สวัสดีค่ะ เราชื่อ sweet ขอใช้นามแฝงเนาะ เราขอยืมไอดีน้องมาเพื่อล้อกอิน ตั้งกระทู้นี้โดยเฉพาะเลยค่ะ
..เรื่องเกิดขึ้นเมื่อตอนเราอยู่ ม.1 เราเรียนอยู่ที่บดินทร์2 ม.1/9 เราเป็นคนเอ๋อๆ งงๆและขี้ลืมมากกกกกกถึงมากที่สุด ขนาดเพื่อนในห้องยังชอบแกล้งเราเพราะคิดว่าเราเอ๋อเลย55555 ด้วยความเพิ่งอยู่ม.1 ก็ยังไม่ประสีประสาเรื่องรักๆใคร่ๆเท่าไร มีอยู่วันหนึ่งมีรุ่นพี่ม.4 เขาเดินมาหาเราแล้วมาบอกว่าเพื่อนเขาชอบเรา
เราก็งงๆ ชอบเราหรอ?ใช่หรอ? แล้วเราเป็นคนแบบว่า ถ้ามาชอบเราก็บอกตรงๆดีกว่า อย่าให้เพื่อนมาบอกเลย เราก็บอกเพื่อนพี่เขาไปแบบนั้น
จากนั้นเวลาไปไหนในโรงเรียนก็รู้สึกเหมือนถูกมองตลอดเวลาเลย เราก็เห็นนะว่ามีรุ่นพี่ม.4คนหนึ่ง พี่เขาขาว ดูเป็นผู้ชายสะอาด นิ่งๆ เป็นนักบาสโรงเรียนด้วย
เขามองมาที่เรา ด้วยความเป็นด็กเราก็ไม่ได้คิดอะไร
หลังจากนั้นพี่คนนั้นก็เริ่มมีการเอาขนมมาให้ ยิ้มให้ เราก็งงๆ ให้เราทำไมวะ 5555 ด้วยความที่บ้านเราอยู่ไกลจากโรงเรียน(บ้านเราอยู่ราม) เราเลยจำเป็นต้องอยู่หอ ช่วงนั้นเป็นช่วงใกล้สอบ เราก็เป็นคนที่ไม่ค่อยมีเพื่อนด้วย ก็เลยต้องอ่านหนังสือที่ข้างล่างหอคนเดียว
วันนึงพี่คนนั้น เขาก็อาสามาติวให้เรา พี่เขาเรียนเก่งนะ พี่เขาอยู่ม.4/1หรือ2เนี่ยแหละ เราลืมละ
เราก็เลยถามพี่เขาตรงๆว่า พี่มาทำดีกับหนูทำไม พี่เขาก็ไม่ตอบตรงๆนะ เหมือนจะเขินๆ จากนั้นพี่เขาก้มาบอกว่าชอบเรา เราก็แบบชอบหนูเนี่ยนะ ผมติ่ง ติดกิ๊ฟอสกกลาง(คิดแล้วยังฮา) แต่พี่เขาก็บอกว่าเขาชอบเราที่เราเป็นคนใสๆไม่เยอะจนเกินไป
จากนั้นเราก็คบกัน เราก็โทรให้ทางบ้านรู้ตลอดว่าเราเป็นอย่างไรบ้าง พี่เขาก็เคยเจอพ่อกับแม่เรานะพี่เขาเป็นคนคุยเก่งเข้ากับพ่อแม่เราได้ พ่อแม่เราก็ชอบพี่เขาด้วย พี่เขาก็ชวนเราไปเที่ยวกับครอบครัวเขานะ พี่เขาเป็นผู้ใหญ่ เทคแคร์ดูแลเราดีมากกก เขาใส่ใจทุกเรื่อง จำวันครบรอบวันนั้นวันนี้ได้มีเซอไพร์ตลอด คือใช่อะคนนี้ตอนนั้นเราแฮปปี้มากๆเลย
เรากับพี่เขาคบกัน3ปี ตอนนั้นเราอยู่ม.3พี่เขาอยู่ม.6
พี่เขากำลังขึ้นมหาลัย จู่ๆเราก็คิดอะไรของเราอยู่ก็ไม่รู้เรากับพี่เขามันคนละชั้นกันเลย พี่เขากำลังไปเจอโลกกว้างกว่าเดิม แต่เรากะว่าจะดรอบเรียนไป1ปีตอนนั้นอยากทำงาน(คิดไรอยู่ก็ไม่รู้)
