เรื่องราวต่อไปนี้เป็นเรื่องราวชีวิตที่ผมเจออยู่จนถึงทุกวันนี้
ผมเป็นผู้ชายที่เคยมีแฟนทั้งหญิงและชาย
มีอยู่ครั้งนึง ช่วงระหว่างที่ผมเรียนอยู่ชั้นมหาลัยปี 1 ก่อนหน้านั้นผมเป็นนักดนตรีของโรงเรียนเป่าแซ็กโซโฟน
ช่วงนั้นจัดว่าวงผมนั้น ดังมากในแถบนั้น ประกวดทั้งวงสตริงและวงลูกทุ่ง(วงลูกทุ่งก็ชนะที่ 1 หลายที่เลย)
ผมมีความสุขมากในช่วงนั้น ก็ไม่ได้คิดจะหาใครเพราะเราก็มีความสุขกับดนตรี แต่พอมาปี 1 เท่านั้นแหละ
มีผช คนนึงได้เริ่มเข้ามามีบทบาทในชีวิตผม ซึ่งเค้าก็เล่นดนตรีเหมือนกัน เป็นมือกลองของคนละโรงเรียนที่ผมอยู่ด้วย
เขาก็เข้ามาทักแชทผมใน facebook ตอนนั้นก็ทักทายกันประสานักดนตรี เค้าชวนผมไปสูบบุหรี่ที่สวนสาธารณะ
จริงๆผมเป็นคนไม่ค่อยสุงสิงใครที่ไม่รู้จัก แต่วันนั้นคิดยังไงไม่รู้ก็เลยออกไปเจอ
ครั้งแรกที่เจอ ก็รู้สึกเขินๆต่างคนก็ต่างเขินกัน (ไม่รู้จะเขินทำไมผช ด้วยกัน 555+) ตั้งแต่วันนั้นมา เขาก็เริ่มชวนผมไปนุ่นไปนี่อยู่บ่อยๆ
ตอนนั้นก็คิดว่าจะชวนผมไปเป่าแซ็กให้วงของเค้า แต่จริงๆก็ไม่เคยได้เล่นด้วยกันเลย 555+ เพียงแค่ผมไปเทรนให้วงเขาเฉยๆ
เช่นภาพรวมของวงเป็นยังไง ตรงไหนขาดตรงไหนเกิน อะไรประมาณนั้น ช่วงปีแรกๆ ผมก็ไปเล่นเกมส์กับเขาบ่อยๆที่ร้านเกมส์
จนเราก็เริ่มสนิทสนมกัน บางครั้งก็ให้ผมไปรับแอบหนีโรงเรียนออกมาเที่ยวที่บ้านผม
เรื่องราวก็ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ เราก็มักจะไปดื่มด้วยกันอยู่บ่อยๆ ที่ร้านโชว์ห่วย
ช่วงนี้เองแหละ ที่เค้าเริ่มมีแฟนแล้วอยู่ต่างอำเภอ
เวลาที่ผมอยู่ด้วยเค้าก็มักจะโทรคุยกับแฟนอยู่ตลอด ผมก็มีน้อยใจบ้าง
ในที่สุดก็ถึงปีใหม่ ผมก็ได้ไปกินฉลองกับเขา ในที่เดิมคือร้านโชว์ห่วย
เราก็กินกันไปเรื่อยๆ จนถึงเวลาเค้าดาวน์เท่านั้นแหละ เค้าเดินออกไปคุยโทรศัพท์
ไอผมก็เข้าใจว่าเค้าเป็นแฟนกันก็ต้องคุยกันเป็นธรรมดา
แต่ด้วยนิสัยที่ผมขี้น้อยใจ ผมก็เลยร้องไห้ให้เค้าเห็น ตลอดเวลามานี้
ผมก็พยายามทำให้เค้ารู้ว่าผมน้อยใจเค้าอยู่บ่อยๆ พยายามทำให้เค้ารับรู้ว่าผมชอบเค้า
พอผมร้องไห้ แล้วเค้าเดินมา เค้าก็กุมหัวผม เอาหน้าผากชนกัน แล้วก็พูดว่า
"นายอย่าร้องไห้เลย เราขอโทด เราคุยกับแฟนอยู่ เราก็ไม่ได้ทิ้งนายไปไหนนะ"
ตั้งแต่วันนั้น ผมก็พยายามให้ความหวังตัวเองเรื่อยๆ ว่าสั้กวันจะได้บอกความจิงกับเขาว่าเรารู้สึกยังไง
เราก็ยังคงอยู่เที่ยวกับเขาอยู่บ่อยๆ บางครั้งก็มี แบบว่า เค้าชวนเราขับรถไปด้วย ที่ต่างอำเภอ เพื่อไปส่งเขาหาแฟน
