เริ่มเลยนะคะ
เราเคยคบกับผู้ชายคนนึงค่ะ ผู้ชายคนนี้เรารักมากที่สุดที่เคยคบมาแล้ว เพราะเค้าทำให้เรารู้จักคำว่ารัก ทำให้เราคิดว่าที่ผ่านๆมาเราพูดว่ารักคนนู้นคนนี่มันไม่ใช่จากความรู้สึกจริงๆเลย คบได้นานมากด้วย แต่เลิกกันก็มีเหตุผลเช่นกันค่ะ เรื่องนี้เราผิดเต็มๆค่ะ ขอไม่พูดละกันนะคะว่าเลิกกันเพราะอะไร ตอนนี้ก็เลิกกันมานานแล้วแหละคะ แต่เรายังลืมเค้าไม่ได้เลยเรายังคิดเค้าทุกนาทีทุกวัน ในเวลาที่เราไปไหนในที่ๆนั้นเคยมีเค้าไปด้วย เหมือนเหตุการณ์ที่มีเค้าตอนนั้นผุดขึ้นมาในสมองเองโดยอัตโนมัติเลยค่ะ เราคิดถึงเค้ามากจนทนไม่ไหว เราเลยทักเค้าไปค่ะ แต่คุยในสถานะอื่น เค้าก็คุยด้วยค่ะ แต่ตอบแบบห้วนๆ บางทีก็ตอบดีค่ะ แล้วแต่อารมณ์เค้า เราก็มีความสุขที่ค่ะที่ได้คุยด้วยกันอีกครั้งถึงจะไม่สถานะแฟนเหมือนเมื่อก่อน แต่เราก็อดคิดไม่ได้ว่าถ้าเค้ามีแฟน เราก็ต้องเลิกคุยใช่มั้ยแล้วเราจะทำยังไงเวลาคิดถึง คิดซ้ำไปซ้ำมาแต่คิดไม่ออกเลยค่ะ เราพยายามที่จะลืมเค้าโดยไม่คุยไม่ยุ่งอะไรด้วยอยู่ช่วงนึงค่ะ แต่มันไม่ได้ผลเลยมันทรมานมาก เราพยายามหาคนมาแทนที่เค้า ก็ไม่มีใครมาแทนได้เลย เหมือนกับคำว่าไม่มีใครมาแทนที่ใครได้หรอก มันก็จริงนะคะ เราก็เลยเลือกที่จะทำตามใจตัวเอง เราก็ทำมันให้ดีที่สุดก่อนที่เค้าจะมีแฟนใหม่ ก่อนมันจะหมดเวลา เราระแวงตลอดว่าเค้าจะมีแฟนเมื่อไหร่วันไหนเราจะทำใจไหวมั้ย เราจะโอเครึป่าว เราขอพรตลอดเลยนะคะ ว่าถ้าเค้าคนนี้ไม่กลับมาแล้ว ก็ขอให้เจอคนใหม่ที่ทำให้เรามีความสุขกว่าที่เค้าทำได้มั้ย เราทำแบบนี้ดีแล้วใช่มั้ยคะหรือเราต้องทำอย่างไร
ถ้าเค้าอ่านก็อยากให้เค้ารู้นะคะว่าเป็นเค้า
*ขอบคุณที่อ่านกระทู้แรกของเรานะคะ*
ลืมไม่ได้
เราเคยคบกับผู้ชายคนนึงค่ะ ผู้ชายคนนี้เรารักมากที่สุดที่เคยคบมาแล้ว เพราะเค้าทำให้เรารู้จักคำว่ารัก ทำให้เราคิดว่าที่ผ่านๆมาเราพูดว่ารักคนนู้นคนนี่มันไม่ใช่จากความรู้สึกจริงๆเลย คบได้นานมากด้วย แต่เลิกกันก็มีเหตุผลเช่นกันค่ะ เรื่องนี้เราผิดเต็มๆค่ะ ขอไม่พูดละกันนะคะว่าเลิกกันเพราะอะไร ตอนนี้ก็เลิกกันมานานแล้วแหละคะ แต่เรายังลืมเค้าไม่ได้เลยเรายังคิดเค้าทุกนาทีทุกวัน ในเวลาที่เราไปไหนในที่ๆนั้นเคยมีเค้าไปด้วย เหมือนเหตุการณ์ที่มีเค้าตอนนั้นผุดขึ้นมาในสมองเองโดยอัตโนมัติเลยค่ะ เราคิดถึงเค้ามากจนทนไม่ไหว เราเลยทักเค้าไปค่ะ แต่คุยในสถานะอื่น เค้าก็คุยด้วยค่ะ แต่ตอบแบบห้วนๆ บางทีก็ตอบดีค่ะ แล้วแต่อารมณ์เค้า เราก็มีความสุขที่ค่ะที่ได้คุยด้วยกันอีกครั้งถึงจะไม่สถานะแฟนเหมือนเมื่อก่อน แต่เราก็อดคิดไม่ได้ว่าถ้าเค้ามีแฟน เราก็ต้องเลิกคุยใช่มั้ยแล้วเราจะทำยังไงเวลาคิดถึง คิดซ้ำไปซ้ำมาแต่คิดไม่ออกเลยค่ะ เราพยายามที่จะลืมเค้าโดยไม่คุยไม่ยุ่งอะไรด้วยอยู่ช่วงนึงค่ะ แต่มันไม่ได้ผลเลยมันทรมานมาก เราพยายามหาคนมาแทนที่เค้า ก็ไม่มีใครมาแทนได้เลย เหมือนกับคำว่าไม่มีใครมาแทนที่ใครได้หรอก มันก็จริงนะคะ เราก็เลยเลือกที่จะทำตามใจตัวเอง เราก็ทำมันให้ดีที่สุดก่อนที่เค้าจะมีแฟนใหม่ ก่อนมันจะหมดเวลา เราระแวงตลอดว่าเค้าจะมีแฟนเมื่อไหร่วันไหนเราจะทำใจไหวมั้ย เราจะโอเครึป่าว เราขอพรตลอดเลยนะคะ ว่าถ้าเค้าคนนี้ไม่กลับมาแล้ว ก็ขอให้เจอคนใหม่ที่ทำให้เรามีความสุขกว่าที่เค้าทำได้มั้ย เราทำแบบนี้ดีแล้วใช่มั้ยคะหรือเราต้องทำอย่างไร
ถ้าเค้าอ่านก็อยากให้เค้ารู้นะคะว่าเป็นเค้า
*ขอบคุณที่อ่านกระทู้แรกของเรานะคะ*