สวัสดีครับ นี่เป็นกระทู้ครั้งแรกที่ผมพึ่งเคยตั้งครับ ยืมรหัสพันทิปเพื่อนมาอีกทีครับ
ตอนช่วง มปลาย ผมคบกับผู้ ญคนนึงครับ เธอดีกับผมมากๆ คบกันมา 3 ปี จนจะเข้ามหาลัยครับ เธอเป็นคนที่แคร์ผมมาก ม่ว่าผมจะไปไหน เธอก็คอยเป็นห่วงผมตลอด เธอแทบไม่เคยนอกใจผม เธอเปิดเผยความลับกับผมทุกอย่าง พ่อแม่ของผมกับเธอก็เคยเจอกันแล้วครับ พ่อแม่ทั้งสองฝ่าย รับรู้ว่าเราคบกัน แต่ว่าเธอเป็นคนออกจากบ้านยากครับบางทีก็อาจมีโกหกนิดหน่อยว่าไป ทำงานกลุ่ม เพื่อมาอยู่กับผมครับ ตอนแรกๆผมยอมรับผมดีกับเธอมากๆ
แต่พอหลังๆผมไม่สนใจเธอ เธอก็ร้องไห้ บ่อยครั้งครับ ผมมักจะคิดว่าเธองี่เง่า มากๆ หลังๆผมเริ่มมีนอกลู่นอกทาง แอบคุยกับคนอื่น ไปเที่ยวกะผู้ ญอื่น แต่เธอก็จับได้ทุกครั้งครับ เธอร้องไห้ แต่เธอก็ให้อภัยผม แต่เปนผมเองที่เป็นฝ่ายผลักดัน อยากให้เธอจนคนที่ดีกว่า ผมทำเหมือนจะสำนึกทุกๆครั้ง
แต่พอหลังจากนั้นผมก็เหมือนเดิม กินเหล้า เที่ยว แอบมีคนอื่นผมทำกับเธอไว้แย่มากๆ เธอก็จับได้และยังทนให้อภัยผม ผมก็สเต็ปเดิม สำนึกไม่กี่วันก็เหมือนเดิม เธอดีกับผมมาก ยอมทำเพื่อผมได้เกือบทุกอย่าง ทุกครั้ง ที่ทะเลาะผมชอบบอกเลิกเธอ ให้เธอไปเจอคนที่ดีกว่า เธอก็ปติเสทผม ยอมตื๊อทำทุกๆวิถีทางให้ผมกลับไป ผมแลดูเลวใช่มั้ยครับ ตอนนั้นยอมรับจิงๆว่า ยังคิดไม่ได้ แต่พอมาวันนึงเหมือนมัน ถึงจุดสุดขีดของเธอ เธอเงียบและก็บอกกับผมว่า "แล้ววันนึงแกจะคิดได้ ว่าแกทำพลาดที่ปล่อยเค้าไปแบบนี้"เพื่อนๆของผมก็มีแต่คนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเลิกทำไม ผู้ ญดีๆรักเราจิงใจขนาดนี้หายากนะ ตอนนั้นผมก็เสียใจนะครับยอมรับว่าไม่น้อยกว่าเธอ แต่ก็อยากให้เธอไปเจอคนที่ดีกว่า ผมจึงยอมปล่อยเธอไปง่ายๆโดยไม่ยื้อไม่รั้ง แต่ผมก็โทรไปถาม สุขดีอยู่เปนบางครั้ง เพราะผมก็ยังรักเค้าอยู่ แต่เค้ากลับไม่อยากจะคุย เพราะเค้าเจ็บครับ เค้าบอกผม ยิ่งผมโทรไปเหมือนหลอกเค้าว่าจะยังมีโอกาสกลับไปเหมือนเดิม หลังจากนั้นผมก็ไม่โทรหาเธออีกแต่ก็แอบมีส่องเฟสบางครั้ง หลังจากนั้นมา ผมก็คุยกับผู้ญ คนนึง เราก็คบกันครับ ผมสัญญากับตัวเองว่าผม จะเปนคนดีกว่านี้ แต่ผมดันเลือกดีผิดคนครับ คบกันแค่ 3 เดือน ผมกับเธอก็เลิกกัน ตอนนั้นและครับ ทำให้ผมคิดได้ว่า