เราก็คิดอยู่ในใจ ถ้าเราไปเที่ยวกับเค้าสองต่อสองเราคงอยากไปอยู่ แต่นี่ให้เราไปส่งเค้าหาแฟน
ใครๆก็รู้ถ้าไปหากันจะเกิดอะไรขึ้น xxx ด้วยความที่ว่าผมรักเค้า ผมคงทนไม่ได้ที่จะเห็นแฟนเค้า หรือเรื่องราวอะไรประมาณนั้น
ผมจึงปฏิเสธเขาบ่อยๆ เวลาที่ชวนผมไป
วันนั้นตอนขากลับ เขาเอารถแฉลบเพราะหลับใน ....ผมนนี่โครตเป็นห่วงเขาสุดๆเลย
ผมพูดกับเขาตลอด ครั้งหน้าอย่าไปเลยน้ะ เราเป็นห่วง
อีกปีสองปีผ่านมา เขาก็ต้องไปเรียนต่างจังหวัด
และวันสุดท้ายที่เจอกัน ผมก็ไปส่งเขาขึ้นรถที่ท่ารถ
ณ เวลานั้น เป็นเวลาที่ผมรู้สึกจะขาดใจตายอยู่แล้ว
กลัวว่าพอเค้าไปอยู่ที่อื่น จะมีเพื่อนใหม่
จะมีเรื่องทะลงทะเลาะกัน จะมีอะไรมากมาย
ซึ่งในใจของผมก็ทั้งห่วง แล้วก็หวง แต่ก็ได้แค่ทำใจจาก
ในช่วงแรกๆที่เค้าไปเรียน เค้าก็ติดต่อหาผมอยู่บ่อยๆโดยการคุยเปิดกล้องทางไลน์ ผมก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาหน่อย
แต่ก็เป็นไปตามที่คิด พอกาลเวลาผ่านไป พอผมทักเค้าไป เสียงที่เคยดังก็เริ่มที่จะเงียบไป ทีละช้า ๆ
ผมก็เริ่มรู้แล้ว ว่าความหวังของผมนั้นเริ่มหมดไปเรื่อยๆ จนในที่สุด ผมก็ไม่ค่อยติดต่อเค้าไปอีกแล้ว
แต่ถึงยังไง เค้าก็ฝังอยู่ในใจเราเสมอ ตอนนี้ผมก็เริ่มใส่ใจกับการเรียนแทนการสนใจเอาใจเขาบ่อยๆ เพราะเขาเริ่มหายไป
พอเค้าเรียนจบปีแรก ในช่วงปิดเทอมเขาก็กลับมาเที่ยวบ้าน ผมก็ได้เจอกับเขาเหมือนที่เราเคยไปเที่ยวกันบ่อยๆ
เหมือนกับความพยายามที่จะลืมเขานั้น ต้องกลับมาเริ่ม0ใหม่อีกครั้ง
แต่ดูท่าทีของเค้าแปลกต่างออกไป เหมือนมีเรื่องอะไรอยู่ในใจ ตอนนั้นผมก็เริ่มคิด เพราะเค้าก็ยังไม่เลิกกับแฟน
ผมก็ลองคิดว่า ถ้าเกิดแฟนเค้าท้องละ เราคงเสียใจมาก เพราะเหมือนการที่เราจะไม่มีหวังอีกเลยในชีวิตนี้ เพราะการมีลูกคือสิ่งผูกมัดชองเค้ากับแฟน
จนในที่สุด เวลานั้นก็มาถึง เค้าบอกความจริงผม เค้าไว้ใจผมมากที่สุดน้ะ เค้าเลยบอกความจริง พร้อมกับส่งรูปลูกเค้ามาให้ผมทางไลน์
ในตอนนั้น ผมพูดอะไรไม่ออก กินอะไรไม่ได้หลายวัน ได้แต่ร้องไห้นั่งกอดเข่าตัวเองหมกตัวอยู่แต่บ้าน ผมโกรธตัวเองมาก
ที่ไม่เคยแม้แต่จะพูดยินดีกับเขาเรื่องลูกเค้าเลย เพราะผมรับไม่ได้จริงๆ เหมือนเรื่องที่เจอเป็นความฝัน มันไม่จริง ผมก็ได้แต่ร้องไห้
ช่วงนี้เองที่ผมพิมพ์บอกไป ว่าทำไมผมถึงเสียใจมากที่เค้ามีลูก ผมก็พิมพ์ไปว่า เพราะผมรักเขาไง
ดูเหมือนว่าเขาก็อ่านอยู่ที่เราพิมพ์ไป แต่เหมือนเขาเมินเฉย ไม่ค่อยสนใจ หลังจากนั้น ผมก็พิมพ์ไปหาเขาอีกครั้ง
ผลลัพก็ยังเหมือนเดิม คือเหมือนเค้าเมินไม่อ่านที่เราพิมพ์ไป....
