สวัสดีค่ะ วันนี้จะขอแบ่งปันเรื่องราวของผู้หญิงคนนึง ก็คือตัวเราเอง ซึ่งเรื่องราวทั้งหมดผ่านมา 3 ปีกว่าแล้วค่ะ
// ขอแจ้งก่อนว่า เราขอยืม Login ของพี่มาใช้นะคะ และอันนี้เป็นกระทู้แรกที่เขียน ผิดถูกอย่างไร แนะนำกันได้ค่ะ
เริ่มเรื่องเลยแล้วกันนะคะ เราเป็นเด็กต่างจังหวัด ที่มา กทม. เพื่อเรียนต่อมหาวิทยาลัย เริ่มแรกก็ไม่ได้มีอะไรมาก เหมือนเด็กทั่วไป เรียน หางานทำเพื่อช่วยที่บ้าน เพราะบ้านไม่ได้ร่ำรวย เราจน เราเรียนจบ ก็หางานทำตามประสาเด็กจบใหม่
ช่วงนั้นชีวิตรักก็ดีค่ะ คบคนๆนึง เราเจอกันทาง MSN ขอย้อนก่อนที่จะมาเป็นแฟนกันคุยเป็นเพื่อนกันมาเกือบ 2 ปีท่าจะได้ แต่ไม่ได้คุยบ่อย เพราะตอนนั้นต่างคนต่างมีแฟน แล้วมีเหตุการณ์ที่ทำให้มาเจอกัน เราสูญเสียผู้ใหญ่ในครอบครัวไป เรากลับบ้านเพื่อไปงานศพ เค้าเองก็ไปทำงานที่จังหวัดบ้านเกิดเราพอดี จึงได้บอกว่าจะแวะมาร่วมงาน เราเองก็ไม่ได้ขัดอะไร เค้าก้อมาเคารพศพตามปกติ พอกลับ มากรุงเทพ เราก็นัดเจอกันบ้าง ตอนนั้นเค้าเองเลิกกับแฟนไปแล้ว เราเองก็ห่างๆแฟนจนเลิกกันไป คุยกันได้สักพัก เราตกลงคบกัน โดยที่ๆบ้านทั้งสองฝ่ายรับทราบทุกอย่างดี
ปีแรกทุกอย่างผ่านไปด้วยดี ต่างคนต่างทำงาน รู้ หน้าที่ตัวเอง เราเป็นผญ ที่บางทีก้อจู้จี้ขี้หึง แต่บางทีก็ปล่อย ระหว่างที่คบกัน มีบ้างที่มีสาวๆทักเฟสมาหาเค้า หรือทักบีบีมา เราก็ปล่อยผ่าน จนมาวันนึง ที่บ้านเราเริ่มคุยเรื่องแต่งงาน เพราะผู้ใหญ่ไม่ชอบที่อยู่กันแต่ยังไม่ได้แต่งงาน เราเองยังไม่อยากแต่ง เพราะอายุตอนนั้นแค่ 25 เราอยากทำงาน เก็บเงิน หาความมั่นคงมากกว่านี้ แต่ในเมื่อผู้ใหญ่ฝั่งเราไม่โอเคเรื่องนี้ เราจึงคุยกับแฟน ตอนแรกเค้าก็ตกใจ ที่อยู่ๆทำไมจึงให้แต่ง ตอนนั้นเรายังไม่มีอะไรกันเลย เงินเก็บแทบจะไม่มี ทำงานใช้เดือนชนเดือน ซื้อของนั้นนี่ บางเดือนยังรบกวนที่บ้าน สุดท้ายเค้าตัดสินใจบอก แต่งก้อแต่ง และได้โทไปที่บ้านเค้าเอง เพื่อบอกแม่และพ่อเค้า และเราตกลงจะไปคุยกับที่บ้านเรา
