คงต้องเล่าย้อนไปไกลเลย คือเรื่องมันเกิดขึ้นหลังจากผมเรียนจบได้ซักพักหนึ่งแล้วเข้ามาทำงานที่กรุงเทพ
เรื่องมันมีอยู่ว่าเค้าคนนั้นซึ่งเป็นเพื่อนสมัยเรียน จะเข้ามาสอบทำงานอะไรซักอย่างโดยเค้าทักเฟสผมมา
ตอนนั้นผมก้ยังไม่ได้คิดอะไรก้แค่ให้คำปรึกษาไปว่าต้องทำยังไงบ้าง แต่เรื่องมันเกิดที่ตรงนี้ คือพอซักพักเราก้เปลี่ยนมาคุยทางไลน์
เค้าเริ่มเปลี่ยนเรื่องคุยเป็นเรื่องอื่นบ้างมีส่งรูปตัวเค้าเองให้ดูบ้าง คือคุยในแบบที่เพื่อนเค้าไม่คุยกัน ตอนแรกคือผมไม่ได้คิดอะไรแต่นานๆไปนี่สิเริ่มคิด
แล้วพอคุยกันได้ซักพักเค้าคนนั้นก้เปลี่ยนไปอยู่ดีๆก้หายไป จากที่เคยทักผมก่อน กลายเป็นผมต้องกลับมาทักก่อนบ้าง แล้วก้มาถึงจุดหนึ่งที่ผมต้องบอกความรู้สึกที่มีอยู่ในใจออกไป หลังจากนั้นความสำพันธ์ต่างๆเริ่มไม่ชัดเจน คือนึกจะมาก้มานึกจะไปก้ไป จนสุดท้ายผมรู้สึกว่าผมมันไม่ได้มีความสำคัญกับชีวิตเค้าเลยผมก้เลยตัดสินใจเดินออกมา......นี่คือPartแรกของเรื่องราวน่ะครับ
และแล้วเรื่องราวก้ผ่านมาได้ราวๆ 6 เดือน ใช่แล้วครับ 6 เดือนที่ผมตัดสินใจหายไปจากชีวิตเค้า 6 เดือนที่เหมือนจะมีใครเข้ามา 6 เดือนที่ผมกำลังจะทำใจได้.....แต่แล้ววันหนึ่งขณะที่ผมกำลังนั่งทำงานอยู่กลับมีข้อความในเฟสเด้งขึ้นมา ใช่แล้วเค้าคนนั้นคนที่ผมยอมเดินออกมาอย่างเจ็บปวด เค้าทักมาคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้ โดยที่ตอนนั้นผมพยายามเว้นระยะห่างไว้เพราะไม่อยากเจ็บอีก แต่แล้วเค้าก้มาทำลายกำแพงนั้นพังอีกจนได้ ด้วยการคุยแบบเดิมๆ ไปไหนก้ถ่ายรูปมาให้ดูจนผมใจอ่อน สุดท้ายเราก้มาพูดคุยกับแบบเดิมอีก จนรอบนี้ผมรู้สึกว่ามันจะลึกซึ้งกว่าเดิม แต่แล้วหลังจากนั้นไปซักพัก หนังเรื่องเดิมถูกฉายซ้ำอีกครั้งโดยคนเดิม อยู่ๆก้หายไป ทักไปอ่านก้ไม่ตอบ แล้วตอนนี้ความรู้สึกผมเป็นเหมือนเมื่อ 6 เดือนที่แล้วอีกครั้ง
สุดท้ายอยากถามว่าคนที่เค้าทำแบบนี้อยากรู้ว่าเค้าทำแบบนี้ไปทำไม ต้องการอะไร เล่นกับความรู้สึกแบบนี้มันได้อะไรขึ้นมาครับตอนนี้มันรู้สึกแย่กว่าเก่าเอามากจริงๆ
คนที่เค้ากลับมาแล้วยังมาทำให้เราเจ็บแบบเดิมอีก อยากรู้ว่าเค้าต้องการอะไรกันแน่
เรื่องมันมีอยู่ว่าเค้าคนนั้นซึ่งเป็นเพื่อนสมัยเรียน จะเข้ามาสอบทำงานอะไรซักอย่างโดยเค้าทักเฟสผมมา
ตอนนั้นผมก้ยังไม่ได้คิดอะไรก้แค่ให้คำปรึกษาไปว่าต้องทำยังไงบ้าง แต่เรื่องมันเกิดที่ตรงนี้ คือพอซักพักเราก้เปลี่ยนมาคุยทางไลน์
เค้าเริ่มเปลี่ยนเรื่องคุยเป็นเรื่องอื่นบ้างมีส่งรูปตัวเค้าเองให้ดูบ้าง คือคุยในแบบที่เพื่อนเค้าไม่คุยกัน ตอนแรกคือผมไม่ได้คิดอะไรแต่นานๆไปนี่สิเริ่มคิด
แล้วพอคุยกันได้ซักพักเค้าคนนั้นก้เปลี่ยนไปอยู่ดีๆก้หายไป จากที่เคยทักผมก่อน กลายเป็นผมต้องกลับมาทักก่อนบ้าง แล้วก้มาถึงจุดหนึ่งที่ผมต้องบอกความรู้สึกที่มีอยู่ในใจออกไป หลังจากนั้นความสำพันธ์ต่างๆเริ่มไม่ชัดเจน คือนึกจะมาก้มานึกจะไปก้ไป จนสุดท้ายผมรู้สึกว่าผมมันไม่ได้มีความสำคัญกับชีวิตเค้าเลยผมก้เลยตัดสินใจเดินออกมา......นี่คือPartแรกของเรื่องราวน่ะครับ
และแล้วเรื่องราวก้ผ่านมาได้ราวๆ 6 เดือน ใช่แล้วครับ 6 เดือนที่ผมตัดสินใจหายไปจากชีวิตเค้า 6 เดือนที่เหมือนจะมีใครเข้ามา 6 เดือนที่ผมกำลังจะทำใจได้.....แต่แล้ววันหนึ่งขณะที่ผมกำลังนั่งทำงานอยู่กลับมีข้อความในเฟสเด้งขึ้นมา ใช่แล้วเค้าคนนั้นคนที่ผมยอมเดินออกมาอย่างเจ็บปวด เค้าทักมาคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้ โดยที่ตอนนั้นผมพยายามเว้นระยะห่างไว้เพราะไม่อยากเจ็บอีก แต่แล้วเค้าก้มาทำลายกำแพงนั้นพังอีกจนได้ ด้วยการคุยแบบเดิมๆ ไปไหนก้ถ่ายรูปมาให้ดูจนผมใจอ่อน สุดท้ายเราก้มาพูดคุยกับแบบเดิมอีก จนรอบนี้ผมรู้สึกว่ามันจะลึกซึ้งกว่าเดิม แต่แล้วหลังจากนั้นไปซักพัก หนังเรื่องเดิมถูกฉายซ้ำอีกครั้งโดยคนเดิม อยู่ๆก้หายไป ทักไปอ่านก้ไม่ตอบ แล้วตอนนี้ความรู้สึกผมเป็นเหมือนเมื่อ 6 เดือนที่แล้วอีกครั้ง
สุดท้ายอยากถามว่าคนที่เค้าทำแบบนี้อยากรู้ว่าเค้าทำแบบนี้ไปทำไม ต้องการอะไร เล่นกับความรู้สึกแบบนี้มันได้อะไรขึ้นมาครับตอนนี้มันรู้สึกแย่กว่าเก่าเอามากจริงๆ