หลังจากนนั้นมา ผมก็เลิกติดต่อเขาเป็นเดือนๆ หลายเดือนมาก สุดท้ายแล้วตอนนี้ผมก็อยู่ปี3 เค้าก็ได้กลับมา
เค้าบอกเค้าเรียนไม่จบ เรียนต่อไม่รอดเพราะว่ามันเรียนยาก แถมไม่พอ เค้าก็เลิกกับแฟนของเขา เพราะแฟนไม่ค่อยสนใจสักเท่าไหร่
ช่วงนี้เองที่ผมก็รู้สึกว่าเริ่มมีความหวังขึ้นมาอีกแล้ว ทั้งแท้จริงแล้วไม่น่าจะมี ผมก็ได้เจอเขาบ่อยๆ ทุกครั้งที่เขาพูดเรื่องลูกเขาให้ฟัง
ผมก็จะทำใจทนบอกว่า ลูกก็น่ารักดีนะ นายก็ไม่น่าจะพลาดเลย ความรู้สึกของผมทั้งมีความสุขแล้วก็ทรมานไปพร้อมๆกัน
และในตอนนี้ผมก็ได้จบปีที่ 3 พร้อมขึ้นปีที่ 4 มีอยู่คืนนึง เราได้ไปกินเบียร์ด้วยกันที่สวนสาธารณะตอนกลางคืน
คิดยังไงก็ไม่รู้ เราก็ได้คุยเรื่องราวชีวิตของเรา ผมก็ได้เปิดรูปภาพเก่าๆที่ผมเคยถ่ายตอนอยู่กับเขาบ่อยๆ
เหมือนการเก็บภาพความทรงจำเพื่อเปิดให้เขาดู เขาก็ดูๆแล้วก็ยิ้ม แล้วเราก็ได้คุยเรื่องราวความทุกข์ในชีวิตให้กันฟัง
เค้าบอก เราก็มีแค่นายนี่แหละที่เป็นเพื่อนเรา ผมก็บอกไปว่า นายก็เป็นคนเดียวนี่แหละที่เป็นเพื่อนเรา และเราไว้ใจที่สุด
แล้วเค้าก็พูดเรื่องผู้หญิง คนนั้นคนนี้ที่เคยนอนด้วย แฟนเค้าก็มาทิ้งเค้าก็บอกว่าเค้าปลงละ ไม่อยากมีแฟนละ ผมก็บอกเค้า อย่าพูดเรื่องนี้เลย
เราไม่อยากฟัง(เพราะเสียใจไม่อยากจะฟังเรื่องที่เค้ามีแฟนหรือมีอะไรกับใคร)
ช่วงนี้เองแหละ ที่เขาพูดขึ้นมา "เราเข้าใจ เรารู้ว่านายชอบเรา แต่เราไม่ได้ชอบนาย เราก็เป็นแบบเราเหมือนเดิมอย่างงี้แหละ ก็เคยมีน้ะ เพื่อนของนายเคยมาถามเรา แล้วแฟนหายไปไหน (หมายถึงผมเพราะเราไปไหนด้วยกันตลอด) เค้าบอกว่าเค้าโกรธมากที่มันถามมาแบบนั้น แต่เค้าก็ไม่คิดอะไร คิดว่าทำอะไรแล้วมีความสุข ใครจะว่าอะไรก็ไม่สนใจ ผมก็เลยรู้สึกดีขึ้นหน่อยนึง"
ผมนี่ถึงกับทั้งมีความสุขเลย เพราะดีใจที่เค้ารู้สักทีว่าผมรักเค้า แล้วคืนนั้นผมก็เลี้ยงเบียร์เค้า เราก็พากันไปร้านอาหารกลางคืนร้านเหล้าดึกๆหลายร้านเลย ผมมีความสุขมากในตอนนั้น เพราะเหมือนเป็นการเอาเข็มหมุดที่ตอกอยู่ในใจออกสักที่ ไม่รู้สึกอึดอัดอีกต่อไปแล้ว
ในคืนนั้นเอง ผมก็เลยมีโอกาสพูดเลยบอกเขา "นายเราขออะไรนายอย่างนึงได้ไหม นายสัญญากับเราได้ไหม ว่าจะไม่ทิ้งเราไปไหน .....เค้าก็ตอบตกลงผมก็ขอเกี่ยวก้อยกับเขา... แล้วผมก็ขออีกอย่างนึงเขาก็บอกว่า .....ขอมาสิถ้าทำให้ได้ก็จะทำ ผมก็เลยบอกเขาว่า นายลุกขึ้นก่อนสิ
