ผมเคยคบกับคนที่ทำงานครับ ทุกอย่างราบรื่นดีตอนคบกันใหม่ๆ เพื่อนร่วมงานรู้ แซวกันอายม้วนต้วนกันไป มีความสุขมากครับ พอเวลาผ่านไป ปัญหาเริ่มก่อตัวขึ้น จนผมและเค้าต้องตัดใจ เจอหน้ากันที่ทำงาน ต้องทำเป็นเหมือนไม่รู้จักกัน สุดท้ายเป็นผมเองที่ทนไม่ไหว พยายามหาเรื่องคุย พยายามขอให้เค้ากลับมา แต่เค้าไม่กลับแล้วครับ เค้าพอใจที่จะอยู่คนเดียว ดีกว่ามีผมที่จะทำให้ชีวิตเค้ายุ่งยาก ลำบากใจมากขึ้น เค้าขอให้ผมเป็นแค่ "เพื่อน" เพื่อนที่คอยรับฟังปัญหาของกันและกัน
ผมพยายามนะครับ พยายามที่จะเป็นอย่างที่เค้าต้องการ เรากลับมาคุยกันเหมือน กินข้าวกันเหมือนเดิม ไปไหนมาไหนด้วยกันเหมือนเดิม (ผมเป็นฝ่ายชวนเค้าเองตลอดครับ) จนผมกลับมามีความสุขเหมือนเดิม มันดีมากจนผมมโนไปว่าเค้าก็คงรู้สึกดีด้วย แต่เปล่าเลยครับ เค้ายังคงคิดกับผมแค่ "เพื่อน"
ทรมานมากครับ เสียใจด้วย แต่ด้วยสภาพที่ทำงานที่เราต้องทำงานร่วมกัน ทำให้เราต้องมีเรื่องคุยกัน ประชุมด้วยกัน แรกๆก็ยังเลี่ยงที่จะคุยต่อหน้า คุยผ่านเพื่อนร่วมงานคนอื่นแทน แต่สุดท้าย ก็ต้องประเด็นให้เรากลับมาคุยกัน ทุกอย่างก็วนกลับสู่สภาพเดิม
ผมนับวัน รอเวลาให้ผมพ้นจากสภาพที่เป็นอยู่ พยายามหางานใหม่ พร้อมกับโฟกัสงานของตัวเองให้มากขึ้น ทำงานหนักจนผู้ใหญ่ให้โอกาสผมได้เติบโต ซึ่งแปลว่าผมก็ยังต้องเจอเค้าอยู่ต่อไป มันดูงี่เง่านะครับ ที่เอาเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวมาปะปนกัน แต่ผมทำอะไรไม่ได้ นอกจากระบายออกมาที่นี่ครับ
ช่วงนี้ ผมสังเกตุเห็นกระทู้แนวนี้ค่อนข้างเยอะ ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงที่มีปัญหาแบบนี้ (ผมอนุมานเอานะครับ) ผมว่า ผู้ชายก็ทรมานไม่แพ้ผู้หญิงนะครับที่ต้องเจอกับสภาพแบบนี้
เท่านี้ครับที่ผมอยากระบาย ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกระทู้เพ้อเจ้อของผมครับ
ทรมานนะครับที่ต้องเจอกันทุกวัน คุยกันทุกวัน กินข้าวด้วยกัน แต่เป็นอะไรกันไม่ได้
ผมพยายามนะครับ พยายามที่จะเป็นอย่างที่เค้าต้องการ เรากลับมาคุยกันเหมือน กินข้าวกันเหมือนเดิม ไปไหนมาไหนด้วยกันเหมือนเดิม (ผมเป็นฝ่ายชวนเค้าเองตลอดครับ) จนผมกลับมามีความสุขเหมือนเดิม มันดีมากจนผมมโนไปว่าเค้าก็คงรู้สึกดีด้วย แต่เปล่าเลยครับ เค้ายังคงคิดกับผมแค่ "เพื่อน"
ทรมานมากครับ เสียใจด้วย แต่ด้วยสภาพที่ทำงานที่เราต้องทำงานร่วมกัน ทำให้เราต้องมีเรื่องคุยกัน ประชุมด้วยกัน แรกๆก็ยังเลี่ยงที่จะคุยต่อหน้า คุยผ่านเพื่อนร่วมงานคนอื่นแทน แต่สุดท้าย ก็ต้องประเด็นให้เรากลับมาคุยกัน ทุกอย่างก็วนกลับสู่สภาพเดิม
ผมนับวัน รอเวลาให้ผมพ้นจากสภาพที่เป็นอยู่ พยายามหางานใหม่ พร้อมกับโฟกัสงานของตัวเองให้มากขึ้น ทำงานหนักจนผู้ใหญ่ให้โอกาสผมได้เติบโต ซึ่งแปลว่าผมก็ยังต้องเจอเค้าอยู่ต่อไป มันดูงี่เง่านะครับ ที่เอาเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวมาปะปนกัน แต่ผมทำอะไรไม่ได้ นอกจากระบายออกมาที่นี่ครับ
ช่วงนี้ ผมสังเกตุเห็นกระทู้แนวนี้ค่อนข้างเยอะ ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงที่มีปัญหาแบบนี้ (ผมอนุมานเอานะครับ) ผมว่า ผู้ชายก็ทรมานไม่แพ้ผู้หญิงนะครับที่ต้องเจอกับสภาพแบบนี้
เท่านี้ครับที่ผมอยากระบาย ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกระทู้เพ้อเจ้อของผมครับ