เดือนมีนา ปี 55 วันที่ไปคุยกัน พ่อกับแม่เค้าได้คุยกับพ่อและปู่เรา ซึ่งปู่เราบอกแล้ว ไม่ต้องการงานใหญ่โต แค่จัดให้ถูกต้องตามประเพณี สินสอดไม่ได้พูดถึงเลยแม้แต่น้อย ซึ่งได้ฤกษ์มาเป็นวันเกิดเรา เดือนมกราปี 56 ซึ่งเราก็โอเค เพราะยังมีเวลาเก็บเงินอีกอย่างน้อย 9 เดือน กลับจากบ้านรอบนั้น ทุกอย่างปกติดี จนช่วงสงกรานต์เดือนเมษา 56 เราได้วันลางานที่ตรงกับสงกรานต์ จึงได้กลับบ้านเรา และขากลับเราแวะบ้านเค้าซึ่งอยู่ภาคเดียวกัน และเป็นทางผ่านกลับกรุงเทพ ทุกอย่างยังคงปกติ พ่อแม่เค้ายังดูแลเราดีเสมอมาตลอดเกือบ 2 ปีที่เราได้ก้าวเข้าไปในบ้านนั้นๆ
วันที่ 15 เมษา 56 เรากลับมาทำงานที่กรุงเทพปกติ ส่วนเค้ายังคงลงพื้นที่จังหวัดบ้านเกิดเค้าต่ออีกจนถึงสิ้นเดือน และอยู่ๆ ความไม่ปกติก็เกิดขึ้น หลังเรากลับมาได้เพียง 2 วัน แฟนเราเริ่มไม่ตอบ BB ไม่รับโทรศัพท์ ซึ่งเราเองก็ไม่ได้โทรจิกหรืออะไร แค่เป็นห่วงเท่านั้น เค้าไม่รับ จนสุดท้าย เราโทรไปหาแม่เค้าเพื่อถามไถ่ แม่เค้าตอบกลับมาว่าแฟนเราไม่สบาย นอนพักไปแล้วเมื่อเย็น เราก็ไม่โทรอีก เป็นแบบนี้ประมาณอาทิตย์นึง และแล้ววันนึงเราโทรไป เค้ากดรับ แต่เรารู้สึกได้ถึงน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป เราจึงถามเค้ามีอะไรรึป่าวบอก เราได้นะ เป็นอะไร เครียดเรื่องแต่งงานรึป่าว เค้าตอบแค่ไม่เป็นอะไร เราอยากลองใจ จึงพูดออกไปว่า หากมีใครก็บอกได้นะคะ เราไม่ว่า ไม่โกรธ แค่อย่าโกหกเรา เค้าจึงพูดออกมา ว่าเค้าขอโทด เค้าไม่ดีเอง เค้าเลวเอง ตอนนั้นเราเองตื้อไปหมด ไม่คิดว่าคำพูดลองใจ จะตามมาด้วยความจริงที่เจ็บปวด เราจึงถามว่ามันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ ผญ เป็นใคร เค้าตอบกลับมาว่า เกิดขึ้นหลังเรากลับจากบ้านเค้าช่วงสงกรานต์ ซึ่งมันพึ่งผ่านยังไม่ถึงมา 2 อาทิตย์ ผญ เป็นพยาบาล อยู่ที่จังหวัดเค้าเอง เค้าบอกเรา เจอในเฟสบุ๊คได้ 1 เดือน เราไม่รู้หรอกว่าจริงไหม แต่เค้าบอกมาแบบนี้ เราถาม เรื่องแต่งงานจะเอายังไง เค้าบอกขอเลื่อนก่อน เค้าขอแยกกันอยู่กับเรา ขอเวลาคิดสักพัก เราถามเค้า ว่ามีโอกาสที่เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมไหม เค้าเองบอกไม่รู้....