ผมก็เอนตัวหวังจะเข้าไปกอดเขา แต่ตัวเขาเล็กกว่าผม ผมก็สอดมือเขาข้างๆ เหมือนเขาไม่อยากกอด ผมก็เลยเอามือออก รู้สึกเหมือนกำลังทำอะไรที่เค้าไม่ชอบ เค้าบอกกับผมว่า นายมันไม่ถูกต้องนะ แล้วผมก็บอก อืมมม งั้นไม่เป็นไร ไม่ขอแล้ว
หลังจากนั้นเราก็ไปต่อกันอีกหลายร้าน และแล้วก็ถึงเวลากลับ เราก็กลับมาที่บ้านผม เปิดคอมฟังเพลง ไอเราก็เลยอยากลองดูอีกสักครั้ง
ลองขอกอดเขาอีกครั้ง เค้าก็ทำท่าทีเหมือนเดิม ผมก็เลยเสียใจ แล้วก็บอกประชดเค้าว่า งั้นเดียวเราออกไปซื้อบุหรี่ก่อนนะ ถ้านายจะกลับก็กลับเลยก็ได้นะเพราะมันจะเช้าแล้ว
(ในใจก็คิด เค้าคงไม่กลับหรอกเค้าคงรอเราก่อนค่อยกลับ ....แต่พอผมกลับมาเค้าก็กลับบ้านไปแล้ว ตอนนั้นรู้สึกเสียใจหน่อยๆ เหมือนเค้าไม่แคร์เลย)
เฮ้อออ ..... หลังจากที่เราบอกรักเค้าไปแล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นอีก
ตั้งแต่วันนั้นมา เค้าก็ยังไม่มาหาผมอีกเลย
แต่ก็แปลก ผมก็นึกว่าเค้าจะหายไปเลยแต่ก็ไม่ใช่
คิดอยู่ว่าเค้าจะทำตามสัญญาที่ให้ได้ไหม ว่าจะไม่ทิ้งเราไป
แต่เราก็ยังคงคุยกันใน facebook อยู่ปกติทุกวัน
จริงๆปกติดึกๆผมจะเล่น Dota2 แต่เค้าเล่น Hon ผมก็เลยอยากให้เราใกล้ชิดและได้คุยกันมากกว่านี้เหมือนแต่ก่อน
ผมก็เลยโหลด Hon มาเล่นกับเค้าทุกคืน จนทุกวันนี้(ผ่านมาไม่นานเท่าไหร่) ผมไม่รู้ว่าต้องทำยังไงอีกแล้ว
บางครั้งที่คุยกับเค้า ก็เหมือนมีหวัง บางครั้งที่เค้าหายไปก็รู้สึกหมดหวัง
เกือบแทบทุกคืนที่ผมนอนร้องไห้ รู้สึกเจ็บตรงหัวใจเหมือนมันหวิว ๆ อยากให้เค้ารับรู้ความรู้สึกเหล่านี้ของเราจังว่าเรารักใครไม่ได้อีกแล้ว
เพราะที่ผ่านมาผมก็เคยหาแฟนเป็นตัวเป็นตน คนล่าสุดผมก็ได้นอนกับเค้า ผมนอนร้องไห้บอกเค้าไปว่า ผมลืมคนนี้ไม่ได้สักที และแล้วผมก็ขอโทดแล้วเลิกกับเค้าไป ผมเสียใจมากที่ชีวิตนนี้ ลืมคนนี้แล้วไม่ได้จริงๆ รักมากจนถอยกลับไม่ได้แล้ว T_T
อยากถามเพื่อนๆว่า ถ้าเป็นเพื่อนๆจะทำยังไงต่อไป และฝากคอมเม้นด้วยนะครับ ขอบคุณมากที่อ่านเรื่องราวของผมนะครับ
1.สู้ต่อไปทะลายกำแพงนั้นให้ได้
2.ยอมแพ้แล้วถอยออกมาจากชีวิตของเค้าลืมเรื่องรา่วนั้นแล้วหาสิ่งใหม่ๆ
เคยไหม .......... รักใครไม่ได้อีกแล้วจริงๆ ช-ช
ผมเป็นผู้ชายที่เคยมีแฟนทั้งหญิงและชาย
มีอยู่ครั้งนึง ช่วงระหว่างที่ผมเรียนอยู่ชั้นมหาลัยปี 1 ก่อนหน้านั้นผมเป็นนักดนตรีของโรงเรียนเป่าแซ็กโซโฟน
