สวัสดีคะ ดิฉันนามสมมุติ isava บ้านเกิดอยู่ทางเหนือ การศึกษาไม่สูงมากจ้า เรียนจบ ปวส ที่ วสส พล เป็นวิลัยที่ภาคภูมิใจในเด็กๆๆใช่ไหมหละ5555 มันก็ช่าย ดิฉันก็ภูมิใจที่ได้จบจากวิลัยแห่งนี้ เพราะจบมาได้งานทำ ใครๆๆก็ใฝ่ฝัน แต่ด้วยการศึกษา วุฒิ ปวส เราไปทำงานที่ รพ แห่งหนึ่ง
ความฝันหลายคนที่อยากทำงาน รพ แต่ไม่ใช่ฉันแน่นอน 5555หลายคนอาจงงๆๆ จุดเริ่มต้นไปรายงานตัว มันก็ดี แต่สิ่งที่ รพ อยากได้คือ ป.ตรี
(ส่งมาไมเนี้ย) แต่เรานะจบมัธยมสายวิทย์มานะ แน่นอนความทะเยอทะยานมันต้องหาหนทางได้ดีสิวะ ทำไงดีหละ ป.ตรี ต่อเนื่องอยุตั้งไกล
ก่อนจะมาที่นี่ดิฉันก็ไปสมัครสอบ แต่รู้อยู่แล่วแหละเขาไม่รับดิฉัน อันดับแรก เขาไม่เชื่อว่าดิฉันจะสามารถมาเรียนได้

ก็แฮงหละ
เดินทางแบบไม่นับระยะทางหละกันนับแค่ชั่วโมงพอ ก็ปาไป13-14ชั่วโมงหละเผลอ15 ชั่วโมง จากลำพูน ไปกลับ สกลนคร (แค่นึกทุกคนบอกเป็นไปไม่ได้)
หลายคนอาจบอกว่าได้สิ ก็เรียน 9วันต่อเดือน แต่ไม่ใช่ดิฉัน เพราะทำงานไม่ถึงสองปี ใครจะบ้าให้หยุด ถึงทำได้คงยากเพราะเรามันมาในนาม
ลูกจ้างชั่วคราวววว ฝันไปเถอะ ครั้งแรกไม่ได้แต่ไม่ได้หมายความว่าดิฉันจะไม่ใส่ใจ แรกๆๆคุยกับหัวหน้า เพราะแกก็สนับสนุนอยู่ จนมาสิ่งที่ให้ฉันฮึบๆๆมากขึ้น
หมอใหม่ถามฉันแรกๆคุยกานดีๆๆๆ รู้ว่า เรามันเด็ก ปวส แค่ แพทย์แผนไทย ที่รู้ๆๆการยอมรับจาก แผนปัจจุบันเสมือนพยายามยอมรับในตัวเรา (ขอโทษนะที่ใช้ประโยคนี้แม้อาจจะไม่ทุกคน) ก็เจอมาเอง ย่อมรู้ในอก ฉันพยายามจนให้มันได้เรียน ต่อเนื่อง ป ตรี ต้องขอบคุณ ท่านรองณรงค์และ ผอ.พิเชษ ที่ช่วยสนับสนุน หนูไม่มีวันลืมพระคุณท่านเลย




แหละแล้ว
isava ได้เรียนแล้ว แค่เริ่มต้นหุๆๆๆๆๆ
ทุกวันศุกร์ช่วงสามมงดิฉันขอหัวหน้าแว๊บไปแฟต อิอิ อาบน้ำไง เตรียมของ และสี่มงเย็น ก็ไปกับพี่ไอ หรือไม่ก็พี่นก พี่สองคนใจดีมากๆๆเวลามีไรที่แบบว่าหัวหน้าสูงสุดไม่ปลื้มหรือไม่ชอบแกมาเตือนๆๆฉันตลอด ฉันค่อนข้างนับถือพี่เขามากที่สุดใน รพ ดิฉันขึ้นรถหกมงเย็น ก็รอชิวๆๆสบายๆๆขึ้นรถ
หลับในรถทัวร์เพรชประเสร็ฐ ที่กล่าวแบบนี้ เป็นรถสายสำคัญมาก เพราะไม่มีบริษัทไหนจะเดินรถสายตรง จากเชียงใหม่-สกลนคร และรถบริษัทนี้ปลอดภัยทำไมถึงกล้าพูด บริษัทจะเปลี่ยนคนขับรถและพนักงานยกเซท ระหว่างจอดรดที่ด่านซ้ายเสมอๆๆ ขึ้นรถจนชินสายนี้5555
