เพื่อนๆคนไหนเคยเพ้อฝัน จินตนาการ เหมือนนิยายพูดออกมาคนเดียว เป็นเรื่องเป็นราวบ้างครับ

สวัสดีค่ะคือเรามีปัญหาอย่างหนึ่งที่เราเองก็ยังไม่รู้ว่าเพราะอะไร เราเป็นนักเขียนนิยายตั้งแต่สองปีที่แล้วเราเป็นคนชอบจินตนาการ เพ้อฝัน คิดเป็นตุเป็นตะ ไม่ว่าจะเห็นอะไรหรือพบเจออะไรมาก็จะสามารถนำมาแต่งเ

เราชอบอ่านนิยายว่างก็แค่หยิบมาอ่านเท่านั้นเองแต่คนรอบข้างชอบบอกว่าเราเป็นพวกเพ้อฝัน จินตนาการ เยอะ แล้วมันผิดหรอที่เราชอบอ่าน ?

เราเป็นคนที่ค่อนข้างเก็บตัว หลังจากที่เจอปัญหาๆหนึ่งมาค่ะ ซึ่งมันค่อนข้างหนักมากเลยสำหรับเรา เราอยู่กับปัญหานี้ในตอนที่มันหนักๆมา 6-7 เดือนเลย (มันเคยเกิดหลายรอบละ แต่รอบล่าสุด นานและหนัก) หลังจากนั้น

ปกติอ่านเรื่องอื่นมันบรรยายทั่วไป เด็กวิ่งไปหายายที่นั่งเล่นไพ่กลางทุ่งนาเอากองฟางมาสุมกันเป็นกำแพง, เด็กไปเรียนพิเศษในเมือง อาคารเรียนมีหน้าต่างด้านซ้ายของห้อง... พวกนี้เข้าใจ คิดตามได้ เห็นเรื่อง &q

ณ ร้านขายหนังสือ ชายนิรนามคนหนึ่ง ถามหาหนังสือเล่มหนึ่งกับพนักงานสาวสวย “น้องครับ หนังสือ วิธีปราบเมีย อยู่ตรงไหนครับ?” พนักงานสาวเงยหน้ามามองชายหนุ่ม นึกอยู่สักครู่ จึงตอบกลับไปว่า &ld

กระผมเคยเกิดความหลงไหลในเรื่องราวนี้มาก แต่ผมก็มักจะคิดหาเหตุเเละผลขึ้นมาหักล้าง เพราะผมอิงจากความเป็นจริง แต่ส่วนนี้ไม่สำคัญ ประเด็นมันอยู่ที่ว่า “การเดินทางข้ามเวลา” มีจุดเริ่มต้น แนวคิด

ต้องเล่าก่อนว่าเราเพิ่งมาเป็นไม่กี่เดือนนี้ค่ะคือคุยกับตัวเองสร้างเรื่องราวด้วยจินตนาการของเราเองคือสต.เป็นอินโทรเวิร์ดค่ะติดบ้านมากๆและชอบอยู่คนเดียวเพราะเข้าสังคมไม่เก่งด้วยแหละ แล้วเหมือนเราก็สร้าง

เวลาอ่านนิยาย ดูการ์ตูน ดูหนัง หรือพึ่งตื่นจากฝัน เราชอบจินตนาการจนเผลอขยับมือไม้ ยิ้มหัวเราะ เหมือนหลุดไปโลกจินตนาการ ลืมตาอยู่แต่ภาพที่เห็นเป็นอีกอย่าง เราไม่ใช่เด็กฉลาด เราเป็นคนคิดมาก ขี้ระแวง ไม่