ช่วงนั้นจัดว่าวงผมนั้น ดังมากในแถบนั้น ประกวดทั้งวงสตริงและวงลูกทุ่ง(วงลูกทุ่งก็ชนะที่ 1 หลายที่เลย)
ผมมีความสุขมากในช่วงนั้น ก็ไม่ได้คิดจะหาใครเพราะเราก็มีความสุขกับดนตรี แต่พอมาปี 1 เท่านั้นแหละ
มีผช คนนึงได้เริ่มเข้ามามีบทบาทในชีวิตผม ซึ่งเค้าก็เล่นดนตรีเหมือนกัน เป็นมือกลองของคนละโรงเรียนที่ผมอยู่ด้วย
เขาก็เข้ามาทักแชทผมใน facebook ตอนนั้นก็ทักทายกันประสานักดนตรี เค้าชวนผมไปสูบบุหรี่ที่สวนสาธารณะ
จริงๆผมเป็นคนไม่ค่อยสุงสิงใครที่ไม่รู้จัก แต่วันนั้นคิดยังไงไม่รู้ก็เลยออกไปเจอ
ครั้งแรกที่เจอ ก็รู้สึกเขินๆต่างคนก็ต่างเขินกัน (ไม่รู้จะเขินทำไมผช ด้วยกัน 555+) ตั้งแต่วันนั้นมา เขาก็เริ่มชวนผมไปนุ่นไปนี่อยู่บ่อยๆ
ตอนนั้นก็คิดว่าจะชวนผมไปเป่าแซ็กให้วงของเค้า แต่จริงๆก็ไม่เคยได้เล่นด้วยกันเลย 555+ เพียงแค่ผมไปเทรนให้วงเขาเฉยๆ
เช่นภาพรวมของวงเป็นยังไง ตรงไหนขาดตรงไหนเกิน อะไรประมาณนั้น ช่วงปีแรกๆ ผมก็ไปเล่นเกมส์กับเขาบ่อยๆที่ร้านเกมส์
จนเราก็เริ่มสนิทสนมกัน บางครั้งก็ให้ผมไปรับแอบหนีโรงเรียนออกมาเที่ยวที่บ้านผม
เรื่องราวก็ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ เราก็มักจะไปดื่มด้วยกันอยู่บ่อยๆ ที่ร้านโชว์ห่วย
ช่วงนี้เองแหละ ที่เค้าเริ่มมีแฟนแล้วอยู่ต่างอำเภอ
เวลาที่ผมอยู่ด้วยเค้าก็มักจะโทรคุยกับแฟนอยู่ตลอด ผมก็มีน้อยใจบ้าง
ในที่สุดก็ถึงปีใหม่ ผมก็ได้ไปกินฉลองกับเขา ในที่เดิมคือร้านโชว์ห่วย
เราก็กินกันไปเรื่อยๆ จนถึงเวลาเค้าดาวน์เท่านั้นแหละ เค้าเดินออกไปคุยโทรศัพท์
ไอผมก็เข้าใจว่าเค้าเป็นแฟนกันก็ต้องคุยกันเป็นธรรมดา
แต่ด้วยนิสัยที่ผมขี้น้อยใจ ผมก็เลยร้องไห้ให้เค้าเห็น ตลอดเวลามานี้
ผมก็พยายามทำให้เค้ารู้ว่าผมน้อยใจเค้าอยู่บ่อยๆ พยายามทำให้เค้ารับรู้ว่าผมชอบเค้า
พอผมร้องไห้ แล้วเค้าเดินมา เค้าก็กุมหัวผม เอาหน้าผากชนกัน แล้วก็พูดว่า
"นายอย่าร้องไห้เลย เราขอโทด เราคุยกับแฟนอยู่ เราก็ไม่ได้ทิ้งนายไปไหนนะ"
ตั้งแต่วันนั้น ผมก็พยายามให้ความหวังตัวเองเรื่อยๆ ว่าสั้กวันจะได้บอกความจิงกับเขาว่าเรารู้สึกยังไง
เราก็ยังคงอยู่เที่ยวกับเขาอยู่บ่อยๆ บางครั้งก็มี แบบว่า เค้าชวนเราขับรถไปด้วย ที่ต่างอำเภอ เพื่อไปส่งเขาหาแฟน
เราก็คิดอยู่ในใจ ถ้าเราไปเที่ยวกับเค้าสองต่อสองเราคงอยากไปอยู่ แต่นี่ให้เราไปส่งเค้าหาแฟน
ใครๆก็รู้ถ้าไปหากันจะเกิดอะไรขึ้น xxx ด้วยความที่ว่าผมรักเค้า ผมคงทนไม่ได้ที่จะเห็นแฟนเค้า หรือเรื่องราวอะไรประมาณนั้น
