวในความทรงจำ ครบรอบ 20ปี คอนเสิร์ต ทาทายัง



คอนเสิร์ตครั้งนั้น น่าจะชื่อว่า "ไอเลิฟยู" ตามชื่อเพลงพิเศษฉลองอัลบั้มครบ 1 ล้านตลับ(เทป)
พอผมทราบข่าวก็วางแผนเตรียมซื้อตั๋ว  หาเพื่อนไปดูได้4คน บัตรราคา 300 และ 200 บาท มีทั้งนั่งและยืน สถานที่คือ MCC HALL เดอะมอล์บางกะปิ

ในยุค2538ยังไม่มีอินเทอร์เนตตามบ้าน เพจเจอร์ก็ยังถือว่าไกลตัว  มือถือนี่นักธุรกิจ ผู้บริหารถึงได้ใช้กัน จะซื้อตั๋วทำได้อย่างเดียวคือ
"ไปเข้าคิววันที่เขาจำหน่าย"เท่านั้น

ผมปลุกพ่อตั้งแต่ ตี5ให้ไปส่ง ที่สถานที่จำหน่ายตั๋วคือ ลานจอดรถที่เดอะมอลล์ นั่นแหละครับ เวลานี้ก็ยังนึกแปลกใจว่า พ่อเราไม่บ่นไม่อะไรเลยแฮะ
ไปถึงก่อน6โมงเช้า ก็ตกใจที่มีคนมาก่อนสักเกือบสองร้อยคนแล้วครับ  นั่งรถอย่างเป็นระเบียบกับพื้น  ถึงผมจะไกลออกมาสักหน่อย แต่มั่นใจว่ายังไงก็ซื้อตั๋วได้แน่

พอสายๆ เริ่มมีคนเยอะขึ้นความวุ่นวายโกลาหลก็ตามมาครับ  แต่มีเจ้าหน้าที่จากแกรมมี่ ใส่แว่น ตัวใหญ่ เสียงดัง ดูโหดมากครับ  พอเขามาถึงจัดระเบียบคนเข้าคิวให้เรียบร้อยได้ภายใน5นาที   คนที่อยู่หลังเชือกที่เขากั้นไม่มีสิทธิ์เข้ามา  หมดสิทธิ์ให้พวกมาทีหลังแล้วขอฝากซื้อ  (ตอนนั้น1คน ซื้อได้ 8ใบ)  
ถามว่าตอนเช้าๆนั่นแหละครับ  มีคนมาทีหลังเดินมาถามเยอะ ฝากซื้อได้ไหม เดี๋ยวพี่ให้เงินนุ้นนี่นั่น  อย่างนั้นเรียกว่าตั๋วผีหรือเปล่าครับ  มันก็เป็นไปตามยุคสมัย  

วันคอนเสิร์ต ผมได้การแสดงรอบที่ 2คือประมาณบ่ายสี่โมง  แต่ผมกับเพื่อนไปถึงบ่ายโมง และผมก็นั่งรถที่คิวแรกทันทีที่คนดูคอนเสิร์ตรอบแรกเข้าไปหมด  เรียกว่าอยากดูใกล้ๆ ไม่กินข้าว เพื่อนก็ไปเดินเล่น ผมก็นั่งเฝ้าไปอย่างนั้น นานๆทีเพื่อนก็มาเปลี่ยนให้ไปเข้าห้องน้ำบ้าง   รอจนกระทั่งเกือบ6โมง เขาถึงปล่อยเข้าไปครับ  ไม่เคยไปคอนเสริ์ตยืนเลยด้วยซ้ำ  เพราะดูจากทีวีพวกโลกดนตรี 7สีคอนเสิร์ต เห็นคนเบียดๆกันหน้าเวทีก็กลัวเหมือกกัน คิดในใจว่าทำไมไปเบียดได้นานขนาดนั้นไม่อึดอัดแย่เหรอ


แต่พอคอนเสิร์ตเริ่ม จนผ่านไปสามชั่วโมง ผมก็เข้าใจละ ว่ามันรู้สึกยังไง ผมอยู่ติดขอบเวที  ยืมกล้องพ่อไป เวลานั้นแค่ม.2ไม่ค่อยมีความรู้เรื่องถ่ายรูปมาก แต่ก็ไปปรึกษาร้านฟิลม์ว่าจะถ่ายรูปยังไง ใช้ความอดทน5ชั่วโมงในการนั่งรอ  ในที่สุดก็ได้ถ่ายภาพที่ดีสมใจ  

สมัยก่อนไม่มีfacebookให้อวดกันนะครับ ถ่ายรูปเสร็จ ก็อัดรูป เอาอัลบั้มรูปนี่แหละมาที่โรงเรียนอวดเพื่อน  เท่านั้นแหละครับ ขอฝากอัดกันเป็นแถวๆ คนที่ว่าผมกระแดะ เว่อร์ อะไรทั้งหลายตั้งแต่ก่อนไปคอนเสิร์ตนั่นแหละครับ  ก็เป็นการฝึกค้าขายเป็นครั้งแรก แต่ไม่ได้กำไรนะครับ คิดเท่าทุน แค่สนุกที่ได้เงินจากเพื่อน แล้วรู้วิธีวางแผนการจัดการว่า คนเป็นร้อยๆคน สั่งรูปไม่เหมือนกัน เราจะทำยังไงให้ได้รับรูปครบตามที่ต้องการ
ขอจบการรีวิวเท่านี้ครับ  

เสียดายที่รูปต้นฉบับผมหายไปแล้ว ไปอัดจากฟิลม์มา มันก็เสื่อมสภาพไปพอสมควรแล้ว ไม่งั้นจะมีรูปแจ่มๆกว่านี้เยอะมากครับ






แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่