เราเลยตัดสินใจเอง บอกเลิกเอง และยอมเสียหน้ากับผู้ใหญ่เรา เรื่องงานแต่งที่ต้องล้มเลิกไป เสียหน้ากับเพื่อนในเฟสบุ๊ค เพราะแฟนประกาศเรื่องแต่งงานลงเฟสเค้า แล้วเรามาเลิกกัน วันนั้นเราร้องไห้หนักมาก พูดไม่เป็นคำ โทรไปหาพ่อ พ่อเราเสียงเสียใจไม่แพ้กับเรา พ่อบอกแค่ว่า ร้องไห้ให้พอนะลูก แต่พ่อขอให้ลูกร้องแค่วันเดียว แล้วพรุ่งนี้ขอให้ลูกพ่อเป็นคนใหม่ พ่อเลี้ยงนู๋มา ไม่ได้เพื่อให้มาร้องไห้ให้ผู้ชายคนอื่น หรือให้ใครมาทำร้ายใจนู๋แบบนี้ นู๋เจ็บพ่อเจ็บกว่า เราได้ฟังแค่นี้ เราก็เลยคิดว่า เราทำผู้ชายที่รักเราที่สุดร้องไห้ เราจึงตัดใจ และร้องไห้แค่วันเดียวตามที่พ่อขอ
ในวันนั้นเรามีเลือดออก เราเองเข้าใจว่าประจำเดือนมา ก็ไม่ได้เอะใจอะไร แต่เริ่มมาแปลกๆ เพราะเลือดออกวันนั้น แล้วเว้นไปอีกอาทิตย์ก็มาอีก เราไม่มั่นใจตัวเองจึงซื้อที่ตรวจครรภ์มาตรวจ หลังจากเลิกกันได้ 2 อาทิตย์แล้ว ผลคือเรา "ท้อง" เราไม่ได้เอะใจตลอดเวลาที่ผ่านมา เพราะเรามีประจำเดือนทุกเดือน ตอนนั้นเราเหมือนคนที่กำลังปีนขึ้นจากเหว แต่แล้วก็ดิ่งตกลงไปลึกกว่าเดิม เราไม่รู้ชีวิตจะไปทางไหน เราท้อง แต่เราเลิกกับพ่อของลูกไปแล้ว เราทำอะไรไม่ถูกเลย
คืนนั้นเราโทรไปบอกอดีตแฟนที่พึ่งเลิกไปสองอาทิตย์ ว่าเราท้อง เค้าว่าเราว่า อย่าเอาเรื่องนี้มาล้อเล่น เราเลยสวนกลับเรื่องนี้ไม่ได้ล้อเล่น เราท้องจริงๆ เค้าตอบกลับมาแล้วจะเอายังไง ถ้าเลี้ยงไม่ได้ก็เอาออก แต่ถ้าไม่เอาออกจะเก็บไว้ คลอดเมื่อไหร่ก็ให้เอาลูกไปให้มัน เพราะมันได้จดทะเบียนสมรสกับอีกคนไปแล้ว เราอึ้งกับคำพูดของผู้ชายคนนี้มาก เราไม่คิดว่าแค่ไม่กี่วันจะทำให้เค้าเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ เวลาเจอกับอีกคนแค่ 2 เดือน แต่จดทะเบียนสมรส และเลิกกับเราที่คบมา 2 ปี เราจึงบอกมันไปว่า อย่ามาพูดเรื่องทำแท้ง อย่าทำเหมือนเด็กคนนี้เป็นมารหัวขน เค้าคือลูกเราคนเดียว หลังจากนี้ ก็ขอให้ตายจากกัน และเราก็ตัดสินใจ โทรไปหาแม่เค้าเพื่อให้ผู้ใหญ่ได้รับรู้ แต่คำพูดแม่เค้าทำเราเจ็บกว่าเดิม แม่เค้าบอกว่า ให้เราดูแลตัวเองให้ดี แม่คงช่วยอะไรไม่ได้เพราะผู้หญิงอีกคนก็ท้อง !!
