วันนี้พ่อกับแม่เราไปหาหมอที่ รพ.ศิริราชมา คือพ่อเป็นโรคมะเร็งทางโลหิต (มัลติเปิ้ลมัยอิโลม่า) แม่เรามีอาการกล้ามเนื้อกระตุก  นั่งรถจากจังหวัดตราดไปหาหมอที่โรงพยาบาลกัน 2 คน คือเราต้องทำงาน วันลาเราหมดไปตอนพาพ่อไปรักษาตัว  ขากลับพ่อกับแม่นั่งรถตู้จากอนุเสาวรีย์มาจังหวัดตราด ด้วยความที่คนเยอะเพราะใกล้หยุดยาว รถที่นั่งมาจึงเป็นรถค่อนข้างเก่า  แต่ที่รู้สึกสงสารทั้ง 2 คนมากคือ ทั้งพ่อและแม่ขึ้นรถช้าสุดด้วยความที่เป็นคนแก่และคนป่วย จึงทำให้การเคลื่อนไหวค่อนข้างช้า ทำให้ที่นั่งที่เหลือคือข้างหลังสุด  พ่อเราไปเจาะไขสันหลังมาด้วย  ถือไม้เท้าพยุงตัวเพราะเดินไม่คล่อง  แล้วนั่งรถมาข้างหลังรถตู้เวลาขับทุกคนน่าจะเข้าใจนะว่ารุนแรงแค่ไหน  พอถึงจังหวัดตราดเราไปรับพ่อกับแม่  พ่อเราแทบเดินไม่ไหว เจ็บมาก ก้าวเท้าไม่ออก  อาการแม่ที่กล้ามเนื้อกระตุกอยู่แล้วมันกำเริบขึ้น  เราสงสารทั้ง2คนจับใจเลย  เลยมีคำถามที่ตั้งในใจว่า ทำไมสังคมไทยแล้งน้ำใจแบบนี้  พ่อเราป่วยใช้ไม้เท้าเดินนะ ไม่มีคนเห็นใจบ้างเหรอ  ต้องให้คนป่วยไปนั่งเบาะหลังสุด   เราเชื่อนะว่าในรถต้องมีคนหนุ่มสาวที่แข็งแรงอยู่บ้าง นี่ละสังคมไทยใครเร็วใครได้  ไม่มีคำว่าน้ำใจแล้วใช่มั้ย  คนขับก็สักแต่จะขับนะ สังคมตอนนี้มีแต่คนเห็นแก่ตัวแล้วใช่มั้ย

ป.ล.ยืมไอดีเพื่อนมาใช้นะ