ได้กลับมาเป็นเพื่อนฉันก็ดีใจที่สุดแล้ว

เราได้รู้จักกับคนๆหนึ่งแล้วเรารู้สึกดีทุกครั้งที่เขาทักเราคุยกับเรา เรากับเขาก็คุยกันเราไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรกับเรา รู้แค่ว่าเราชอบเขา แปลกเนอะ คุยกันมาสักแปปนึ่งเราสองคนก็หยุดคุยกัน ไม่รู้เพราะอะไร เราไม่กล้าทักเขาไป เขาก็ไม่ทักเรามา ไม่ใช่ว่าเราไม่อยากคุยน่ะ เราอยากคุยกับเขามากกก แต่เราไม่กล้า เวลาเจอหน้ากันเราก็ไม่กล้ามองเขา คุยด้วยก็ไม่กล้า เขาอาจจะมองว่าเราหยิ่งมั้ง แต่ที่จริงแล้วเราเขินมากกว่า ด้วยความที่ไม่กล้าของเรา ก็เป็นเหตุให้เวลาเขาเห็นหน้าเราเขาชอบหลบหน้าเรา นั้นก็ทำให้เราคิดว่าเขาไม่อยากเจอเรา เราก็จะไม่ไปให้เขาเห็น เวลาเจอกันเราก็หลีกเลี่ยงที่จะเจอกับเขามากที่สุด เราทำแบบนี้มาตลอด เมื่อสองวันที่ผ่านมาเราก็เลยคิดว่าเรากับเขาจะจากกันไปแบบนี้หรอ จากกันแบบเพื่อนคงดีกว่า (เพราะเขาจะไปเรียนต่างประเทศ ) เราก็เลยทักเขาไป เขาก็เหมือนเดิม เป็นคนดีเหมือนเดิม บอกเราให้อ่านหนังสือเหมือนเดิม ถามว่าตอนนี้รู้สึกยังไง ถามว่าเสียใจไหมก็เสียใจเพราะเราจะไม่ได้เจอเขาตั้ง1ปี ถามว่าดีใจไหมก็ดีใจเพราะสุดท้ายเราก็กลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม (เราว่าทั้งหมดเขาไม่ได้คิดอะไรหรอกที่ผ่านมาเราคิดไปเอง) โชคดีน่ะ...