เมื่อวันนึง...ชีวิตต้องมาเป็นโรคที่คนอื่นเค้าไม่เป็นกัน

เราเป็นคนนึงที่ไม่ค่อยป่วยหนักแบบเข้าโรงพยาบาลนานมากกที่จะไม่สบายร้ายแรงเพราะส่วนใหญ่โรคที่เราเป็นก็เป็นแค่โรคกระเพาะเป็นตั้งแต่เด็กนานๆทีจะกำเริบแต่กำเริบทีก็เล่นนอนไม่ได้กันเลย
                 พอเราเริ่มเข้ามัธยมต้นเราย้ายไปอยู่หอแถวๆโรงเรียนแต่จริงๆบ้านของอาจารย์ในโรงเรียนประจำจังหวัดแห่งหนึ่ง(ขออณุญาติเรียกว่าหอนะคะจะได้ไม่สับสน) เนื่องจากบ้านเของเราไม่ได้อยู่อำเภอเมือง แม่ก็เลยให้ย้ายไป (ปล จริงๆหอนี้มีประวัติหลอนเยอะมากแต่เดี๋ยวค่อยไปเขียนอีกกระทู้ไม่งั้นจะยาวเกินไป)
     เรื่องมันเริ่มขึ้นตอนที่ฉันเรียนอยู่ ม.2 ทางโรงเรียนได้จัดให้ไปค่ายธรรมมะที่วัดแห่งหนึ่งตอนนั้นเราเป็นหวัดมีน้ำมูกและกิจกรรมของวัดนี้คือต้องเดินขึ้นเขาแต่ขึ้นทางที่เป็นป่าเพื่อไปไหว้พระ ในตอนนั้นสิ่งที่เราเห็นบรรยากาศในป่าอากาศที่เรามองผ่านไปนั้นมันคล้ายกับหมอกควันแต่ไม่ทึบมากและเวลาหายใจก็เป็นบรรยากาศบริสุทธิ์ธรรมดาๆแต่พอตื่นมาอีกวันก็ต้องตื่นมาทำวัตรในตอนเช้าเราก็ไปล้างหน้าแปลงฟัน พอส่องกระจกเท่านั้นแหละคะ เราสังเกตุเหนหน้าตัวเองว่า เห้ย ทำไมมันบวมวะจากตาสองชั้นทำไมมันปิดมาเปนตาชั้นเดียวแต่ก็ยังไม่สนใจอะไร กลับไปอยู่หอเราก็มีอาการผิดปกติหลายอย่าง เช่นเวลาถอดถุงเท้าเราจะเห็นว่ารอยพับรองเท้าบุ๋มลงไปชัดเจนเราก็คิดว่าเราอ้วนขึ้นแหละมั้งขาเลยบวม,เหงื่อออกเหมือนอาบน้ำสระผมแล้วไม่ได้เช็ดตัว,ปัสสาวะเป็นฟอง,มีอาการตะคริวบ่อยมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก จนต้องไปหาหมอตอนแรกคิดว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่หมอบอกว่าเราเป็นโรคเนฟโฟรติกซินโดม (ขออภัยถ้าเขียนผิด) หรือที่เรียกว่าโรคโปรตีนรั่วในปัสสาวะ เป็นโรคพี่น้องกับโรคพุ่มพวงหรือโรคภูมิแพ้ตัวเอง (ตอนที่ได้ยินชื่อนั้นน้ำตามันมาเองเลยคะเรากลั้นไม่ได้ไม่รู้ทำไม) สาเหตุนั้นหมอยังหาไม่ได้แต่สันนิษฐานว่าน่าจะเป็นเพราะเดินเข้าป่าแล้วรับไวรัสมาทำให้ภูมิคุ้มกันผิดเพี้ยนไป น้อยมากกกที่จะมีเด็กอายุ13 14 เป็น รักษาปีนึงก็น่าจะหายถ้าไม่แพ้ยา  หมอให้เรากินเสตรียรอยคะ ตอนแรกกินมื้อละ 12 เม็ด และค่อยๆลดยาลงทีละเดือน แต่ประเด็นอยู่ที่เราแพ้ยา แพ้แบบไม่รู้เรื่องด้วยว่าแพ้ เราก็ไปโรงเรียนตามปกตินะคะแต่เรามักจะเห็นรอบๆดวงไฟเป็นสีรุ้งในตอนกลางคืน ตอนเช้าเราจะเห็นว่ามีหมอกลงเราก็นนึกว่าอ่ออากาศดีเลยมีหมอกมั้ง แต่คิดผิดค่ะตอนนั้นเราเดินเข้าห้องเรียนหมอกยังลงในห้องอีกอ่อ เราก้เลยเอะใจละบอกกับเพื่อนสนิทละก็ไปบอกอาจารย์ที่ปรึกษา อาจารย์เลยบอกให้พ่อกับแม่มารับไปหาหมอทันที
       เราก็ไปหาคลีนิคหมอตาทั่วไปในตอนเย็นหมอบอกว่าให้วันพรุ่งนี้ไปที่โรงพยาบาลเลยที่นี่ตรวจไม่ได้เครื่องมือไม่พอ     ไอเราก้ไปโรงพยาบาลตั้งแต่เช้าเลยไปตรวจพอตรวจเสร็จหมอก็บอกรอตรวจกับหมอต้อหินโดยเฉพาะเพราะความดันตาสูงมาก รอถึงประมานหกโมงกว่าๆก็ได้ตรวจ หมอเหนผลควา่มดันตาหมอก็บ่นกับพนักงานทันทีว่า ความดันตาสูงขนาดนี้ทำไมไม่รีบแจ้งและก็สั่งให้แม่ของเราไปซื้อส้มสดข้างล่างมาเยอะๆ และให้ฉันนั่งรออยู่โดยหยอดยาลดความดันตาหยอดเรื่อยๆทุก30นาที  