เราไม่ได้คิดไปเองใช่ไหม

เรื่องมันมีอยู่ว่า ตอนม.4 ตอนนั้นเป็นช่วงกีฬาสี มีคนมาบอกชอบเรา ซึ่งเราก็งงเพราะเราไม่รู้จักเขาไง เราก็ทำหน้างงใส่เขาแล้วเราก็เดินไปเล่นกับเพื่อนโดยไม่ได้สนใจสิ่งที่เขาพูด  มารู้ที่หลังว่าเป็นเด็กใหม่พึ่งย้ายเขามา ตอนแรกๆก็ไม่ได้สนใจเขาหรอกเพราะตอนนั้นเขาไม่หล่อ555 และที่เราสงสัยก็คือยังไม่เคยคุยกับเราสักคำมาแอบชอบเราได้ไง หลังจากที่บอกชอบเรากับเขาไม่ได้คุยกันเลยสักคำ เวลาเจอกันเราก็ทำเป็นเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เพื่อนเราก็บอกว่าเขาแอบมอง เป็นอย่างนี้มาเรื่อยๆจนม.5เทอม2 ความรู้สึกเราเปลี่ยนไปเพราะเราเริ่มมองหาเขามากขึ้น เริ่มอยากเจอมากขึ้นและเขาก็ดูดีขึ้นมาก เขาไม่ใช่คนหล่อนะแต่เป็นคนมีเสน่ห์ แต่พอเจอสิ่งที่เราแสดงออกคือการเฉยๆ พอเริ่มขึ้นม.6เพื่อนคงมั่นไส้นิสัยเราจึงแซวเราเวลาเดินผ่านเขา(แซวแบบเบาๆไม่ให้เขารู้ตัว)"แต่เราว่าเขาต้องสงสัยบางแหละ"  มีเพื่อนเราเป็นแฟนกับเพื่อนส่งข่าวบอกเราว่าเขามีรุ่นน้องมาแอบชอบเยอะ ใจเราก็คิดว่า เขายังจะชอบเราไหมนะ  เพราะรุ่นน้องแต่ละคนที่เขามาจีบเขาก็รุกแรงทุกคน เราก็ทำได้แค่หมั่นไส้เบาๆแสดงออกไม่ได้ แต่เราก็ยังแอบเห็นว่าเขาแอบมองเราอยู่นะ ^^
พอขึ้นม.6เทอม2เนี่ยสิ  เหมือนเขาจะแอบชอบรุ่นน้องคนหนึ่งซึ่งเป็นสายรหัสของห้องเรา เพราะเพื่อนเขาแซว(เราไม่รู้ว่าจริงรึเปปล่านะ) แต่น้องคนนั้นก็มีแฟนเป็นหลานรหัสของห้องเรา พอช่วงใกล้ปัจฉิม มันมีกิจกรรมอะไรซักอย่างเราจำไม่ได้ เราก็เห็นว่าเขาแอบมองเรา ตอนแรกเราก็คิดว่าเราคิดไปเอง(คิดเข้าข้างตัวเอง) เพื่อนเราก็เห็นนะ พอปัจฉิมเรากับเขาก็ไม่ได้คุยกันสักคำ เพื่อนเราก็แอบผลักเราไปชนเขา เขาก็ยิ้มๆนะ แต่เราก็ทำหน้าเฉยๆเหมื่อนไม่มีไรเกิดขึ้นอีกแหละ แต่ใจเราสั่นนะ เรากับเขาสอบติดคนล่ะมหาลัย ซึ่งเราเห็นเขาเพ้อในทวิต  ว่า "คิดถึงจัง"  "คิดถึงคนไกล" "อยากเจอ"  ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่าเขาหมายถึงใคร ไม่ผิดใช่ไหมที่เราจะคิดเขาข้างตัวเอง50%  ปล.3ปีที่ผ่านมาเขาคุยกับเราแค่ประโยคเดียวเอง "เราชอบเธอ"