ตอนนั้น เราเหมือนคนบ้า หาทางออกไม่เจอว่าเราจะทำไงกับอนาคตเราดี สุดท้ายเราเลือกที่จะบอกพ่อ และอีกครั้งที่เราทำให้คนเป็นพ่อร้องไห้ พ่อขอร้องให้เราไปเอาออก เพราะพ่อเกลียดผู้ชายที่เป็นพ่อของลูกเรามาก และเราเองก็ตัวคนเดียว ทำงานเงินเดือนไม่ได้มาก จะเลี้ยงไหวได้ยังไง และอีกอย่างกลัวว่าหลานเกิดมาแล้ว เราจะมาเกลียดลูกทีหลังว่าเกิดจากผู้ชายเห็นแก่ตัว ตอนนั้นเรายังไม่ได้รับปากพ่อ เราโทรไปหาพี่ชายเราเอง ขอให้ไปคุยกับพ่อ เราจะเลี้ยงเด็กคนนี้เอง เราไหว เราทำงานไปหาเลี้ยงลูกได้ พี่เราจึงโทรไปคุยกับพ่อให้ และพ่อยอมตกลง เราจึงไปฝากครรภ์
แม่เลี้ยงเดี่ยว (Single Mom) ตำแหน่งที่ได้มาแบบไม่ทันตั้งตัว
// ขอแจ้งก่อนว่า เราขอยืม Login ของพี่มาใช้นะคะ และอันนี้เป็นกระทู้แรกที่เขียน ผิดถูกอย่างไร แนะนำกันได้ค่ะ
เริ่มเรื่องเลยแล้วกันนะคะ เราเป็นเด็กต่างจังหวัด ที่มา กทม. เพื่อเรียนต่อมหาวิทยาลัย เริ่มแรกก็ไม่ได้มีอะไรมาก เหมือนเด็กทั่วไป เรียน หางานทำเพื่อช่วยที่บ้าน เพราะบ้านไม่ได้ร่ำรวย เราจน เราเรียนจบ ก็หางานทำตามประสาเด็กจบใหม่
ช่วงนั้นชีวิตรักก็ดีค่ะ คบคนๆนึง เราเจอกันทาง MSN ขอย้อนก่อนที่จะมาเป็นแฟนกันคุยเป็นเพื่อนกันมาเกือบ 2 ปีท่าจะได้ แต่ไม่ได้คุยบ่อย เพราะตอนนั้นต่างคนต่างมีแฟน แล้วมีเหตุการณ์ที่ทำให้มาเจอกัน เราสูญเสียผู้ใหญ่ในครอบครัวไป เรากลับบ้านเพื่อไปงานศพ เค้าเองก็ไปทำงานที่จังหวัดบ้านเกิดเราพอดี จึงได้บอกว่าจะแวะมาร่วมงาน เราเองก็ไม่ได้ขัดอะไร เค้าก้อมาเคารพศพตามปกติ พอกลับ มากรุงเทพ เราก็นัดเจอกันบ้าง ตอนนั้นเค้าเองเลิกกับแฟนไปแล้ว เราเองก็ห่างๆแฟนจนเลิกกันไป คุยกันได้สักพัก เราตกลงคบกัน โดยที่ๆบ้านทั้งสองฝ่ายรับทราบทุกอย่างดี
ปีแรกทุกอย่างผ่านไปด้วยดี ต่างคนต่างทำงาน รู้ หน้าที่ตัวเอง เราเป็นผญ ที่บางทีก้อจู้จี้ขี้หึง แต่บางทีก็ปล่อย ระหว่างที่คบกัน มีบ้างที่มีสาวๆทักเฟสมาหาเค้า หรือทักบีบีมา เราก็ปล่อยผ่าน จนมาวันนึง ที่บ้านเราเริ่มคุยเรื่องแต่งงาน เพราะผู้ใหญ่ไม่ชอบที่อยู่กันแต่ยังไม่ได้แต่งงาน เราเองยังไม่อยากแต่ง เพราะอายุตอนนั้นแค่ 25 เราอยากทำงาน เก็บเงิน หาความมั่นคงมากกว่านี้ แต่ในเมื่อผู้ใหญ่ฝั่งเราไม่โอเคเรื่องนี้ เราจึงคุยกับแฟน ตอนแรกเค้าก็ตกใจ ที่อยู่ๆทำไมจึงให้แต่ง ตอนนั้นเรายังไม่มีอะไรกันเลย เงินเก็บแทบจะไม่มี ทำงานใช้เดือนชนเดือน ซื้อของนั้นนี่ บางเดือนยังรบกวนที่บ้าน สุดท้ายเค้าตัดสินใจบอก แต่งก้อแต่ง และได้โทไปที่บ้านเค้าเอง เพื่อบอกแม่และพ่อเค้า และเราตกลงจะไปคุยกับที่บ้านเรา
