สวัสดีค่ะ เราห่างหายจากพันทิปไปนาน จนวันนี้มันมีเรื่องที่อยากระบาย เล่าให้คนรอบข้างฟังคงจะไปรบกวนเค้า
ความรักของเรา มองภายนอกเป็นคู่ที่สมบูรณ์คู่หนึ่งเราทีเดียวก็ว่าได้ เราสองคนฐานะใกล้เคียงกัน ต่างคนต่างก็หน้าตาไม่แย่อะไร นิสัย การเรียน การใช้ชีวิตใกล้เคียงกัน ต่างคนต่างก็มีข้อเสียที่เราทั้งสองยอมรับได้ เราสองคนต่างกันที่เชื้อชาติเท่านั้น
เราสองคนเรียนอยู่มหาลัยเดียวกัน และที่ๆนั้นก็คือที่ๆทำให้เรามาเจอกัน เค้าเป็นคนเริ่มมองเราก่อนด้วยหน้านิ่งเรียบเฉย ขรึมๆ เพื่อนๆทักเราให้หันไปดูว่ามีคนมอง เรามองกลับไปด้วยหน้านิ่งๆออกแนงหาเรื่องนิดนึง เพราะคิดว่าเค้ามองหน้าหาเรื่อง คิดว่าเค้าอาจไม่พอใจที่เรามานั่งที่ตึกของนศนานาชาติ แต่ด้วยเรามีคลาสเรียนที่ต้องเรียนตึกนั้นทั้งเทอมจึงทำให้เราได้เจอเค้าบ่อยครั้ง จากมองนิ่งๆ กลายเป็นเราต่างรู้ๆกันว่าต่างก็สนใจในกันและกัน
เราสองคนได้เริ่มคุยกันสักทีเนื่องจากเราทนรอเค้ามาทักไม่ไหว เลยเป็นฝ่ายเริ่มคุยก่อน เค้าสารภาพว่าอยากเค้ามาทักเราหลายครั้งแล้วแต่ไม่กล้า เพราะกลัวจะพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ สุดท้ายแล้วเราทั้งสองก็เป็นแฟนกัน หลังจากที่คุยกันมาได้สักพัก
เราและเค้าต่างถือว่าหน้าตาไม่แย่อะไร ต่างคนต่างก็มีคนเข้ามาสนใจ จนเป็นเหตุให้ทะเลาะกันบ่อยครั้ง ส่วนมากจะเป็นเราที่มีคนมาคุย ด้วยความที่เราคุยได้กับทุกคนไม่คิดอะไร จนบางครั้งเรามักโดนเค้าน้อยใจอยู่บ่อยครั้งที่คุยกับทุกคน แต่ด้วยความที่เราไม่คิดอะไรจริงๆ เราจึงเข้าใจซึ่งกันและกันเสมอมา
เค้าเป็นผู้ชายที่น่ารักมาก ในตอนแรกเราไม่คิดจะจริงจังกับเค้า เพราะตัวเองก็เรียนอยู่ และในตอนแรกเค้าก็ดูเหมือนจะไม่ใช่สเปคเราเท่าไหร่ แต่พอได้เรียนรู้กันเรื่อยๆ ได้มีโอกาสอยู่ด้วยกัน ไปไหนด้วยกัน ทานข้าวด้วยกัน มันทำให้เรารู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ทำไมช่างเข้าใจเราไปซะทุกเรื่อง ทำไมเราถึงรักเค้ามากขึ้นทุกวันๆ จากที่เราเคยคบผู้ชายไปเรื่อย เปลี่ยนสถานะเฟสบุคแทบทุกเดือน กลายเป็นหยุดทุกอย่าง แล้วรักเค้าคนนี่จนไม่เหลือที่ให้ใคร
เมื่อเราทั้งสองรักกันขนาดนี้แล้ว เรื่องอนาคตหลังเรียนจบมันก็ต้องมาคุยกัน อะไรๆดูไม่เข้าที่เข้าทางอย่างที่คิด ...