ผมจึงปฏิเสธเขาบ่อยๆ เวลาที่ชวนผมไป
วันนั้นตอนขากลับ เขาเอารถแฉลบเพราะหลับใน ....ผมนนี่โครตเป็นห่วงเขาสุดๆเลย
ผมพูดกับเขาตลอด ครั้งหน้าอย่าไปเลยน้ะ เราเป็นห่วง
อีกปีสองปีผ่านมา เขาก็ต้องไปเรียนต่างจังหวัด
และวันสุดท้ายที่เจอกัน ผมก็ไปส่งเขาขึ้นรถที่ท่ารถ
ณ เวลานั้น เป็นเวลาที่ผมรู้สึกจะขาดใจตายอยู่แล้ว
กลัวว่าพอเค้าไปอยู่ที่อื่น จะมีเพื่อนใหม่
จะมีเรื่องทะลงทะเลาะกัน จะมีอะไรมากมาย
ซึ่งในใจของผมก็ทั้งห่วง แล้วก็หวง แต่ก็ได้แค่ทำใจจาก
ในช่วงแรกๆที่เค้าไปเรียน เค้าก็ติดต่อหาผมอยู่บ่อยๆโดยการคุยเปิดกล้องทางไลน์ ผมก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาหน่อย
แต่ก็เป็นไปตามที่คิด พอกาลเวลาผ่านไป พอผมทักเค้าไป เสียงที่เคยดังก็เริ่มที่จะเงียบไป ทีละช้า ๆ
ผมก็เริ่มรู้แล้ว ว่าความหวังของผมนั้นเริ่มหมดไปเรื่อยๆ จนในที่สุด ผมก็ไม่ค่อยติดต่อเค้าไปอีกแล้ว
แต่ถึงยังไง เค้าก็ฝังอยู่ในใจเราเสมอ ตอนนี้ผมก็เริ่มใส่ใจกับการเรียนแทนการสนใจเอาใจเขาบ่อยๆ เพราะเขาเริ่มหายไป
พอเค้าเรียนจบปีแรก ในช่วงปิดเทอมเขาก็กลับมาเที่ยวบ้าน ผมก็ได้เจอกับเขาเหมือนที่เราเคยไปเที่ยวกันบ่อยๆ
เหมือนกับความพยายามที่จะลืมเขานั้น ต้องกลับมาเริ่ม0ใหม่อีกครั้ง
แต่ดูท่าทีของเค้าแปลกต่างออกไป เหมือนมีเรื่องอะไรอยู่ในใจ ตอนนั้นผมก็เริ่มคิด เพราะเค้าก็ยังไม่เลิกกับแฟน
ผมก็ลองคิดว่า ถ้าเกิดแฟนเค้าท้องละ เราคงเสียใจมาก เพราะเหมือนการที่เราจะไม่มีหวังอีกเลยในชีวิตนี้ เพราะการมีลูกคือสิ่งผูกมัดชองเค้ากับแฟน
จนในที่สุด เวลานั้นก็มาถึง เค้าบอกความจริงผม เค้าไว้ใจผมมากที่สุดน้ะ เค้าเลยบอกความจริง พร้อมกับส่งรูปลูกเค้ามาให้ผมทางไลน์
ในตอนนั้น ผมพูดอะไรไม่ออก กินอะไรไม่ได้หลายวัน ได้แต่ร้องไห้นั่งกอดเข่าตัวเองหมกตัวอยู่แต่บ้าน ผมโกรธตัวเองมาก
ที่ไม่เคยแม้แต่จะพูดยินดีกับเขาเรื่องลูกเค้าเลย เพราะผมรับไม่ได้จริงๆ เหมือนเรื่องที่เจอเป็นความฝัน มันไม่จริง ผมก็ได้แต่ร้องไห้
ช่วงนี้เองที่ผมพิมพ์บอกไป ว่าทำไมผมถึงเสียใจมากที่เค้ามีลูก ผมก็พิมพ์ไปว่า เพราะผมรักเขาไง
ดูเหมือนว่าเขาก็อ่านอยู่ที่เราพิมพ์ไป แต่เหมือนเขาเมินเฉย ไม่ค่อยสนใจ หลังจากนั้น ผมก็พิมพ์ไปหาเขาอีกครั้ง
ผลลัพก็ยังเหมือนเดิม คือเหมือนเค้าเมินไม่อ่านที่เราพิมพ์ไป....
