เมื่อรักผู้ชายมากแต่เค้ากับมองเราเป็นแค่ของเล่นฆ่าเวลา

เมื่อปีที่แล้วฉันได้พบเจอกับผู้ชายคนหนึ่ง  เค้าพึ่งจบ ICT มาได้ไม่นานและได้เข้ามาทำงานบริษัทเดียวกันกับฉัน   ทุกๆเช้าเค้าจะห่อข้าวมาทานเองทุกๆวันในครัว ซึ่งฉันก็ห่อข้าวมากินเองเหมือนกันเลยทานข้าวเช้ากับเค้ามาตลอด ทุกครั้งที่เค้าทำอาหารมาเค้าก็มักจะตักมาใส่จานฉันเสมอๆ เราทานข้าวแบบนี้ด้วยกันทุกๆวัน หยอกล้อกันสนิทสนม บางครั้งผู้ชายก็ชอบหยอดคำหวานๆ  จน 1 เดือนต่อมาเราเริ่มหันมาคุยกันในเฟสและเล่าเรื่องส่วนตัวของตัวเองให้อีกฝ่ายฟัง จนสุดท้ายฉันก็บอกความรู้สึกของตัวเองออกไป ว่าฉันชอบเค้า ผู้ชายเค้าก็บอกว่าไม่ได้รังเกียจอะไร เพียงแต่ตอนนี้เค้ารู้สึกเจ็บปวดมามากและยังไม่อยากคบใคร ผู้หญิงที่เค้ารักตอนนี้มีแม่และน้องของเค้า แต่เค้าก็ได้ให้สัญญามาว่าเค้าจะไม่มีใคร  ความสัมพันธ์ทุกอย่างเป็นไปอย่างปกติ เรายังทานข้าวเช้าด้วยกันทุกวันและยังคุยเฟสกันเหมือนเดิม  จนวันปีใหม่ที่ผ่านมาฉันโทรไปหาเค้าเพื่อบอกสุขสันต์วันปีใหม่ เค้ารับสายและพูดกับมาว่าไม่ว่าง....... ฉันพอเข้าใจว่าเค้าคงไม่ว่าง หลังจากนั้นฉันก็ไปบอกสุขสันต์ปีใหม่ด้วยตัวเอง เค้าบอกกับฉันว่าเค้าไม่ชอบคุยโทรศัพท์  หลังจากนั้นเค้าก็ไม่ได้ทานข้าวที่ในครัวอีกเลยและหันมานั่งทานข้าวที่โต๊ะทำงานแทน  ในขณะนั้นฉันเริ่มถอดใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น และในขณะที่เกือบจะตัดใจ ผู้ชายเค้าก็มานั่งเล่นที่โต๊ะฉันทำให้ฉันรู้สึกมีความหวังอีกครั้งถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้ทานข้าวด้วยกันแต่เราก็ยังคุยเฟสกันอยู่ บางครั้งฉันก็เดินเล่นที่โต๊ะทำงานเค้า แอบเอาขนมไปวางไว้ให้บ้าง  จนเมื่อเดือนมีนาที่ผ่านมาเรานัดเจอกันข้างนอก 2  คน  ความสัมพันธ์ต่างๆเริ่มดำเนินขึ้นเรื่อยๆจนมากเกินกว่าเพื่อนเค้าทำกัน เรานัดเจอกันบ่อยๆ โดยที่ไม่มีใครในบริษัทรู้เรื่องของเราเลย และทุกครั้งที่นัดเจอกันหรือคุยเรื่องเรา2คนในเฟสกัน เค้าก็มักจะให้ฉันลบข้อความนั้นทิ้งเสมอ ตอนนั้นฉันคิดได้อย่างเดียวว่าเค้าคงเป็นคนขี้อายที่ไม่อยากให้ใครรับรู้เรื่องของเรา