เดี๋ยวมาต่อนะคะ ไปฟิตเนสก่อนจ้า
เมื่อความรักอย่างเดียวมันคงไม่พอ
ความรักของเรา มองภายนอกเป็นคู่ที่สมบูรณ์คู่หนึ่งเราทีเดียวก็ว่าได้ เราสองคนฐานะใกล้เคียงกัน ต่างคนต่างก็หน้าตาไม่แย่อะไร นิสัย การเรียน การใช้ชีวิตใกล้เคียงกัน ต่างคนต่างก็มีข้อเสียที่เราทั้งสองยอมรับได้ เราสองคนต่างกันที่เชื้อชาติเท่านั้น
เราสองคนเรียนอยู่มหาลัยเดียวกัน และที่ๆนั้นก็คือที่ๆทำให้เรามาเจอกัน เค้าเป็นคนเริ่มมองเราก่อนด้วยหน้านิ่งเรียบเฉย ขรึมๆ เพื่อนๆทักเราให้หันไปดูว่ามีคนมอง เรามองกลับไปด้วยหน้านิ่งๆออกแนงหาเรื่องนิดนึง เพราะคิดว่าเค้ามองหน้าหาเรื่อง คิดว่าเค้าอาจไม่พอใจที่เรามานั่งที่ตึกของนศนานาชาติ แต่ด้วยเรามีคลาสเรียนที่ต้องเรียนตึกนั้นทั้งเทอมจึงทำให้เราได้เจอเค้าบ่อยครั้ง จากมองนิ่งๆ กลายเป็นเราต่างรู้ๆกันว่าต่างก็สนใจในกันและกัน
เราสองคนได้เริ่มคุยกันสักทีเนื่องจากเราทนรอเค้ามาทักไม่ไหว เลยเป็นฝ่ายเริ่มคุยก่อน เค้าสารภาพว่าอยากเค้ามาทักเราหลายครั้งแล้วแต่ไม่กล้า เพราะกลัวจะพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ สุดท้ายแล้วเราทั้งสองก็เป็นแฟนกัน หลังจากที่คุยกันมาได้สักพัก
เราและเค้าต่างถือว่าหน้าตาไม่แย่อะไร ต่างคนต่างก็มีคนเข้ามาสนใจ จนเป็นเหตุให้ทะเลาะกันบ่อยครั้ง ส่วนมากจะเป็นเราที่มีคนมาคุย ด้วยความที่เราคุยได้กับทุกคนไม่คิดอะไร จนบางครั้งเรามักโดนเค้าน้อยใจอยู่บ่อยครั้งที่คุยกับทุกคน แต่ด้วยความที่เราไม่คิดอะไรจริงๆ เราจึงเข้าใจซึ่งกันและกันเสมอมา
เค้าเป็นผู้ชายที่น่ารักมาก ในตอนแรกเราไม่คิดจะจริงจังกับเค้า เพราะตัวเองก็เรียนอยู่ และในตอนแรกเค้าก็ดูเหมือนจะไม่ใช่สเปคเราเท่าไหร่ แต่พอได้เรียนรู้กันเรื่อยๆ ได้มีโอกาสอยู่ด้วยกัน ไปไหนด้วยกัน ทานข้าวด้วยกัน มันทำให้เรารู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ทำไมช่างเข้าใจเราไปซะทุกเรื่อง ทำไมเราถึงรักเค้ามากขึ้นทุกวันๆ จากที่เราเคยคบผู้ชายไปเรื่อย เปลี่ยนสถานะเฟสบุคแทบทุกเดือน กลายเป็นหยุดทุกอย่าง แล้วรักเค้าคนนี่จนไม่เหลือที่ให้ใคร
เมื่อเราทั้งสองรักกันขนาดนี้แล้ว เรื่องอนาคตหลังเรียนจบมันก็ต้องมาคุยกัน อะไรๆดูไม่เข้าที่เข้าทางอย่างที่คิด ...
เดี๋ยวมาต่อนะคะ ไปฟิตเนสก่อนจ้า