เมื่อคนสองคนมีใจให้กัน ทั้งๆที่ก็มีเจ้าของกันแล้วทั้งคู่ ควรถอยออกมาดีไหม

คือว่าเรากับเขาเป็นเพื่อนร่วมงานกันค่ะ ทำงานด้วยกันมา 3 ปีกว่าแล้ว เขามีลูกมีเมียแล้วค่ะ ส่วนเราก็มีแฟนแล้ว แต่อยู่ไกลกันค่ะ เจอกัน 1-2เดือนครั้งๆละ 3-4 วัน ตั้งแต่ทำงานร่วมกันมาเรากับเขาไม่เคยคิดอะไรเกินเพื่อนร่วมงานธรรมดาเลยค่ะ แต่จะเป็นเพื่อนผู้ชายที่สนิทที่สุด เขาเป็นคนเฟรนลี่ค่ะ คุยเก่ง คุยสนุก ปกติจะมีไปทานข้าวเที่ยงด้วยกันบ้างประมาณสัปดาห์ละ 2-3 ครั้ง มีเพื่อนคนอื่นไปด้วยนะคะ ไม่ได้ไปสองต่อสอง จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่เริ่มจะเกินคำว่าเพื่อน เมื่อสามเดือนที่ผ่านนี้เองค่ะ เป็นช่วงที่เราสองคนเริ่มได้ไปทานข้าวเที่ยงด้วยกันสองต่อสอง เพราะว่าเพื่อนคนอื่นๆไม่สะดวก บางคนก็ติดงานบ้าง แต่เรายังคุยเหมือนเพื่อนกันปกติค่ะ ส่วนเขาเริ่มซื้อของกินมาให้บอกว่าเห็นเราชอบกินเลยซื้อมาให้ และบางทีมาบอกกับเราว่า ฝันถึงเรา คิดถึงเรา มีครั้งนึงไปทานข้าวด้วยกัน หลังทานข้าวเสร็จขณะขับรถกลับ (เราเป็นคนขับ) เขาถามว่ามีหมากฝรั่งไหม เราบอกว่ามี อยู่ในกระเป๋าหยิบได้เลย ไอ้เราก็ไม่ได้มอง อยู่ดีๆก็เอาหมากฝรั่งมาป้อนเรา เราก็กินและไม่ได้คิดอะไร เพราะคิดว่าเขาเห็นว่าเราขับรถอยู่อาจจะไม่สะดวกก็เลยป้อน และมีอยู่ครั้งนึง ได้มีโอกาสไปออกกำลังกายด้วยกัน ไปกัน 3-4 คน เขายืนข้างเรา มีอยู่ท่านึงที่ต้องนอนราบแล้วกางแขน บังเอิญว่ามือเขากับมือเราชนกัน เขาก็หันมามอง แล้วจับมือเรา เราก็มองเขา แล้วยิ้มให้เรา ตอนนั้นเรายังไม่คิดอะไร และยังมีอีกหลายๆเหตุการณ์ที่เขาทำเกินกว่าคำว่าเพื่อน เราก็ยังไม่เอะใจ เพราะคิดว่ายังไงมันก็เป็นไปไม่ได้ และเราก็รักแฟนเรามาก จนมาวันนึง ได้ไปทานข้าวเที่ยงด้วยกันกับเพื่อนอีกคนนึง แล้วไปกินกาแฟกันต่อ ก็นั่งคุยกันพักนึง คุยๆไปเขาก็เอาโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูรูปเรา แล้วเอาให้เรากับเพื่อนดูว่ารูปนี้ดูเรามีความสุขมาก เพื่อนก็เลยพูดขึ้นมาว่ามีรูปเราในโทรศัพท์ด้วย คิดอะไรกับเรารึป่าว แต่เขาไม่ได้ยิน เราก็เฉยๆ จนกระทั่งเราเลิกงานกลับมาที่ห้องก็เริ่มคิดทบทวนเรื่องที่ผ่านมากับสิ่งที่เขาทำกับเราว่าเหมือนมันไม่ใช่สิ่งที่เพื่อนทำกับเพื่อน แต่อีกใจก็คิดว่า ไม่หรอกเขามีลูกมีเมียแล้ว และอีกอย่างรู้จักกันมาตั้ง 3 ปีกว่าแล้วอยู่ดีๆจะมาคิดแบบนั้นได้ยังไง มันเป็นไปไมได้เลย