สวัสดีครับ คือผมจะมีเรื่องมาระบายครับ เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับโรงเรียนของผม ขอไม่ระบุจังหวัดนะครับ คือในตอนแรกโรงเรียนของผมมีนโยบายนักเรียนคนใดที่มีเกรดเฉลี่ยมากกว่า 3.50 ขึ้นไป จะได้รับการยกเว้นค่าเทอม ซึ่งผมได้ 3.56 ผมก็ยื่นในคำร้องไป พอถึงวันใกล้ประกาศประมาณ 1 วัน ก็มีคุณครูขึ้นมาตามผมกับเด็กผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่อยู่คนละห้อง แกก็บอกว่าเนี่ย มี 100 คน ที่จะได้รับการยกเว้น แต่เกรดของพวกเธอเท่ากันครูเลยไม่รู้จะเอาใคร แกก็บอกว่า เล่าทางบ้านให้ฟังหน่อย อยู่อย่างไร ผมก็เล่าๆ ครูก็บอกผู้หญิงคนนั้นว่า ให้เขานะ เขาทางบ้านจนกว่า ผู้หญิงคนนั้นก็บอกว่า ค่ะ ได้ค่ะ ผมก็ดีใจมากๆๆๆๆ ลดภาระของพ่อแม่ได้แล้ว พอถึงวันประกาศผล ผมมาดูรายชื่อที่ติดไว้ที่บอร์ด กลับไม่มีชื่อผม ผมก็เลยงงมาก ผมเลยขึ้นไปถามครูประจำชั้น ครูเขาก็บอกว่า หนูได้คนที่ 101 ค่ะ ครูฝ่ายแนะนำดูข้อมูลผิด ผมก็เสียใจและเสียดายมาก ผมโทรหาแม่ให้เอาแฟ้มสะสมผลงานของผมมาให้ที่โรงเรียน เพราะผมจะทำทุกวิถีทางที่จะได้รับการยกเว้นค่าเทอม ผมก็ขึ้นไปหาผอ. ขึ้นไปปุ๊บผมก็บอกว่า เล่าให้แกฟัง แกก็ทำหน้าเฉยเมิย (ปล.ผอ.เป็นผู้ชาย) ท่านก็บอกว่า ไม่ได้ กฎกติกาก็ต้องเป็นกฎกติกา เธอจะมาขอร้องแบบนี้ไม่ได้ เพราะเธอทำตัวของเธอเอง แต่ผอ.ก็ไม่ได้ทิ้งพวกเรา ยังมีเงินปัจจัยพื้นฐานรออยู่ ผอ.จะรับเธอพิจารณาเป็นพิเศษ ผมก็เลยไม่คิดจะโต้แย้ง หลังจากนั้นผมก็ส่งใบยื่นขอรับเงินทุนปัจจัยพื้นฐาน ซึ่งวันนี้ประกาศผล ผมไปดูที่บอร์ดประชาสัมพันธ์กลับไม่มีชื่อผม คืออะไรครับ บอกไว้เองจะรับพิจารณาเป็นพิเศษ ผมตั้งใจมาก ตั้งใจเขียนเรียงความมาก แต่กลับไม่ได้ ไม่ได้อะไรเลย ผมก็ไม่ได้จะเอาเงินไปทำไรหรอก ผมอยากลดภาระของพ่อแม่ ส่วนเงินนั้นจะให้แม่ไปถอนโทรทัศน์ออกมา เพราะพ่อแม่เอาไปจำนำเถื่อนไว้อยู่ พวกคุณที่อ่านอยู่มีแนวทางอย่างไรที่ไปคุยกับผอ.แล้วท่านจะเห็นใจได้มั้งครับ หรืออะไรก็ได้ที่ทำแล้วให้มันรู้สึกว่าเด็กคนนี้ พยายามแล้ว พยายามให้ถึงที่สุด ถึงมันจะเป็นเรื่องเล็กๆ แต่เราจริงจังมากกับสิ่งๆนั้น ??? ขอบคุณครับ
คืออะไรอ่ะ ?? เราทุ่มเทมากนะ เบื่อกับโรงเรียนประเภทนี้