เรากับแฟนคบกันมา 5 ปีกว่า รู้จักกันทาง MSN เพื่อนๆเราทั้งสองฝั่งเตือนแล้วว่าไม่ควรคบกันเป็นแฟน เพราะระยะทางที่ไกลกัน แต่เราก็ดึงดันที่จะคบกัน และพยายามประคับประคองกันมาตลอด 2 ปีแรกที่คบกันทุกอย่างหวานชื่นดี มีทะเลาะกันบ้างแต่ก็อภัยมาตลอด เข้าปีที่ 3 ที่เราเรียนจบและเริ่มต้นลงทุนไปทำงานกทม.เพื่อจะได้อยู่ใกล้เค้า เราเช่าหออยู่กับเพื่อนสี่คน แต่เค้าอาศัยอยู่บ้านกับพ่อแม่พี่สาว มีค่าใช้จ่ายแค่ค่ารถเมย์และค่ากิน เค้าพกเงินมาทำงานวันละ 100 บาท แต่พอเลิกงานแวะมาหาเราให่เราเลี้ยงข้าวตลอดทั้งที่เงินเดือนเราหมื่นนิดๆ แถมมีภาระค่าใช้จ่ายค่าหออีก เค้ามีเงินเก็บทุกเดือน จนไม่นานเราต้องย้ายไปทำงานที่ต่างจังหวัดเป็นเขตปริมณฑล เงินเดือนเราเหลือแค่ 9000 บาท/เดือน แต่มีบ้านพักและมีเลี้ยงข้าวกลางวัน เราประหยัดทุกบาท กินอยู่อย่างเรียบง่ายกับเพื่อน ถ้าเค้าไปหาก็ไม่ได้จ่ายเงินเลย เราเลี้ยงตลอด เสื้อผ้า กระเป๋าเงินเราซื้อให้เค้าใช้อย่างดี ของเราใช้แค่หลักร้อยนิดๆ ตรงกันข้ามเราขอเค้าซื้อให้ก็บ่นภาระเยิะ ไม่มีเงิน เราไปหาเค้าที่บ้านจะมีของฝาก ไม่ก็ขนมให้ตลอด นึกถึงพ่อแม่เค้าทุกครั้ง แต่ตรงกันข้ามเทศกาลชวนเค้าไปบ้านก็มักบ่ายเบี่ยงไม่อยากไป พอไปก็ไม่คุยกับใคร คิดดูคบกันมา 5 ปีกว่า คุยกับพ่อแม่นับคำได้ ไม่เคยคิดจะมาขอหมั้นกับแม่ไว้ก่อน บอกยังไม่พร้อม มีภาระต้องผ่อนรถ อยากมีเงินให้มากกว่านี้ก่อน ขอร้องให้บวชให้แม่เค้าก็ไม่ยอมทำ บางครั้งเราทำงานเครียด เหนื่อย ท้อ อยากได้กำลังใจจากเค้า เค้าก็ไม่เคยสนใจ ห่วงแต่เล่นบอล บางวันไม่แม้แต่จะโทรกลับ หรือตอบเฟส มีแค่เราคนเดียวที่พร่ำเพ้อ จนเวลาผ่านมา จนเราเริ่มคิดทบทวนเรื่องราวต่างๆ และเป็นฝ่ายขอเลิกกับเค้า ทั้งที่ก่อนหน้าเวลาทะเลาะกันเค้าจะเป็นฝ่ายขอเลิกและไล่เราให้ไปหาคนใหม่ พอเราขอเลิกเค้าก็เริ่มอึ้ง และคงงงว่าทำไมเราถึงพูดแบบนี้ พอได้พูดคุยเหตุผลให้เค้ารู้ตัวเค้าบอกอยากขอโอกาส อยากขอคืนดี นี่เป็นเพียงบางส่วน เดี๋ยวจะกลับมาเล่าให้ฟังต่อค่ะ