จนมาวันนึงหลังเลิกงาน เขาบอกว่าอยากเจอเรา เราก็โอเค พอมาเจอเขาก็ไม่ยอมพูดอะไร ได้แต่นั่งมองเรา บอกให้กินอาหารที่สั่งมาก็ไม่ยอมกิน บอกว่าแค่อยากมาเจอเรา นั่งอยู่ประมาณครึ่งชั่วโมง อยู่ดีๆก็บอกว่าเดี๋ยวกลับละ เราก็อ้าว(แล้วจะมาทำไม) แล้วอยู่ดีๆเขาก็ขอมือเรา จะจับมือเรา เราก็คิดในใจ เอ๊ะไอ้นี่เป็นอะไรเนี่ย แปลกๆ แล้วเขาก็คว้ามือเราไปจับทั้งสองข้าง (นึกถึงวันนั้นแล้วก็แอบเขินอยู่นะ) หลังจากจับมือเขาก็ดูเขินๆ เราก็มองหน้าเขา เขาบอกมาว่า เขาไม่รู้เป็นอะไร บางทีอยู่ดีๆก็นึกถึงเรา เริ่มมีเราเข้ามาในความคิด ทั้งๆที่เมื่อก่อนไม่เคยเป็นแบบนี้ จะว่าอะไรมั้ยถ้าผมจะบอกว่าผมชอบคุณ เวลานั้นเขายังจับมือเราไว้อยู่ มือเขาสั่นมาก พูดแบบอายๆ ไอ้เราก็น่านไง คิดอะไรจริงๆด้วย เราก็ถามว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาบอกว่าตั้งแต่เลี้ยงส่งพี่เอ(นามสมมุติ) ประมาณสามเดือนที่แล้ว เขาถามว่าแล้วเราชอบเขาไหม เราบอกก่อนว่าตั้งวันที่เพื่อนทัก เราก็เริ่มคิดถึงเขาทุกวัน คิดว่าเขาชอบเรา คิดถึงสิ่งต่างๆที่เขาทำให้เรา แต่อีกใจก็คิดว่าไม่มีทางเป็นไปได้ เราไม่รู้ว่าแบบนี้มันเรียกว่าชอบรึป่าวนะ เราตอบเขาไปว่า มันเป็นไปไม่ได้ เขาบอกนี่ไม่ใช่คำตอบ คำตอบมีสองอย่างคือ ชอบกับไม่ชอบ เราก็ตอบแต่ว่ามันเป็นไปไม่ได้อยู่หลายรอบมาก เขาก็จะเอาคำตอบจากเราให้ได้ จริง ณ ตอนนั้นเราอยากจะตอบไปว่าชอบนะ แต่ไม่กล้า เพราะเราคิดอยู่ตลอดว่ามันผิด ผิดต่อแฟนตัวเองและคนของเขา สุดท้ายเราเลยตอบไปว่า เราก็ไม่รู้ แต่ตั้งแต่วันที่เพื่อนทักเราก็เริ่มคิดถึงเขาทุกวัน (เพื่อนทักเมื่อสองอาทิตย์ก่อน) เขาก็โอเค ไม่โกรธใช่ไหมที่บอกไปแบบนี้ เราบอกไม่โกรธ ก่อนไปเขาขอกอดเราแต่เราไม่ให้กอด หลังจากวันนั้นเรากับเขาก็เริ่มคุยไลน์กันบ่อยขึ้น แต่เขาจะเป็นคนทักมาก่อนตลอด(ก็เราเป็นผู้หญิงนี่นา ไม่กล้าแสดงออกมาก อิอิ) เราก็เริ่มคิดถึงเขามากขึ้นกว่าเมื่อก่อน เรื่องของเราเพื่อนที่ทำงานไม่มีใครรู้เลย เพราะเราไม่กล้าบอก เวลาอยู่ที่ทำงานก็ทำตัวปกติเหมือนที่ผ่านมา มันทำให้เรารู้สึกอึดอัด ทำตัวลำบากเวลาเจอเขา เราอยากถอยออกมา เพราะรู้ว่ายังไงเขาก็ไม่มีทางเลือกเราอยู่แล้ว แต่มันทำใจลำบากนะที่ต้องเจอกันทุกวัน หรือว่าเราจะปล่อยมันไว้แบบนี้ เพราะเราสองคนทำตัวกันปกติ และก็ไม่มีนัดเจอกันข้างนอกเลย แค่รู้ว่าเราสองคนรู้สึกยังไงต่อกันแค่นั้นเอง