หลังจากนนั้นมา ผมก็เลิกติดต่อเขาเป็นเดือนๆ หลายเดือนมาก สุดท้ายแล้วตอนนี้ผมก็อยู่ปี3 เค้าก็ได้กลับมา
เค้าบอกเค้าเรียนไม่จบ เรียนต่อไม่รอดเพราะว่ามันเรียนยาก แถมไม่พอ เค้าก็เลิกกับแฟนของเขา เพราะแฟนไม่ค่อยสนใจสักเท่าไหร่
ช่วงนี้เองที่ผมก็รู้สึกว่าเริ่มมีความหวังขึ้นมาอีกแล้ว ทั้งแท้จริงแล้วไม่น่าจะมี ผมก็ได้เจอเขาบ่อยๆ ทุกครั้งที่เขาพูดเรื่องลูกเขาให้ฟัง
ผมก็จะทำใจทนบอกว่า ลูกก็น่ารักดีนะ นายก็ไม่น่าจะพลาดเลย ความรู้สึกของผมทั้งมีความสุขแล้วก็ทรมานไปพร้อมๆกัน
และในตอนนี้ผมก็ได้จบปีที่ 3 พร้อมขึ้นปีที่ 4 มีอยู่คืนนึง เราได้ไปกินเบียร์ด้วยกันที่สวนสาธารณะตอนกลางคืน
คิดยังไงก็ไม่รู้ เราก็ได้คุยเรื่องราวชีวิตของเรา ผมก็ได้เปิดรูปภาพเก่าๆที่ผมเคยถ่ายตอนอยู่กับเขาบ่อยๆ
เหมือนการเก็บภาพความทรงจำเพื่อเปิดให้เขาดู เขาก็ดูๆแล้วก็ยิ้ม แล้วเราก็ได้คุยเรื่องราวความทุกข์ในชีวิตให้กันฟัง
เค้าบอก เราก็มีแค่นายนี่แหละที่เป็นเพื่อนเรา ผมก็บอกไปว่า นายก็เป็นคนเดียวนี่แหละที่เป็นเพื่อนเรา และเราไว้ใจที่สุด
แล้วเค้าก็พูดเรื่องผู้หญิง คนนั้นคนนี้ที่เคยนอนด้วย แฟนเค้าก็มาทิ้งเค้าก็บอกว่าเค้าปลงละ ไม่อยากมีแฟนละ ผมก็บอกเค้า อย่าพูดเรื่องนี้เลย
เราไม่อยากฟัง(เพราะเสียใจไม่อยากจะฟังเรื่องที่เค้ามีแฟนหรือมีอะไรกับใคร)
ช่วงนี้เองแหละ ที่เขาพูดขึ้นมา "เราเข้าใจ เรารู้ว่านายชอบเรา แต่เราไม่ได้ชอบนาย เราก็เป็นแบบเราเหมือนเดิมอย่างงี้แหละ ก็เคยมีน้ะ เพื่อนของนายเคยมาถามเรา แล้วแฟนหายไปไหน (หมายถึงผมเพราะเราไปไหนด้วยกันตลอด) เค้าบอกว่าเค้าโกรธมากที่มันถามมาแบบนั้น แต่เค้าก็ไม่คิดอะไร คิดว่าทำอะไรแล้วมีความสุข ใครจะว่าอะไรก็ไม่สนใจ ผมก็เลยรู้สึกดีขึ้นหน่อยนึง"
ผมนี่ถึงกับทั้งมีความสุขเลย เพราะดีใจที่เค้ารู้สักทีว่าผมรักเค้า แล้วคืนนั้นผมก็เลี้ยงเบียร์เค้า เราก็พากันไปร้านอาหารกลางคืนร้านเหล้าดึกๆหลายร้านเลย ผมมีความสุขมากในตอนนั้น เพราะเหมือนเป็นการเอาเข็มหมุดที่ตอกอยู่ในใจออกสักที่ ไม่รู้สึกอึดอัดอีกต่อไปแล้ว
ในคืนนั้นเอง ผมก็เลยมีโอกาสพูดเลยบอกเขา "นายเราขออะไรนายอย่างนึงได้ไหม นายสัญญากับเราได้ไหม ว่าจะไม่ทิ้งเราไปไหน .....เค้าก็ตอบตกลงผมก็ขอเกี่ยวก้อยกับเขา... แล้วผมก็ขออีกอย่างนึงเขาก็บอกว่า .....ขอมาสิถ้าทำให้ได้ก็จะทำ ผมก็เลยบอกเขาว่า นายลุกขึ้นก่อนสิ
