นี่เป็นกระทู้แรกของผม อยากจะระบายความรู้สึกให้เพื่อนๆที่เคยผ่านช่วงนี้มาหรือกำลังเจอกับตัวอยู่ได้แนะนำวิธีแก้ปัญหาหรืออะไรก็ตามแต่

ผมเรียนอยู่ที่ม.บูรพา กำลังขึ้นปี2 แต่ลาออกจากคณะมาเพราะตั้งใจจะซิ่วแต่อยู่ม.เดิม
ผมได้ประสบอุบัติเหตุรถมอไซต์ล้มทำให้กระดูกเข่าแตก เอ็นข้อหน้าขาด จึงต้องนอนรพ.เพื่อทำการผ่าตัด
ในช่วงที่อยู่รพ.ทำให้ผมเห็นหลายๆอย่างว่าใครที่ยังอยู่ข้างๆ ใครที่ทิ้งกันไปบ้าง
ทำได้กลับไปทักผู้หญิงคนนึงที่แต่ก่อนก็ไม่ได้คุยอะไรเยอะแยะ ไม่ได้สนิทกัน
ผมชวนเธอคุยจนวันนึงเธอมาเยี่ยมผมที่รพ.ซื้อของมาฝาก
ตั้งแต่วันนั้นแรกที่ผมทักไปเราก็คุยกันจนมาถึงทุกวันนี่
เธอเป็นคนกวนตีน แต่ก็มีโลกส่วนตัวสูง เธอเป็นคนที่คุยกับผมมาตลอดในช่วงที่ชีวิตแย่
ผมเป็นคนจ.กระบี่ ผมอยู่หอคนเดียว แม่ผมเดินทางมาจากกระบี่เพื่อมาเฝ้าผม
หลังจากผ่าตัดใส่เฝือกเสร็จ แม่จะพาผมให้รักษาตัวที่บ้าน
ในช่วงที่เกิดอุบัติเหตุ เป็นช่วงรับหลังแอด ผมต้องพักการเรียนไปก่อนเพราะต้องกลับไปรักษาขาอยู่ที่บ้าน แม่ไม่อนุญาตให้อยู่หอต่อ
ผมต้องสอบเข้าม.บูรพาปีหน้า ทำไมต้องม.บูรพาหรอ? ที่นี่เป็นที่ๆผมอยาก มีเพื่อนๆอยู่ มีคนที่ผมรักอยู่
ตอนนี้ผมกับเธอยังไม่ได้เป็นแฟนกัน สถานะคือกำลังคุยกันอยู่
ผมเป็นผช.ขี้งอน ชอบน้อยใจ เป็นคนคิดมาก
ผมมีความสุขเวลาที่คุยกับเธอ ผมรู้สึกดีมากขึ้นเรือยๆจนการเป็นรู้สึกรัก
ผมกลัวว่าเธอจะไม่คอยผม ผมกลัวอะไรหลายๆอย่างมาทำให้เธอเปลี่ยนไป ผมกลัวอะไรหลายๆอย่างมาก
วันพรุ่งนี้ผมต้องกลับกระบี่แล้ว กลัววันพรุ่งนี้จะไม่เหมือนกับวันนี้
อยากระบายแค่นี้แหละ อยากรู้ความคิดเห็นของแต่ละคน ผิดพลาดอะไรขออภัย ณ ที่นี้ด้วยนะฟ