นั้นแหละพอถึงอำเภอพังโคน จังหวัดสกลนคร ก็ประมาณ 7โมงกว่าๆตอนเช้า ก็บางครั้งโอกาสดีๆๆก็อาบน้ำอีกรอบที่เพื่อนพักโรงแรมชื่อว่าPLR ถือว่าเป็นโรงแรมประจำของพวกเราเลย ยอมรับแรกๆๆของเทอมจะเพลียมากเพราะเรียนแปดมงเช้า เรายอมเหนื่อยเพื่อคนอื่นจะได้ไม่ลำบากๆ วันเสาร์เราเรียนถึงสามทุ่มกว่าๆๆ แต่ต้องสู้แว๊ เพราะอาจารย์สอนสนุก ยิ่งวิชาภาษาอังกฤษคือขนมหวานอร่อย (ชอบงะในอยากเรียนกับฝรั่ง555) วันเสาร์ผ่านไป
ก็เรียนต่อวันอาทิตย์ดีนะเขาไห้ถึงสามมงเย็น เพราะไปคุยกับอาจารไวก่อน คริๆๆๆไม่งั้นไม่ได้กลับสิ ในตารางมันห้าโมงนิ ดิฉันทำแบบนี้ทุกอาทิตย์คือไม่เคยขาดเรียนเลย นอกจากนานๆๆแค่ครั้งเดียวแต่ก็พอดีอาจารย์ไม่สอน5555 แต่ตอนกลับของวันอาทิตย์แรกๆช่างน่ากลัวเพราะตรงรอรถของพังโคนเป็นย่านบ้านชาวบ้าน เย็นๆจะมืดไวแถมไม่ค่อยมีไฟ ดิฉันเลยยอมเสียเงินเสียเวลาเดินรถทัวสองคัน โดยขึ้นรถทัวปกติที่ชาวบ้านนิยมเข้าเมืองอุดรเพื่อจะได้ที่รอรถปลอดภัยและสะดวก แถมใกล้เซนทรัลอีกต่างหาก555(ถือว่ามาคลายเครียดเพราะที่รอรถอยุตรงเซนทรัลอุดร) เลยขึ้นแบบนี้ ทุกอาทิตย์
ปัญหาแน่นอนย่อมมี ทำงานสายไหม ชัวร์สายตลอดแต่ก็ยังดีกว่าขาดทำงานนะคะ เดินทางกลับมาวันจันทร์ต้องทำงาน งานหลักนวดคนไข้ ก็เรียนแผนไทยมานิ บางครั้ง ตลอดแหละเริ่มอึดอัด ทนไม่ไหว ระบายที่บ้านตลอดเพราะกลับบ้านทุกวันพุธ แล้วตื่นตีสี่กลับมาทำงานต่อของวันพฤหัส อยุนี่มันอึดอัดขอกลับบ้านสักวันก็ดีพูดเลอ






เจอห้องเย็น ทำงานมาตลอด สรุปห้องเย็นบอกดิฉันไม่มีผลงาน อืม แถมยังชอบพูดแทงใจนะ คุณไม่ใช่ข้าราชการจะทำไรต้องเพิ่มต้องมีต้องทำโน้นนี่ แล้วมันขัดกับหัวหน้างานฉัน อืม แถมยังบอกว่าหัวหน้างานฉันเปนแค่ผู้ดูแลไม่ใช่หัวหน้า อืมมมมมมมมมเข้าใจ (เมื่อไหรจะได้ลาออก) แรกๆๆแทบจะบ้า จนพ่อแม่บอกว่า "เรียนจบตรีก่อนค่อยออก" ใช้คำพูดพ่อแม่อดทนมาตลอด
เรียนจบกูจะได้ลาออก เตือนใจเพื่อเรียนเพื่อเดินทางต่อไป (ขอโทษที่ใช้คำไม่สุภาพ) และวันนี้ก็มาครบ 1 ปี ของการเรียนแล้ว