ผมก็เอนตัวหวังจะเข้าไปกอดเขา แต่ตัวเขาเล็กกว่าผม ผมก็สอดมือเขาข้างๆ เหมือนเขาไม่อยากกอด ผมก็เลยเอามือออก รู้สึกเหมือนกำลังทำอะไรที่เค้าไม่ชอบ เค้าบอกกับผมว่า นายมันไม่ถูกต้องนะ แล้วผมก็บอก อืมมม งั้นไม่เป็นไร ไม่ขอแล้ว
หลังจากนั้นเราก็ไปต่อกันอีกหลายร้าน และแล้วก็ถึงเวลากลับ เราก็กลับมาที่บ้านผม เปิดคอมฟังเพลง ไอเราก็เลยอยากลองดูอีกสักครั้ง
ลองขอกอดเขาอีกครั้ง เค้าก็ทำท่าทีเหมือนเดิม ผมก็เลยเสียใจ แล้วก็บอกประชดเค้าว่า งั้นเดียวเราออกไปซื้อบุหรี่ก่อนนะ ถ้านายจะกลับก็กลับเลยก็ได้นะเพราะมันจะเช้าแล้ว
(ในใจก็คิด เค้าคงไม่กลับหรอกเค้าคงรอเราก่อนค่อยกลับ ....แต่พอผมกลับมาเค้าก็กลับบ้านไปแล้ว ตอนนั้นรู้สึกเสียใจหน่อยๆ เหมือนเค้าไม่แคร์เลย)
เฮ้อออ ..... หลังจากที่เราบอกรักเค้าไปแล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นอีก
ตั้งแต่วันนั้นมา เค้าก็ยังไม่มาหาผมอีกเลย
แต่ก็แปลก ผมก็นึกว่าเค้าจะหายไปเลยแต่ก็ไม่ใช่
คิดอยู่ว่าเค้าจะทำตามสัญญาที่ให้ได้ไหม ว่าจะไม่ทิ้งเราไป
แต่เราก็ยังคงคุยกันใน facebook อยู่ปกติทุกวัน
จริงๆปกติดึกๆผมจะเล่น Dota2 แต่เค้าเล่น Hon ผมก็เลยอยากให้เราใกล้ชิดและได้คุยกันมากกว่านี้เหมือนแต่ก่อน
ผมก็เลยโหลด Hon มาเล่นกับเค้าทุกคืน จนทุกวันนี้(ผ่านมาไม่นานเท่าไหร่) ผมไม่รู้ว่าต้องทำยังไงอีกแล้ว
บางครั้งที่คุยกับเค้า ก็เหมือนมีหวัง บางครั้งที่เค้าหายไปก็รู้สึกหมดหวัง
เกือบแทบทุกคืนที่ผมนอนร้องไห้ รู้สึกเจ็บตรงหัวใจเหมือนมันหวิว ๆ อยากให้เค้ารับรู้ความรู้สึกเหล่านี้ของเราจังว่าเรารักใครไม่ได้อีกแล้ว
เพราะที่ผ่านมาผมก็เคยหาแฟนเป็นตัวเป็นตน คนล่าสุดผมก็ได้นอนกับเค้า ผมนอนร้องไห้บอกเค้าไปว่า ผมลืมคนนี้ไม่ได้สักที และแล้วผมก็ขอโทดแล้วเลิกกับเค้าไป ผมเสียใจมากที่ชีวิตนนี้ ลืมคนนี้แล้วไม่ได้จริงๆ รักมากจนถอยกลับไม่ได้แล้ว T_T
อยากถามเพื่อนๆว่า ถ้าเป็นเพื่อนๆจะทำยังไงต่อไป และฝากคอมเม้นด้วยนะครับ ขอบคุณมากที่อ่านเรื่องราวของผมนะครับ
1.สู้ต่อไปทะลายกำแพงนั้นให้ได้
2.ยอมแพ้แล้วถอยออกมาจากชีวิตของเค้าลืมเรื่องรา่วนั้นแล้วหาสิ่งใหม่ๆ