เราก็เลยบอกเลิกกับพี่เขาวันที่เรารู้ว่าพี่เขาติดจุฬาแล้ว
ตอนแรกพี่เขาก็ไม่ยอมนะ เขาก็บอกห่างๆกันก็ได้ให้คิดทบทวนให้ดีก่อน อย่าใช้คำว่าเลิกเลย
แต่เราคิดไว้แล้วว่าจะเลิกแน่ๆ เราก็เลยบอกพี่เขาไปว่า
ถ้ารักกันจริงอย่าติดต่อมาอีกนะ ถ้ายังคุยกันมันก็ตัดไม่ขาด ของทุกอย่างหนูขอไม่เก็บไว้ พี่จะเก็บไว้ก็ได้แล้วแต่
จากนั้นเราก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย เราทำโทรศัพท์หาย ไม่มีfacebook ไม่มีmsn เลยไม่รู้ว่าพี่เขายังโทรมาหรือป่าว เราลบทุกอย่างเกี่ยวกับพี่เขา รูปของเราเก็บไว้ในลัง พอจบม.6เราก็ย้ายบ้านมาอยู่ที่จังหวัดนนท์ด้วยความที่เราย้ายบ้านบ่อย เราก็เลยลืมว่ากล่องนั้นหายไปไหนแล้ว
ตั้งแต่เลิกกับพี่เขาเราก็ไม่มีแฟนอีกเลยไม่ใช่ไม่เปิดใจ เราพยายามแล้วแต่คนที่เข้ามาไม่มีใครเหมือนพี่เขาเลย ไม่รู้ดิ จะว่าเราเรื่องเยอะก็ใช่อะ แต่ยังไงงใครก็ไม่เหมือนพี่คนนี้
เอาตรงๆนะเราจำชื่อพี่เขาไม่ได้แล้ว มันติดอยู่ที่ปากแต่มันก็คิดไม่ออก หน้าตาก็เลือนลางแต่บุคลิกคำพูดจาเรายังจำได้ดี ตอนนี้เราเรียนอยู่มหาลัยปี4แล้ว พี่เขาก็น่าจะ25 26 แล้วละ เวลาเราไปแถวจุฬา เราจะชอบถามเพื่อนเราว่า แกคิดว่าจะได้เจอพี่เขามั้ย บ้าเนอะ555 แต่เราก็จำได้นะว่าบ้านพี่เขาอยู่นวมินทร์
อ้อ!อีกอย่างเราเป็นคนชอบเขียนไดอารี่ เราเขียนถึงพี่เขาตลอดเลยนะ แต่เราไม่เคยเขียนชื่อพี่เขาเลย
เราแอบบหวังเล็กๆนะ ว่าเดี๋ยวนี้โลกโซเชียลมันกว้างก็หวังว่าพี่เขาจะเล่นเหมือนกัน
คืออยากบอกพี่ว่า หนูคิดถึงพี่นะ หนูอยากรู้ว่าพี่เป็นไงบ้าง สบายดีมั้ย ได้เจอคนดีๆแบบที่หนูบอกหรือยัง
จำได้มั้ยที่หนูเคยพูดว่า ถ้าเราเป็นคู่กันจริงๆสักวันเราจะได้เจอกัน แล้วพี่บอกหนูว่าถึงไกลแค่ไหนพี่ก็จะตามหาหนูให้เจอ ตอนนี้พี่อยู่ไหนคะ พี่ยังจำหนูได้มั้ย หวังว่าพี่ยังคงไม่ลืมกันนะ
และหวังว่าพี่จะได้อ่านกระทู้นี้ หวังว่าสักวันนึงเราจะได้เจอกันและยังจำเรื่องราวที่หนูเล่าได้ หนูคิดถึงพี่นะ..(จำชือไม่ได้T~T)
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ
ขอให้พี่ได้อ่านกระทู้นี้เถอะนะ สาธุ-/\-
ตามหาผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งไม่ได้เจอเกือบ7ปี
..เรื่องเกิดขึ้นเมื่อตอนเราอยู่ ม.1 เราเรียนอยู่ที่บดินทร์2 ม.1/9 เราเป็นคนเอ๋อๆ งงๆและขี้ลืมมากกกกกกถึงมากที่สุด ขนาดเพื่อนในห้องยังชอบแกล้งเราเพราะคิดว่าเราเอ๋อเลย55555 ด้วยความเพิ่งอยู่ม.1 ก็ยังไม่ประสีประสาเรื่องรักๆใคร่ๆเท่าไร มีอยู่วันหนึ่งมีรุ่นพี่ม.4 เขาเดินมาหาเราแล้วมาบอกว่าเพื่อนเขาชอบเรา
เราก็งงๆ ชอบเราหรอ?ใช่หรอ? แล้วเราเป็นคนแบบว่า ถ้ามาชอบเราก็บอกตรงๆดีกว่า อย่าให้เพื่อนมาบอกเลย เราก็บอกเพื่อนพี่เขาไปแบบนั้น
จากนั้นเวลาไปไหนในโรงเรียนก็รู้สึกเหมือนถูกมองตลอดเวลาเลย เราก็เห็นนะว่ามีรุ่นพี่ม.4คนหนึ่ง พี่เขาขาว ดูเป็นผู้ชายสะอาด นิ่งๆ เป็นนักบาสโรงเรียนด้วย
เขามองมาที่เรา ด้วยความเป็นด็กเราก็ไม่ได้คิดอะไร
หลังจากนั้นพี่คนนั้นก็เริ่มมีการเอาขนมมาให้ ยิ้มให้ เราก็งงๆ ให้เราทำไมวะ 5555 ด้วยความที่บ้านเราอยู่ไกลจากโรงเรียน(บ้านเราอยู่ราม) เราเลยจำเป็นต้องอยู่หอ ช่วงนั้นเป็นช่วงใกล้สอบ เราก็เป็นคนที่ไม่ค่อยมีเพื่อนด้วย ก็เลยต้องอ่านหนังสือที่ข้างล่างหอคนเดียว
วันนึงพี่คนนั้น เขาก็อาสามาติวให้เรา พี่เขาเรียนเก่งนะ พี่เขาอยู่ม.4/1หรือ2เนี่ยแหละ เราลืมละ
เราก็เลยถามพี่เขาตรงๆว่า พี่มาทำดีกับหนูทำไม พี่เขาก็ไม่ตอบตรงๆนะ เหมือนจะเขินๆ จากนั้นพี่เขาก้มาบอกว่าชอบเรา เราก็แบบชอบหนูเนี่ยนะ ผมติ่ง ติดกิ๊ฟอสกกลาง(คิดแล้วยังฮา) แต่พี่เขาก็บอกว่าเขาชอบเราที่เราเป็นคนใสๆไม่เยอะจนเกินไป
จากนั้นเราก็คบกัน เราก็โทรให้ทางบ้านรู้ตลอดว่าเราเป็นอย่างไรบ้าง พี่เขาก็เคยเจอพ่อกับแม่เรานะพี่เขาเป็นคนคุยเก่งเข้ากับพ่อแม่เราได้ พ่อแม่เราก็ชอบพี่เขาด้วย พี่เขาก็ชวนเราไปเที่ยวกับครอบครัวเขานะ พี่เขาเป็นผู้ใหญ่ เทคแคร์ดูแลเราดีมากกก เขาใส่ใจทุกเรื่อง จำวันครบรอบวันนั้นวันนี้ได้มีเซอไพร์ตลอด คือใช่อะคนนี้ตอนนั้นเราแฮปปี้มากๆเลย
เรากับพี่เขาคบกัน3ปี ตอนนั้นเราอยู่ม.3พี่เขาอยู่ม.6
พี่เขากำลังขึ้นมหาลัย จู่ๆเราก็คิดอะไรของเราอยู่ก็ไม่รู้เรากับพี่เขามันคนละชั้นกันเลย พี่เขากำลังไปเจอโลกกว้างกว่าเดิม แต่เรากะว่าจะดรอบเรียนไป1ปีตอนนั้นอยากทำงาน(คิดไรอยู่ก็ไม่รู้)