เดือนมีนา ปี 55 วันที่ไปคุยกัน พ่อกับแม่เค้าได้คุยกับพ่อและปู่เรา ซึ่งปู่เราบอกแล้ว ไม่ต้องการงานใหญ่โต แค่จัดให้ถูกต้องตามประเพณี สินสอดไม่ได้พูดถึงเลยแม้แต่น้อย ซึ่งได้ฤกษ์มาเป็นวันเกิดเรา เดือนมกราปี 56 ซึ่งเราก็โอเค เพราะยังมีเวลาเก็บเงินอีกอย่างน้อย 9 เดือน กลับจากบ้านรอบนั้น ทุกอย่างปกติดี จนช่วงสงกรานต์เดือนเมษา 56 เราได้วันลางานที่ตรงกับสงกรานต์ จึงได้กลับบ้านเรา และขากลับเราแวะบ้านเค้าซึ่งอยู่ภาคเดียวกัน และเป็นทางผ่านกลับกรุงเทพ ทุกอย่างยังคงปกติ พ่อแม่เค้ายังดูแลเราดีเสมอมาตลอดเกือบ 2 ปีที่เราได้ก้าวเข้าไปในบ้านนั้นๆ
วันที่ 15 เมษา 56 เรากลับมาทำงานที่กรุงเทพปกติ ส่วนเค้ายังคงลงพื้นที่จังหวัดบ้านเกิดเค้าต่ออีกจนถึงสิ้นเดือน และอยู่ๆ ความไม่ปกติก็เกิดขึ้น หลังเรากลับมาได้เพียง 2 วัน แฟนเราเริ่มไม่ตอบ BB ไม่รับโทรศัพท์ ซึ่งเราเองก็ไม่ได้โทรจิกหรืออะไร แค่เป็นห่วงเท่านั้น เค้าไม่รับ จนสุดท้าย เราโทรไปหาแม่เค้าเพื่อถามไถ่ แม่เค้าตอบกลับมาว่าแฟนเราไม่สบาย นอนพักไปแล้วเมื่อเย็น เราก็ไม่โทรอีก เป็นแบบนี้ประมาณอาทิตย์นึง และแล้ววันนึงเราโทรไป เค้ากดรับ แต่เรารู้สึกได้ถึงน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป เราจึงถามเค้ามีอะไรรึป่าวบอก เราได้นะ เป็นอะไร เครียดเรื่องแต่งงานรึป่าว เค้าตอบแค่ไม่เป็นอะไร เราอยากลองใจ จึงพูดออกไปว่า หากมีใครก็บอกได้นะคะ เราไม่ว่า ไม่โกรธ แค่อย่าโกหกเรา เค้าจึงพูดออกมา ว่าเค้าขอโทด เค้าไม่ดีเอง เค้าเลวเอง ตอนนั้นเราเองตื้อไปหมด ไม่คิดว่าคำพูดลองใจ จะตามมาด้วยความจริงที่เจ็บปวด เราจึงถามว่ามันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ ผญ เป็นใคร เค้าตอบกลับมาว่า เกิดขึ้นหลังเรากลับจากบ้านเค้าช่วงสงกรานต์ ซึ่งมันพึ่งผ่านยังไม่ถึงมา 2 อาทิตย์ ผญ เป็นพยาบาล อยู่ที่จังหวัดเค้าเอง เค้าบอกเรา เจอในเฟสบุ๊คได้ 1 เดือน เราไม่รู้หรอกว่าจริงไหม แต่เค้าบอกมาแบบนี้ เราถาม เรื่องแต่งงานจะเอายังไง เค้าบอกขอเลื่อนก่อน เค้าขอแยกกันอยู่กับเรา ขอเวลาคิดสักพัก เราถามเค้า ว่ามีโอกาสที่เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมไหม เค้าเองบอกไม่รู้....