ความรู้สึกเดิมก็เหมือนเดิม แต่อยากให้ทุกคนที่เรียนแบบดิฉันจงสู้ต่อไป หากใครทนสู้ค่าเรียนไม่ไหว แนะนำไปสาขาอื่นเถอะคะ คนเราอย่าหวังอะไรแล้งๆๆเลย ตอนแรกดิฉันก็หวังจะได้รับราชการ พอมาเรียนความหวังของดิฉันจบลง และคิดว่าการศึกษาสำคัญ กว่า ขอโทษนะคะ
กูจะเรียนให้สูงกว่าพวกที่ชอบดูแคลนหรือพูดว่ามันจะเรียนจบเร่อตั้งไกล
อย่าคิดที่จะกลัวการศึกษา โง่ก่อนฉลาดที่หลังคะ
จบ................ISAVA

ข้อความอาจไม่สุภาพต้องขออภัยเพราะมันรู้สึกจากใจผู้เขียน
ครบ1ปีเดินทางเรียนทางไกล
ความฝันหลายคนที่อยากทำงาน รพ แต่ไม่ใช่ฉันแน่นอน 5555หลายคนอาจงงๆๆ จุดเริ่มต้นไปรายงานตัว มันก็ดี แต่สิ่งที่ รพ อยากได้คือ ป.ตรี
(ส่งมาไมเนี้ย) แต่เรานะจบมัธยมสายวิทย์มานะ แน่นอนความทะเยอทะยานมันต้องหาหนทางได้ดีสิวะ ทำไงดีหละ ป.ตรี ต่อเนื่องอยุตั้งไกล
ก่อนจะมาที่นี่ดิฉันก็ไปสมัครสอบ แต่รู้อยู่แล่วแหละเขาไม่รับดิฉัน อันดับแรก เขาไม่เชื่อว่าดิฉันจะสามารถมาเรียนได้
เดินทางแบบไม่นับระยะทางหละกันนับแค่ชั่วโมงพอ ก็ปาไป13-14ชั่วโมงหละเผลอ15 ชั่วโมง จากลำพูน ไปกลับ สกลนคร (แค่นึกทุกคนบอกเป็นไปไม่ได้)
หลายคนอาจบอกว่าได้สิ ก็เรียน 9วันต่อเดือน แต่ไม่ใช่ดิฉัน เพราะทำงานไม่ถึงสองปี ใครจะบ้าให้หยุด ถึงทำได้คงยากเพราะเรามันมาในนาม ลูกจ้างชั่วคราวววว ฝันไปเถอะ ครั้งแรกไม่ได้แต่ไม่ได้หมายความว่าดิฉันจะไม่ใส่ใจ แรกๆๆคุยกับหัวหน้า เพราะแกก็สนับสนุนอยู่ จนมาสิ่งที่ให้ฉันฮึบๆๆมากขึ้น
หมอใหม่ถามฉันแรกๆคุยกานดีๆๆๆ รู้ว่า เรามันเด็ก ปวส แค่ แพทย์แผนไทย ที่รู้ๆๆการยอมรับจาก แผนปัจจุบันเสมือนพยายามยอมรับในตัวเรา (ขอโทษนะที่ใช้ประโยคนี้แม้อาจจะไม่ทุกคน) ก็เจอมาเอง ย่อมรู้ในอก ฉันพยายามจนให้มันได้เรียน ต่อเนื่อง ป ตรี ต้องขอบคุณ ท่านรองณรงค์และ ผอ.พิเชษ ที่ช่วยสนับสนุน หนูไม่มีวันลืมพระคุณท่านเลย
ทุกวันศุกร์ช่วงสามมงดิฉันขอหัวหน้าแว๊บไปแฟต อิอิ อาบน้ำไง เตรียมของ และสี่มงเย็น ก็ไปกับพี่ไอ หรือไม่ก็พี่นก พี่สองคนใจดีมากๆๆเวลามีไรที่แบบว่าหัวหน้าสูงสุดไม่ปลื้มหรือไม่ชอบแกมาเตือนๆๆฉันตลอด ฉันค่อนข้างนับถือพี่เขามากที่สุดใน รพ ดิฉันขึ้นรถหกมงเย็น ก็รอชิวๆๆสบายๆๆขึ้นรถ
หลับในรถทัวร์เพรชประเสร็ฐ ที่กล่าวแบบนี้ เป็นรถสายสำคัญมาก เพราะไม่มีบริษัทไหนจะเดินรถสายตรง จากเชียงใหม่-สกลนคร และรถบริษัทนี้ปลอดภัยทำไมถึงกล้าพูด บริษัทจะเปลี่ยนคนขับรถและพนักงานยกเซท ระหว่างจอดรดที่ด่านซ้ายเสมอๆๆ ขึ้นรถจนชินสายนี้5555