เออลืมบอกความดันตาตอนนั้น 62 ทั้งสองข้างคะ จากปกติคนทั่วไปความดันตาจะไม่เกิน20 นะคะ หมอเอาส้มที่สั่งให้แม่ไปซื้อมาคั้นผสมกับยาให้กินตลอดๆสลับกับหยอดตาจนความดันตาลดเหลือประมาน 30กว่า ตอนนั้นประมานสองทุ่มได้ หมอบอกว่าถ้าช้ากว่านี้เราอาจตาบอดได้เลย หมอถามว่าไปทำอะไรมากินยาอะไรอยู่รึเปล่า เราก้บอกไปว่ากินยารักษาอันนี้ด้วยเสตรียรอยหมอเลยบอกว่าต้องไปบอกหมอคนนั้นว่ามีอาการแบบนี้ ทำให้หมอที่รักษาโรคเนฟโฟรติกเราต้องลดยาและยืดเวลาในการรักษาต่อไป ส่วนตัวแล้วต้องขอบคุณหมอคนนี้มากๆรู้สึกได้ถึงคำว่าหมอจริงๆที่เอาใจใส่คนไข้ขนาดนี้     
        ยอมรับเลยว่าช่วงอายุนั้นเป็นช่วงที่ดวงซวยมากหน้าหมองจนเพื่อนทักเรารู้สึกน้อยใจนะคะว่าทำไมเรื่องแบบนี้ต้องเกิดขึ้นกับเราแต่ที่เราเสียใจที่สุดคือทุกครั้งเวลาที่เรากลับบ้านเราจะนอนจับมือแม่เสมอแต่มีอยู่คืนนึงที่เราได้ยินเสียงท่านร้องไห้เราเสียใจเราไม่อยากให้แม่ต้องมาร้องไห้เพราะเราเราเลยตั้งใจที่จะรักษาตัวเองโดนการกินอะไรที่ดีๆ  
         แล้วมีป้าที่เรารู้จักคนนึงเป็นเพื่อนกับแม่เค้ามาหาและให้แม่เราเปิดไพ่ให้เราเค้าบอกว่าเราหนีเทวดามาเกิดตอนนี้ต้องทำบุญไปถวายพานเงินพานทองหรือสังฆทานเพื่อให้เจ้ากรรมนายเวรหลังจากนั้นเราก็ทำตามที่ป้าบอกคะไปทำบุญถวายสังฆทานต่อชีวิตไถ่ชีวิตโคกระบือสารพัดอย่างชีวิตก็ดีขึ้นเรื่อยๆค่ะ จนประมาน ม 3 จะขึ้น ม 4เราก้เริ่มหายจากโรคโปรตีนรั่วในปัสสาวะแต่หมอก็พูดว่ามันอยู่ในตัวของเราคะ กินอะไรก็ต้องระวัง เราเป็นคนที่ไม่ดื่มไม่สูบ ไม่เที่ยวนะคะ จนผ่านมาถึงช่วง รอเข้าปีหนึ่งที่มหาลัย ป้าคนนี้เค้าก็มาเยี่ยมปกติ ตามเสต็ปเดิมแม่เราก็เปิดไพ่ให้ ไพ่ของเรานั้นใบแรงได้เทียนสว่างป้าบอกว่าเราเลือกเรียนถูกแล้วเรียนเก่งเรียนดี แต่ไพ่อีกใบนึงนั้นเป็นไพ่สุขภาพเป็นรูปคนนอนเอามือกุมหัว ป้าบอกว่าไพ่ใบนนี้เราจะมีปัญหาสุขภาพค่ะเราก็ไม่ได้อะไรคิดแค่ว่าคงโรคกระเพาะแหละมั้ง (เก็บเรื่องดูไพ่ไว้นะคะ)
          พอเราเข้ามหาลัย แน่นอนปีหนึ่งนี่ต้องมีรับน้องแน่ๆคณะเราเป็นคณะที่รับน้องหนักมากกกกกกกช่วงเเรกๆนี่ยอมรับเลยว่าเหนื่อยทั้งงานกิจกรรมงานเรียนต้องแบ่งเวลาขนาดแบ่งเวลายังไม่พอเลย เราเรียนคณะเกี่ยวกับออกแบบงานปฏิบัติก็เยอะเป็นธรรมดามีช่วงนึงปลายๆรับน้องเราไม่ค่อยสบายเป็นสองวันหายสามวันเปนสลับกันบวกกับนอนน้อยด้วยและเราเป็นรอยช้ำขึ้นตามแขนตามขาแบบไม่มีสาเหตุเป็นเองอยู่ดีๆก็เป็นไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
เมทเราเห็นก็ตกใจบอกให้ไปหาหมอ ไหว้พระแต่ช่วงนั้นไม่มีเวลาจริงๆจนปิดเทอมภาคเรียนแรก พ่อของเราได้ไปถามพ่อเพื่อนเราที่เป็นหมอ เขาบอกให้เราไปเจาะเลือดดูว่าเป็นยังไง เราก็ไปตามที่บอกคะและแล้วก็
เกล็ดเลือดต่ำค่ะโรงพยาบาลให้แอดมิด นี่โรงพยาบาลรัฐนะคะ แอดมิดห้องรวมเพราะห้องเดี่ยวต้องมีคนเฝ้าตลอดห้ามล้มห้ามเลือดออกเด็ดขาดเพราะเกล็ดเลือดต่ำมากกกกกกกกกเสี่ยงเส้นเลือดในสมองแตก นอนเป็นกรณีศึกษาให้ นศ แพทย์คะประมานหกวันหาเสาเหตุว่าเพราะอะไรเกล็ดเลือดถึงต่ำ หมอยังไม่กล้าสรุปให้เรากลับบบ้านไปก่อนหนึ่งอาทิตและให้เพนนิโซโลนมากิน 5 เม็ดหลังอาหารเช้า
                  ผลก็คือ       นี่ก่อนกิน