ทุกอย่างดำเนินไปเรื่อยๆจนถึงเดือนพฤษภาเค้าบอกว่าไม่อยากนัดเจอกันอีกแล้ว เค้าเบื่อ ฉันก็พอเข้าใจและไม้ได้ว่าอะไร แต่เช้ารุ่งขึ้นก็พบว่าเค้าทานข้าวอยู่กับผู้หญิงอีกคนที่ในครัว ทั้งๆที่เค้าไม่ได้ทานข้าวในครัวตั้งแต่ปีใหม่แล้ว ฉันยังคิดว่าเค้าคงเป็นเพื่อนกัน ฉันนั่งทานข้าวด้วย แต่ผู้ชายแสดงอาการไม่พอใจออกมา และในขณะที่ล้างจานอยู่ผู้ชายก็ก้มลงมาพูดข้างหูว่าออกไป ฉันรู้สึกเสียใจกับการกระทำของฝ่ายชาย ตกเย็นฉันกลับมาถามเค้าว่าชอบผู้หญิงคนนั้นหรอ คำตอบที่ได้ออกมาคือก็ชอบๆอยู่  เช้าวันรุ่งขึ้นเค้าก็ยังทานข้าวอยู่กับผู้หญิงคนนั้นเหมือนเดิม ฉันก็ยังทำตัวปกติเดินไปทานข้าวด้วยกันเหมือนเดิม ฝ่ายผู้ชายเค้าก็โมโหมากที่ฉันไปทานข้าวด้วยกันกับเค้า จนเค้าออกปากไม่ให้ทานข้าวโต๊ะเดียวกับเค้าอีก ฉันพยายามเข้าไปเคลียแต่เค้ากับพูดว่าถ้าเค้าจะคบใครแล้วฉันมีสิทธิอะไรไม่ให้เค้าคบ......สมองตอนนั้นว่างป่าว คิดอยู่ว่าฉันมีสิทธิอะไร เค้าไม่เคยเปิดความสัมพันธ์ของเราให้ใครรู้ ฉันได้แต่ทำนิ่งกลับไปแล้วตอบด้วยเสียงสั่นๆว่า “ของเล่น”  ผู้ชายได้แต่นิ่งแล้วตอบกลับมาว่าไม่จีบผู้หญิงก็ได้  ความสัมพันธ์ทุกอย่างเริ่มกลับมาเหมือนเดิม เราเริ่มหันมาคุยสไกด์แทน แต่ในขนาดเดียวกันเค้าก็คุยสไกด์กับผู้หญิงคนนั้นด้วย  เค้าบอกกับฉันเสมอว่าคุยเรื่องงาน จนมาวันหนึ่งฉันเห็นเค้าไม่อยู่ทั้งคู่เลยคิดว่าออกไปข้างนอกด้วยกันรึป่าวพอออกไปที่ร้าน ก็พบว่าเค้าทั้งสองอยู่ด้วยกัน หลังจากนั้นเวลาพักเที่ยงเกือบทุกๆครั้งฉันก็เห็นเค้าออกจากลิฟท์ด้วยกัน ฉันเริ่มใจไม่ดี แต่ผู้ชายเค้าก็ตอบว่าบังเอิญเจอกันตอนขึ้นลิฟท์และวันหนึ่งฉันก็เห็นเค้า 2 คนอยู่หน้าลิฟท์ด้วยกันฉันจึงขอลงไปทานข้าวเที่ยงด้วยโดยที่ขอตรงนั้นเลย ผู้ชายเค้าก็บอกว่าเค้าจะไปทานข้าวคนเดียว เราลงลิฟท์ไปด้วยกันโดยมีผู้หญิงคนนั้นอยู่ด้วย ผู้ชายหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ไลน์อะไรบางอย่าง ในขณะเดียวกับผู้หญิงก็หยิบโทรสับขึ้นมาดูข้อความไลน์ สิ่งที่ฉันคิดคือเรื่องบังเอิญเกิดขึ้นบ่อยไปรึป่าว  