ผมขอเข้าเรื่องเลยนะครับ ผมอายุ26ปี ผมคบกับแฟนมาประมาณ8ปีแล้วปีแล้ว แน่นอนว่าแรกๆเรารักกันดีแต่มา3ปีที่ผ่านมาเรามีปัญหากันเธอว่าผมติดเพื่อนทิ้งเธอให้อยุ่คนเดียวประจำ แต่ตอนนั้นมันสมัยเรียน มหาลัย เรื่องนี้ผมยอมรับและพยายามปรับปรุง แต่3ปีที่ผ่านมาเธอก็มีคนอื่นแล้วก็คุยกันตลอดมา ผมเองก็รู้ เค้าทั้งไปเที่ยวด้วยกันเปิดตัวกันสถานะคบกันในเฟสบุ๊ค แต่ผมกันแฟนกลับไม่มีเฟสกัน ผมพยายามทำใจ อยากเลิกแต่ก็ทำไม่ได้สักที ผมอยากจะอยุ่ดูแลเธอไปตลอด ตอนนี้ผมทำงานอยุ่ต่างจังหวัดผมก็คิดถึง แต่แฟนผมก็ไม่โทรหาผม ผมต้องโทรไปเอง ผมจะกลับบ้านทุกอาทิตย์ เพราะผมคิดถึงลูกสาว(น้องหมา)กลับไปเธอก็ทำตัวปกติ แต่เวลาผมออกไปเจอพวกเพื่อนๆเธอผมต้องพบเจอกับสายตาที่มองเห็น(เขา)บนหัวของผม ทุกคนคงเข้าใจว่าไอ้นั่นมันเป็นแฟนแล้วผมก็แค่คนโง่ ผมควรจะยอมโง่เพื่อที่จะได้อยุ่ดูแลเธอได้เจอหน้าลูกหมาของผม หรือผมควรจะไปให้มันไกลจากเวียดนาม เห้ยยย!! ไม่เกี่ยว ไปจากชีวิตเธอ แต่ผมติดอยุ่อย่างเดียวที่คือ "รัก" ผมเคยแต่ไปอ่านกระทู้คนอื่น ไม่คิดเลยว่าวันนึงผมต้องมาตั้งกระทู้เอง ถ้าคนคนนึงรุ้จักคำว่า "ซื่อสัตย์" คนคนนึงคงไม่รุ้จักคำว่า "ระแวง"
ปล.เรายังไม่ได้แต่งงานกัน ถ้าอ่านแล้วงงผมขออภัยกระทู้แรกครับ แต่ช่วยชี้แนวทางให้ที