                 นี่หลังกินแค่ห้าวัน!!!!!!!!!!!

รู้สึกรับไม่ได้มากคะอ้วนยังไงหน้าก็ไม่เคยบวมเท่านี้แต่ตอนนี้บวมไปหมด
  พอผ่านไปหนึ่งอาทิตกลับมาหมอบอกว่า หมอสันนิษฐานว่าเป็นโรค SLE หรือโรคภูมิแพ้ตัวเอง แต่อาการยังไม่ครบเลยยังไม่อยากฟันธง ตอนนั้นเรากลั้นน้ำตาไม่ได้เหมือนเดิมไหลมาอย่างกับเปิดก๊อกอยากจะหยุดก็หยุดไม่ได้แม่ก็นั่งอยู่ข้างคอยปลอบใจว่าหมอเก่งๆก็มีเยอะแยะ ไม่เป็นไรถ้าไม่ดีขึ้นจะให้ดรอป แต่ว่าเราตัดสินใจว่าจะเรียนต่อและไปรักษาที่กรุงเทพแทนเพราะใกล้ มอ มากกว่า ตอนนี้เป็นระยะเวลาสองปีแล้วค่ะที่อยู่กับโรคนี้ม

เราหวังว่ากระทู้นี้จะทำให้เพื่อนๆพี่ๆทุกคนมีสติในการทำงานการใช้ชีวิตในแต่ละวัน
เราไม่สามารถรู้ได้ว่าเราจะอยู่ได้ถึงวันไหน
แต่ในวันนี้คุณดูแลพ่อแม่ของคุณให้ดีเพราะในวันที่เลวร้ายที่สุดไม่ใช่มีแค่เราคนเดียวที่ทุกข์พ่อแม่เพื่อนที่รักเราเค้าก้ทุกข์ไปด้วยในชีวิตยังมีคนที่อยู่ข้างเราเสมอมีอะไรก็ขอให้คิดดีๆทำดีๆนะคะ อโหสิกรรมได้ก็อโหสิให้เค้าเถอะคะ จะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ที่ผ่านมาถึงชีวิตจะเจอกับปัญหามากมายแต่ก็ถือซะว่าเป็นบทเรียนเป็นภูมิต้านทานให้กับชีวิตได้คะ  เอ้ออลืมบอกพักผ่อนเยอะๆนะคะเดี๋ยวเกล็ดเลือดต่ำเอาได้

หวังว่าเรื่องที่เล่ามานี้จะมีประโยชน์กับทุกคนนะคะ