มันเป็นอย่างนี้คะ ที่ผ่านมาเราติดแต่คณะที่ยังไม่ใช่คณะในฝันของเราจริงๆ แต่บางคณะที่เราติดมันก็โออยู่ แต่ก็มาติดที่ทางบ้านมีพี่น้องเยอะ
เรามีพี่น้องกัน 6 คนอยู่มหาลัย 3 คน รวมกับเราที่กำลังจะเข้าปีนี้ก็ 4 คน ส่วนน้องอีก 2 คนก็เรียนอยู่มัธยมคะ ทีนี้ปัญหาก็มาอยู่ที่การเงินนี่แหล่ะคะ
พอเป็นแบบนี้ทางบ้านเลยให้เรียนของทุนเพราะพี่ๆได้ทุนเรียนกัน ทีนี้เราเลยสมัครทุน (ทุน สกอ.) แต่ปรากฎว่าเราโดนตัดสิทธ์เพราะเราลงแอดฯ
แล้วแอดฯเองเราก็สละสิทธ์ไปแล้ว ทีนี้ปัญหาใหญ่แล้วคะ แต่เราก็ลงอีกทุนหนึ่งเป็นทุนอินโดฯ ปรากฎว่าเราติดแค่สำรอง โอกาส 50/50 พอมาถึงจุดนี้
ร้องเลยคะ ร้องแบบไม่อายใคร มองหน้าพ่อแม่แล้วก็ร้อง ร้องไห้จนเหนื่อยคือร้องจริงๆ คือนอนร้องไห้มาสองวันเต็ม เครียดไม่อยากเจอใครไม่อยากทำอะไร แต่พอหยุดร้องได้ ได้อยู่เงียบๆคนเดียว ได้คิดทบทวนและหาทางออกว่า "เอาเถอะไหนๆปีนี้จะไม่มีที่เรียนแล้ว ก็เริ่มใหม่ทำใหม่" เราเลยไปบอกพ่อแม่และพี่ๆว่าปีนี้จะเรียนภาษาก่อน (อยากเรียนด้านภาษา) ปีหน้าค่อยสมัครทุนใหม่...

**แต่ก็...เรายังมีความรู้สึกกังวลอยู่และยังรู้สึกว่าจิตใจเรายังไม่แข็งแรงพอสำหรับเรื่องนี้เลยอยากขอคำแนะนำ ขอความเห็นหรือใครเคยผ่านจุดๆนี้มาบ้างแล้วคุณแก้ปัญหาหรือทำใจยังไงกับมันช่วยหน่อยนะคะ...ขอบคุณคะ