เมื่อปลายเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา เราได้ตัดสินใจไปบอกชอบเพื่อนสนิทซึ่งเราแอบชอบมาปีกว่า แต่รู้จักและเป็นเพื่อนกันเป็นสิบปี ตอนนั้นเราก็ไม่รู้คิดไงถึงตัดสินใจไปบอกชอบมัน ตอนที่เราบอกเราก็บอกมันไปด้วยว่าถ้าจะตัดขาดกันเราก็โอเค(เราพิมพ์บอกไปในไลน์เพราะตอนนั้นตี2กว่าละ) พอตอนเช้ามันก็มาตอบประมาณว่าเราอ่ะดราม่าแล้วบอกให้ไปเล่นละคร(คือกูนี่งงกั้กเลยยยย ประมาณว่ากูสร้างบทละครหราาา -?- [คือเราพิมพ์ไปยาวมากกก]) วันเดียวกันนี่แหล่ะเรากับมันก็ออกมากินข้าวด้วยกันแต่ก็มีเพื่อนคนอื่นด้วย ตอนเจอกันเราก็ปกติเหมือนทุกครั้งที่เจอแต่เรารู้สึกได้ว่าเพื่ิอนที่เราชอบจะเกร็งๆหน่อยเป็นบางครั้ง เราก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะเข้าใจว่ามันคงอึดอัด หลังจากกินข้าวเสร็จเราก็ตั้งทริปปุ่บปั่บไปชลบุรีกันแล้วก็ไปนอนค้าง(คือคนที่เราชอบมีรถกระบะแล้วพวกเรามีเพื่อนเรียนอยู่นู่นละมันก็เช่าบ้านอยู่กันเลยสบายยย) หลังกลับจากชลเราก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเพราะเราต้องกลับไปเรียนซัมเมอร์ที่มหาลัย(เราเรียนอยู่ม.ทางเหนือ มันเรียนรร.ทหารที่กรุงเทพ) ในช่วงระยะเวลาที่กลับไปเรียนอยู่เดือนกว่าเราคิดถึงมันมากกก แต่เราก็ไม่ติดต่อมันไปกลัวมันจะรำคาญ พอมาวันนี้เรากลับมาบ้านที่กรุงเทพเราติดต่อมันไปว่ามีของจะให้(มันคือของขวัญ คือเราตั้งใจจะให้มันก่อนเพราะช่วงวันเกิดมันเรากลับไปเรียนแล้ว)มันก็ตอบกวนๆกลับมาตามสไตล์มัน แต่สั้นมากกกก (เช่น ว่าง ว่า[นัยยะคำถามคือมีอะไร] ทำไม) คือเราลองเลื่อนๆดูจากที่เคยคุยกันแต่ก่อนมันคุยกับเราแบบเป็นประโยคเลย นี่ออกแนวมาแบบวลีเลย มีครั้งนึงเราให้เพื่อนผญ.ไปถามว่ารู้นานยังว่าเราชอบ มันก็ว่ารู้นานแล้ว (คือมันเป็นคนรู้แล้วจะเก็บเงียบแล้วทำตัวปกติ) แต่ตอนนี้เราอึดอัดและไม่โอเคมากกกกก เรารู้สึกว่ายิ่งห่างกันเรื่อยๆ เหมือนมันก็มีโลกใหม่ๆของมัน ในขณะที่เรายังคงเป็นคนในอดีตของมันต่อไป...
อาการแปลกๆของเพื่อนหลังบอกชอบไป