ฉันพยายามเก็บความรู้สึกว่าและเครียปัญหากับเค้าด้วยการคุยกันในเฟส เพราะทุกครั้งที่เจอกันเค้าพยายามเดินหนีและหลบหน้ามาตลอด เค้าได้แต่พูดให้ฉันตัดใจไปรักคนอื่น ได้แต่ขอโทษในสิ่งที่ผ่านมา จะให้ทำอะไรเค้าก็ยอม เค้าขอโทษด้วยศักดิ์ศรี กราบเลยก็ได้ ฉันจึงขอให้เค้ารับผิดชอบในตัวฉัน แต่สิ่งที่เค้าตอบกลับมาคือ ถ้าผมทำคุณท้องก็ว่าไปอย่างนิเราแค่ทำกิจกรรมกันเฉยๆ .....น้ำตาไหลเมื่อเจอข้อความตอบกลับแบบนี้..... อยู่มาวันหนึ่งเลิกงานฝนตกหนักมาก ในขณะที่ตัวฉันยังทำงานไม่เสร็จเลยต้องออกไปหาของทานรองท้องก่อน บังเอิญลงลิฟท์ไปกับผู้หญิงพอดี ในขนาดที่ลิฟท์ใกล้ถึงชั้นที่ฉันลง ผู้หญิงก็เปิดไลน์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความบางอย่าง และเมื่อฉันลงไปที่ทางเชื่อมเพื่อไปร้านอย่างไม่เปียกฝน ฉันก็พบกับเค้าผู้ชาย ฉันพูดกับเค้าว่าทำไมไม่กลับบ้าน เลิกงานแล้วเดี๋ยวรถติดนะ เค้าตอบว่าจะกลับบ้านเนี่ยแหละรถติดเลยยังไม่อยากกลับ แต่ในระหว่างนั้นก็มีไลน์เข้ามา ผู้ชายรีบตอบไลน์ทันทีและหันมาพูดกับฉันว่ากลับก็ได้ และคืนวันนั้นเองก็มีคนแท็กรูปไว้ที่หน้าโปรไฟล์ของผู้ชายคนนั้นว่าไปทานข้าวกับเพื่อนๆ โดยมีผู้หญิงคนนั้นนั่งอยู่ด้วยข้างๆ คั่นพอเจอหน้าก็ตอบว่าก็เพื่อนกันเฉยๆ  บอกถามว่าแล้วคุณไปส่งเค้ากลับบ้านด้วยมั้ย เค้าบอกก็ส่งไง ส่งเพื่อนก็เพื่อนอะ หลังจากนั้นฉันก็พูดกับเค้าว่าในเมื่อบอกว่าเพื่อนฉันก็จะเชื่อ และไม่นานที่ผ่านมาฉันก็เจอเค้าลงไปซื้อของที่ร้านอีกครั้ง ผู้ชายรีบออกไปนอกร้านและไปหลบมุมรอผู้หญิง ฉันเห็นเลยเดินเข้าไปหาและเข้าไปคุยด้วย และในขนาดที่เราเครียกันอยู่นั้นเอง ผู้หญิงเค้าก็เดินเข้ามา หันหลังให้ฉันและจับมือผู้ชายอยู่อย่างนั้นต่อหน้าฉัน  ผู้หญิงเค้าแสดงความเป็นเจ้าของออกมาโดยที่เค้าไม่รู้เลยว่าฉันกับผู้ชายเป็นอะไรกัน ฉันได้แต่น้ำตาคลอ และขึ้นลิฟท์ไปพร้อมกัน ฝ่ายผู้หญิงก็ชวนผู้ชายคุยนู่นนี้ไปเลื่อยจนลืมไปเลยว่ามีฉันยืนอยู่ตรงนี้ หลังจากนั้นผู้ชายเค้าก็เริ่มบล็อกโทรศัพท์ฉัน เฟสฉันก็แทบไม่ได้คุยเพราว่าเค้าไม่ตอบใดๆกลับมา แม้แต่สไกด์ก็ไม่ตอบ ทั้งๆที่เค้าตอบสไกด์ผู้หญิงคนนั้นตลอด มาวันหนึ่งฉันพิมพ์ข้อความในเฟสว่า ฉันรู้ว่าคุณไม่ตอบแต่ขอให้คืนนี้คุณนอนหลับฝันดี เช้าวันรุ่งขึ้นเฟสฉันก็โดยบล็อก พอฉันถามว่าเพราะอะไร สิ่งที่เค้าตอบกลับมาคือรำคาญ   และเมื่อเที่ยงวันพฤหัสที่ผ่านมาฉันก็เห็นผู้ชายเค้าซื้อของมาเยอะแยะ ฉันก็ไปยืนอยู่ข้างๆเห็นว่าเค้าดูเงียบๆทำหน้ามุ่ยๆ ด้วยความเป็นห่วงว่าป่วยรึป่าว และในขนาดนั่นเองผู้หญิงเค้าก็เดินมาหยิบขนมที่ผู้ชายซื้อมาไป ฉันรู้ทันที่ว่าเค้าแอบคุยกันอยู่และยังไม่เลิก ฉันโมโหจึงยื่นโทรศัพท์ให้เค้าดูข้อความที่เค้าเคยพิมพ์เรื่องลับๆกับฉัน เค้าโมโหมากแล้วรีบเรียกไปคุยกัน คำพูดที่ออกมาจากปากคือจะเอายังไงว่ามาแสนนึงพอมั้ย ฉันตอบไม่เอา ล้านนึงพอมั้ย ฉันตอบไม่เอา รึจะให้ผมลาออก ฉันตอบเราอยากให้คุณทำตามสัญญาว่าจะไม่มีใคร เราอยากให้คุณทำตามสัญญาจนกว่าจะลาออกจากที่นี่ก็พอ(เพราะผู้ชายคนนี้เค้าบอกจะลาออกตั้งแต่เข้าทำงานได้ 2 เดือน แรกๆ)  ผู้ชายเค้าตอบว่าสัญญามันก็แค่ลมปาก ผมจะมีใครข้างนอกก็ได้ ผมมีคุณก็ไม่รู้ หลังจากนั้นผู้ชายเค้าก็พูดอีกว่า ผมจะสั่งฆ่าคุณก็ได้ ที่อยู่ผมก็รู้หมดแล้ว คุณตายไปก็ไม่มีใครรู้เรื่องของเรา ฉันได้แต่นิ่งเงียบในคำพูดของเค้าแล้วตอบกลับไปว่า เราไม่เคยกลัวที่จะตาย......ผู้ชายพูดกลับมาว่า หึ..พูดเองนะ ผู้ชายเดินจากไปพร้อมกับเดินกลับมาตะคอกใส่หน้าอีกครั้งว่ารำคาญ..............ตกเย็นวันนั้นเลิกงานฉันก็เห็นผู้ชายไปยืนหลบมุมแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นมาโทร พอมองไปก็เห็นผู้หญิงรับโทรศัพท์แล้วคุยกัน พอผู้ชายวางสายปั๊บ หันมามองผู้หญิงก็วางโทรศัพท์ลงพอดี...............แล้วแบบนี้จะให้คิดว่าเป็นแค่เพื่อนกันได้ยังไงค่ะ ทั้งที่รักมากแต่เค้ากลับขู่ฆ่าคนที่รักเค้า.....................ฉันจะต้องทำไงต่อไปดีค่ะ ในเมื่อผู้ชายเค้าทำแบบนี้กับฉัน  แล้วฉันก็ไม่รู้ว่าผู้หญิงเค้ารู้เรื่องฉันกับเค้าป่าว แต่ฉันเคยบอกกับผู้หญิงไปว่าฉันชอบผู้ชาย แต่ฉันก็ไม่ได้บอกถึงความสัมพันธ์ให้เค้ารู้  ถึงตอนนี้ฉันก็ยังรักผู้ชายเค้าอยู่ค่ะ