เราก็เลยบอกเลิกกับพี่เขาวันที่เรารู้ว่าพี่เขาติดจุฬาแล้ว
ตอนแรกพี่เขาก็ไม่ยอมนะ เขาก็บอกห่างๆกันก็ได้ให้คิดทบทวนให้ดีก่อน อย่าใช้คำว่าเลิกเลย
แต่เราคิดไว้แล้วว่าจะเลิกแน่ๆ เราก็เลยบอกพี่เขาไปว่า
ถ้ารักกันจริงอย่าติดต่อมาอีกนะ ถ้ายังคุยกันมันก็ตัดไม่ขาด ของทุกอย่างหนูขอไม่เก็บไว้ พี่จะเก็บไว้ก็ได้แล้วแต่
จากนั้นเราก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย เราทำโทรศัพท์หาย ไม่มีfacebook ไม่มีmsn เลยไม่รู้ว่าพี่เขายังโทรมาหรือป่าว เราลบทุกอย่างเกี่ยวกับพี่เขา รูปของเราเก็บไว้ในลัง พอจบม.6เราก็ย้ายบ้านมาอยู่ที่จังหวัดนนท์ด้วยความที่เราย้ายบ้านบ่อย เราก็เลยลืมว่ากล่องนั้นหายไปไหนแล้ว
ตั้งแต่เลิกกับพี่เขาเราก็ไม่มีแฟนอีกเลยไม่ใช่ไม่เปิดใจ เราพยายามแล้วแต่คนที่เข้ามาไม่มีใครเหมือนพี่เขาเลย ไม่รู้ดิ จะว่าเราเรื่องเยอะก็ใช่อะ แต่ยังไงงใครก็ไม่เหมือนพี่คนนี้
เอาตรงๆนะเราจำชื่อพี่เขาไม่ได้แล้ว มันติดอยู่ที่ปากแต่มันก็คิดไม่ออก หน้าตาก็เลือนลางแต่บุคลิกคำพูดจาเรายังจำได้ดี ตอนนี้เราเรียนอยู่มหาลัยปี4แล้ว พี่เขาก็น่าจะ25 26 แล้วละ เวลาเราไปแถวจุฬา เราจะชอบถามเพื่อนเราว่า แกคิดว่าจะได้เจอพี่เขามั้ย บ้าเนอะ555 แต่เราก็จำได้นะว่าบ้านพี่เขาอยู่นวมินทร์
อ้อ!อีกอย่างเราเป็นคนชอบเขียนไดอารี่ เราเขียนถึงพี่เขาตลอดเลยนะ แต่เราไม่เคยเขียนชื่อพี่เขาเลย
เราแอบบหวังเล็กๆนะ ว่าเดี๋ยวนี้โลกโซเชียลมันกว้างก็หวังว่าพี่เขาจะเล่นเหมือนกัน
คืออยากบอกพี่ว่า หนูคิดถึงพี่นะ หนูอยากรู้ว่าพี่เป็นไงบ้าง สบายดีมั้ย ได้เจอคนดีๆแบบที่หนูบอกหรือยัง
จำได้มั้ยที่หนูเคยพูดว่า ถ้าเราเป็นคู่กันจริงๆสักวันเราจะได้เจอกัน แล้วพี่บอกหนูว่าถึงไกลแค่ไหนพี่ก็จะตามหาหนูให้เจอ ตอนนี้พี่อยู่ไหนคะ พี่ยังจำหนูได้มั้ย หวังว่าพี่ยังคงไม่ลืมกันนะ
และหวังว่าพี่จะได้อ่านกระทู้นี้ หวังว่าสักวันนึงเราจะได้เจอกันและยังจำเรื่องราวที่หนูเล่าได้ หนูคิดถึงพี่นะ..(จำชือไม่ได้T~T)
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ
ขอให้พี่ได้อ่านกระทู้นี้เถอะนะ สาธุ-/\-