นั้นแหละพอถึงอำเภอพังโคน จังหวัดสกลนคร ก็ประมาณ 7โมงกว่าๆตอนเช้า ก็บางครั้งโอกาสดีๆๆก็อาบน้ำอีกรอบที่เพื่อนพักโรงแรมชื่อว่าPLR ถือว่าเป็นโรงแรมประจำของพวกเราเลย ยอมรับแรกๆๆของเทอมจะเพลียมากเพราะเรียนแปดมงเช้า เรายอมเหนื่อยเพื่อคนอื่นจะได้ไม่ลำบากๆ วันเสาร์เราเรียนถึงสามทุ่มกว่าๆๆ แต่ต้องสู้แว๊ เพราะอาจารย์สอนสนุก ยิ่งวิชาภาษาอังกฤษคือขนมหวานอร่อย (ชอบงะในอยากเรียนกับฝรั่ง555) วันเสาร์ผ่านไป
ก็เรียนต่อวันอาทิตย์ดีนะเขาไห้ถึงสามมงเย็น เพราะไปคุยกับอาจารไวก่อน คริๆๆๆไม่งั้นไม่ได้กลับสิ ในตารางมันห้าโมงนิ ดิฉันทำแบบนี้ทุกอาทิตย์คือไม่เคยขาดเรียนเลย นอกจากนานๆๆแค่ครั้งเดียวแต่ก็พอดีอาจารย์ไม่สอน5555 แต่ตอนกลับของวันอาทิตย์แรกๆช่างน่ากลัวเพราะตรงรอรถของพังโคนเป็นย่านบ้านชาวบ้าน เย็นๆจะมืดไวแถมไม่ค่อยมีไฟ ดิฉันเลยยอมเสียเงินเสียเวลาเดินรถทัวสองคัน โดยขึ้นรถทัวปกติที่ชาวบ้านนิยมเข้าเมืองอุดรเพื่อจะได้ที่รอรถปลอดภัยและสะดวก แถมใกล้เซนทรัลอีกต่างหาก555(ถือว่ามาคลายเครียดเพราะที่รอรถอยุตรงเซนทรัลอุดร) เลยขึ้นแบบนี้ ทุกอาทิตย์
ปัญหาแน่นอนย่อมมี ทำงานสายไหม ชัวร์สายตลอดแต่ก็ยังดีกว่าขาดทำงานนะคะ เดินทางกลับมาวันจันทร์ต้องทำงาน งานหลักนวดคนไข้ ก็เรียนแผนไทยมานิ บางครั้ง ตลอดแหละเริ่มอึดอัด ทนไม่ไหว ระบายที่บ้านตลอดเพราะกลับบ้านทุกวันพุธ แล้วตื่นตีสี่กลับมาทำงานต่อของวันพฤหัส อยุนี่มันอึดอัดขอกลับบ้านสักวันก็ดีพูดเลอ
เรียนจบกูจะได้ลาออก เตือนใจเพื่อเรียนเพื่อเดินทางต่อไป (ขอโทษที่ใช้คำไม่สุภาพ) และวันนี้ก็มาครบ 1 ปี ของการเรียนแล้ว
ความรู้สึกเดิมก็เหมือนเดิม แต่อยากให้ทุกคนที่เรียนแบบดิฉันจงสู้ต่อไป หากใครทนสู้ค่าเรียนไม่ไหว แนะนำไปสาขาอื่นเถอะคะ คนเราอย่าหวังอะไรแล้งๆๆเลย ตอนแรกดิฉันก็หวังจะได้รับราชการ พอมาเรียนความหวังของดิฉันจบลง และคิดว่าการศึกษาสำคัญ กว่า ขอโทษนะคะ
กูจะเรียนให้สูงกว่าพวกที่ชอบดูแคลนหรือพูดว่ามันจะเรียนจบเร่อตั้งไกล
อย่าคิดที่จะกลัวการศึกษา โง่ก่อนฉลาดที่หลังคะ
จบ................ISAVA
ข้อความอาจไม่สุภาพต้องขออภัยเพราะมันรู้สึกจากใจผู้เขียน