ทำไม ตอนที่ผมมีเธออยู่ข้างๆ ผมกลับไม่เห็นค่า และ ถ้าหากผมยื้อสักนิด ถ้าหากผมคิดได้และยอมทำดีเพื่อเธอ ผมคงอยู่กับเธอได้เห็นรอยยิ้มของเธอ ผมมาคิดได้ตอนนี้ ก็สายไปแล้วครับ ผมลองติดต่อหาเธอแล้ว แต่เธอกลับปติเสท เพราะเธอลืมผมได้แล้วครับ สุดท้าย ตอนนี้ผมต้องอยู่คนเดียวได้แต่คิดว่า ทำไมตอนมีเธออยู่ข้างกาย ผมไม่ดูแลรักษาและยื้อเค้าเอาไว้ ตอนนี้ผมอยากจะเตือนเพือนๆที่เข้ามาอ่านวกระทู้นี้ไม่ให้พลาดเหมอนผมว่า
ถ้าหากเจอคนที่รักเราจิงๆแล้ว อย่าปล่อยให้คนนั้นหลุดจากมือง่ายๆครับ อย่าคิดให้เค้าไปเจอคนที่ดีกว่าครับ ตอนนี้ยังทัน เปลี่ยนตัวเอง ทำดีเพื่อคนที่คุณรัก แล้วคุณจะรู้ว่าความสุขไม่ได้อยู่ที่ไหนเลย อยู่ใกล้ๆนี่เอง ไม่งั้นคุณจะนึกเสียดายที่ปล่อยเธอไปง่ายๆนะครับ
ขอบคุณทุกๆคนนะครับที่เข้ามาอ่าน
ความในใจชองผู้ชายคนนึงที่พึ่งรู้ว่าได้ทำสิ่งสำคัญหลุดหายไปจากมือ
ตอนช่วง มปลาย ผมคบกับผู้ ญคนนึงครับ เธอดีกับผมมากๆ คบกันมา 3 ปี จนจะเข้ามหาลัยครับ เธอเป็นคนที่แคร์ผมมาก ม่ว่าผมจะไปไหน เธอก็คอยเป็นห่วงผมตลอด เธอแทบไม่เคยนอกใจผม เธอเปิดเผยความลับกับผมทุกอย่าง พ่อแม่ของผมกับเธอก็เคยเจอกันแล้วครับ พ่อแม่ทั้งสองฝ่าย รับรู้ว่าเราคบกัน แต่ว่าเธอเป็นคนออกจากบ้านยากครับบางทีก็อาจมีโกหกนิดหน่อยว่าไป ทำงานกลุ่ม เพื่อมาอยู่กับผมครับ ตอนแรกๆผมยอมรับผมดีกับเธอมากๆ
แต่พอหลังๆผมไม่สนใจเธอ เธอก็ร้องไห้ บ่อยครั้งครับ ผมมักจะคิดว่าเธองี่เง่า มากๆ หลังๆผมเริ่มมีนอกลู่นอกทาง แอบคุยกับคนอื่น ไปเที่ยวกะผู้ ญอื่น แต่เธอก็จับได้ทุกครั้งครับ เธอร้องไห้ แต่เธอก็ให้อภัยผม แต่เปนผมเองที่เป็นฝ่ายผลักดัน อยากให้เธอจนคนที่ดีกว่า ผมทำเหมือนจะสำนึกทุกๆครั้ง