เราเลยตัดสินใจเอง บอกเลิกเอง และยอมเสียหน้ากับผู้ใหญ่เรา เรื่องงานแต่งที่ต้องล้มเลิกไป เสียหน้ากับเพื่อนในเฟสบุ๊ค เพราะแฟนประกาศเรื่องแต่งงานลงเฟสเค้า แล้วเรามาเลิกกัน วันนั้นเราร้องไห้หนักมาก พูดไม่เป็นคำ โทรไปหาพ่อ พ่อเราเสียงเสียใจไม่แพ้กับเรา พ่อบอกแค่ว่า ร้องไห้ให้พอนะลูก แต่พ่อขอให้ลูกร้องแค่วันเดียว แล้วพรุ่งนี้ขอให้ลูกพ่อเป็นคนใหม่ พ่อเลี้ยงนู๋มา ไม่ได้เพื่อให้มาร้องไห้ให้ผู้ชายคนอื่น หรือให้ใครมาทำร้ายใจนู๋แบบนี้ นู๋เจ็บพ่อเจ็บกว่า เราได้ฟังแค่นี้ เราก็เลยคิดว่า เราทำผู้ชายที่รักเราที่สุดร้องไห้ เราจึงตัดใจ และร้องไห้แค่วันเดียวตามที่พ่อขอ
ในวันนั้นเรามีเลือดออก เราเองเข้าใจว่าประจำเดือนมา ก็ไม่ได้เอะใจอะไร แต่เริ่มมาแปลกๆ เพราะเลือดออกวันนั้น แล้วเว้นไปอีกอาทิตย์ก็มาอีก เราไม่มั่นใจตัวเองจึงซื้อที่ตรวจครรภ์มาตรวจ หลังจากเลิกกันได้ 2 อาทิตย์แล้ว ผลคือเรา "ท้อง" เราไม่ได้เอะใจตลอดเวลาที่ผ่านมา เพราะเรามีประจำเดือนทุกเดือน ตอนนั้นเราเหมือนคนที่กำลังปีนขึ้นจากเหว แต่แล้วก็ดิ่งตกลงไปลึกกว่าเดิม เราไม่รู้ชีวิตจะไปทางไหน เราท้อง แต่เราเลิกกับพ่อของลูกไปแล้ว เราทำอะไรไม่ถูกเลย
คืนนั้นเราโทรไปบอกอดีตแฟนที่พึ่งเลิกไปสองอาทิตย์ ว่าเราท้อง เค้าว่าเราว่า อย่าเอาเรื่องนี้มาล้อเล่น เราเลยสวนกลับเรื่องนี้ไม่ได้ล้อเล่น เราท้องจริงๆ เค้าตอบกลับมาแล้วจะเอายังไง ถ้าเลี้ยงไม่ได้ก็เอาออก แต่ถ้าไม่เอาออกจะเก็บไว้ คลอดเมื่อไหร่ก็ให้เอาลูกไปให้มัน เพราะมันได้จดทะเบียนสมรสกับอีกคนไปแล้ว เราอึ้งกับคำพูดของผู้ชายคนนี้มาก เราไม่คิดว่าแค่ไม่กี่วันจะทำให้เค้าเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ เวลาเจอกับอีกคนแค่ 2 เดือน แต่จดทะเบียนสมรส และเลิกกับเราที่คบมา 2 ปี เราจึงบอกมันไปว่า อย่ามาพูดเรื่องทำแท้ง อย่าทำเหมือนเด็กคนนี้เป็นมารหัวขน เค้าคือลูกเราคนเดียว หลังจากนี้ ก็ขอให้ตายจากกัน และเราก็ตัดสินใจ โทรไปหาแม่เค้าเพื่อให้ผู้ใหญ่ได้รับรู้ แต่คำพูดแม่เค้าทำเราเจ็บกว่าเดิม แม่เค้าบอกว่า ให้เราดูแลตัวเองให้ดี แม่คงช่วยอะไรไม่ได้เพราะผู้หญิงอีกคนก็ท้อง !!
ตอนนั้น เราเหมือนคนบ้า หาทางออกไม่เจอว่าเราจะทำไงกับอนาคตเราดี สุดท้ายเราเลือกที่จะบอกพ่อ และอีกครั้งที่เราทำให้คนเป็นพ่อร้องไห้ พ่อขอร้องให้เราไปเอาออก เพราะพ่อเกลียดผู้ชายที่เป็นพ่อของลูกเรามาก และเราเองก็ตัวคนเดียว ทำงานเงินเดือนไม่ได้มาก จะเลี้ยงไหวได้ยังไง และอีกอย่างกลัวว่าหลานเกิดมาแล้ว เราจะมาเกลียดลูกทีหลังว่าเกิดจากผู้ชายเห็นแก่ตัว ตอนนั้นเรายังไม่ได้รับปากพ่อ เราโทรไปหาพี่ชายเราเอง ขอให้ไปคุยกับพ่อ เราจะเลี้ยงเด็กคนนี้เอง เราไหว เราทำงานไปหาเลี้ยงลูกได้ พี่เราจึงโทรไปคุยกับพ่อให้ และพ่อยอมตกลง เราจึงไปฝากครรภ์