แต่พอหลังจากนั้นผมก็เหมือนเดิม กินเหล้า เที่ยว แอบมีคนอื่นผมทำกับเธอไว้แย่มากๆ เธอก็จับได้และยังทนให้อภัยผม ผมก็สเต็ปเดิม สำนึกไม่กี่วันก็เหมือนเดิม เธอดีกับผมมาก ยอมทำเพื่อผมได้เกือบทุกอย่าง ทุกครั้ง ที่ทะเลาะผมชอบบอกเลิกเธอ ให้เธอไปเจอคนที่ดีกว่า เธอก็ปติเสทผม ยอมตื๊อทำทุกๆวิถีทางให้ผมกลับไป ผมแลดูเลวใช่มั้ยครับ ตอนนั้นยอมรับจิงๆว่า ยังคิดไม่ได้ แต่พอมาวันนึงเหมือนมัน ถึงจุดสุดขีดของเธอ เธอเงียบและก็บอกกับผมว่า "แล้ววันนึงแกจะคิดได้ ว่าแกทำพลาดที่ปล่อยเค้าไปแบบนี้"เพื่อนๆของผมก็มีแต่คนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเลิกทำไม ผู้ ญดีๆรักเราจิงใจขนาดนี้หายากนะ ตอนนั้นผมก็เสียใจนะครับยอมรับว่าไม่น้อยกว่าเธอ แต่ก็อยากให้เธอไปเจอคนที่ดีกว่า ผมจึงยอมปล่อยเธอไปง่ายๆโดยไม่ยื้อไม่รั้ง แต่ผมก็โทรไปถาม สุขดีอยู่เปนบางครั้ง เพราะผมก็ยังรักเค้าอยู่ แต่เค้ากลับไม่อยากจะคุย เพราะเค้าเจ็บครับ เค้าบอกผม ยิ่งผมโทรไปเหมือนหลอกเค้าว่าจะยังมีโอกาสกลับไปเหมือนเดิม หลังจากนั้นผมก็ไม่โทรหาเธออีกแต่ก็แอบมีส่องเฟสบางครั้ง หลังจากนั้นมา ผมก็คุยกับผู้ญ คนนึง เราก็คบกันครับ ผมสัญญากับตัวเองว่าผม จะเปนคนดีกว่านี้ แต่ผมดันเลือกดีผิดคนครับ คบกันแค่ 3 เดือน ผมกับเธอก็เลิกกัน ตอนนั้นและครับ ทำให้ผมคิดได้ว่า
ทำไม ตอนที่ผมมีเธออยู่ข้างๆ ผมกลับไม่เห็นค่า และ ถ้าหากผมยื้อสักนิด ถ้าหากผมคิดได้และยอมทำดีเพื่อเธอ ผมคงอยู่กับเธอได้เห็นรอยยิ้มของเธอ ผมมาคิดได้ตอนนี้ ก็สายไปแล้วครับ ผมลองติดต่อหาเธอแล้ว แต่เธอกลับปติเสท เพราะเธอลืมผมได้แล้วครับ สุดท้าย ตอนนี้ผมต้องอยู่คนเดียวได้แต่คิดว่า ทำไมตอนมีเธออยู่ข้างกาย ผมไม่ดูแลรักษาและยื้อเค้าเอาไว้ ตอนนี้ผมอยากจะเตือนเพือนๆที่เข้ามาอ่านวกระทู้นี้ไม่ให้พลาดเหมอนผมว่า
ถ้าหากเจอคนที่รักเราจิงๆแล้ว อย่าปล่อยให้คนนั้นหลุดจากมือง่ายๆครับ อย่าคิดให้เค้าไปเจอคนที่ดีกว่าครับ ตอนนี้ยังทัน เปลี่ยนตัวเอง ทำดีเพื่อคนที่คุณรัก แล้วคุณจะรู้ว่าความสุขไม่ได้อยู่ที่ไหนเลย อยู่ใกล้ๆนี่เอง ไม่งั้นคุณจะนึกเสียดายที่ปล่อยเธอไปง่ายๆนะครับ
ขอบคุณทุกๆคนนะครับที่เข้ามาอ่าน