เรากับแฟนคบกันมาได้ เกิบ 2 ปีแล้ว อายุห่างกัน 6 ปี เราอายุ 21 ส่วนเขาอายุ 27 วันที่ 12 สิงหา ก็จะคบ 2 ปีแล้ว แต่เมื่อวันที่ 11 ก.ค. (แฟนเราไปทำธุระที่กทม.) อยู่ดีดีแฟนเราก็ไม่รับโทรศัพท์ตั้งแต่เช้า ทั้งที่ก่อนหน้านั้นไม่ได้มีปัญหาอะไรกัน ไม่ได้ทะเลาะอะไรกันเลย แล้วตอนเย็นของวันนั้นเขาก็รับโทรศัพท์แล้วตอนว่า "ไม่ว่าง" เราก็วางสายพร้อมคิดทบทวนว่าเราทำอะไรผิดหรือเปล่า เราเลยตัดสินใจโทรไปหาเขาใหม่ เขาก็รับนะ แต่เงียบ ตอนนั้นใจเราไม่ดีเลย เราได้แต่พูดว่า "พี่เป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น ทำไมไม่รับสาย" เราพูดอยู่แบบนั้นซ้ำไปซ้ำมา พร้อมกับน้ำตา จนเขาพูดออกมาคำนึงว่า "พี่ว่าเราคงต้องห่างกัน พี่คิดว่าเราคงไปต่อด้วยกันไม่ได้" จากนั้นพี่เขาก็พูดถึงความดีของเรา แล้วก็ขอโทษ เราก็ถามเหตุผลนะว่าทำไม เขาก็บอกว่าหลายอย่าง มันเกินคำอธิบาย เราพูดกันเยอะมาก จนประโยคสุดท้ายของการพูดในวันนั้นคือ เราพูดว่า "หนูให้เวลาพี่คิดนะ พรุ่งนี้หนูขอคำตอบ" ณ ตอนนั้น เรายังรู้สึกมีความหวังมากว่าเขาจะกลับมา แต่สุดท้ายเมื่อวันที่ 12 ก.ค. ตอนเย็นเราโทรไปหาเขา ว่าจะเอายังไง เขาก็บอกว่า "พี่ว่าเราคงต้องจบกัน" ตอนนั้นมันเจ็บแบบพูดไม่ถูกเลย เหมือนฟ้าผ่าลงมา ซึ่งเขาเองไม่ยอมให้เหตุผลเราตรงๆ แต่เราพอสรุปได้จากคำถามที่เขาเคยถามเรามาหลายวันแล้ว ว่า "ถ้าเรียนจบ หนูวางแผนชีวิตไว้อย่างไง" "หนูก็ต้องมีบ้าน มีรถให้คนที่บ้านก่อน" เราตอบ "แล้วพ่อ และอาของหนู หนูจะดูแลเขาไหม"พี่เขาถาม "ต้องดูแลดิ แต่ถ้าถึงวันที่พ่อ และอาทำงานไม่ไหว หนูเชื่อว่าวันนั้น หนูคงมีความมั่นคงในชีวิตแล้ว และจะดูแลเขาได้"เราตอบ "แล้วพี่ล่ะ" "เราก็อยู่กันแบบนี้ไง ถ้าไม่แต่งก็จดทะเบียนก็ได้ ไม่เปลือกตัง"เราตอบเชิงขำๆ....ตอนที่คุยกันในวันที่เขาบอกเลิก เราถามพี่เขานะว่าใช่เรื่องนี้ไหม เขาบอกว่าส่วนนึง ตอนนั้นเราถอดใจแล้วว่าเรื่องเขาเราคงกลับมาเหมือนเดิมไม่ได้ แต่สิ่งที่คาใจคือ เหตุผลแค่นี้ ทำให้คนที่รักกัน ไม่เคยมีเรื่องทะเลาะร้ายแรง คนกินข้าวด้วยกันเกิบทุกวัน เกิบทุกมื้อ (เพราะบ้านเราใกล้กัน) คนที่ผูกพันกัน สัญญาว่าจะอยู่ด้วยกัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถึงต้องเลิกกันเลยเหรอ สิ่งที่คาใจตรงนี้ทำให้เรา โทรไปหาเขาอีกครั้งในวันที่ 14 ก.ค. ครั้งนี้เราได้เหตุผลตรงๆจากเขาว่า
"หนูระหว่างเรา 2 คน มันไปด้วยกันได้นะ แต่ครอบครัวของเรามันไปด้วยกันไม่ได้หรอก พ่อแม่พี่เขาเป็นราชการ เป็นครู ไม่มีเรื่องการพนัน อบายมุข แต่บ้านหนู เขากินเหล้า สูบบุหรี่ เล่นหวย แถมตอนนี้ย่าหนูป่วย แต่ก็ไม่มีใครดูแลย่าหนูอย่างเต็มที่ ไม่มีใครที่จะเสียสละจริงๆ พี่คิดว่าพอย่าป่วย สภาพที่บ้านหนูเขาจะดีกว่านี้ แต่ก็ไม่เลย สุดท้ายก็ต้องเป็นหนูที่ดูแลย่า ดูแลทุกคน หนูต้องเป็นที่พึ่งของทุกคนภายในบ้าน ถ้าวันนึงเราแต่งงานกัน เราไม่ได้แต่งกัน 2 คน เราแต่งกันทั้งบ้าน พี่ไม่อยากให้พ่อกับแม่พี่ ต้องมานั่งลำบากใจ ในชีวิตคู่ของเรา เพราะยังไงหนูก็ต้องให้ที่บ้านต้องดูแลครอบครัวของหนู ถึงเราแต่งงานกันไปเราก็อยู่ด้วยกันไม่ได้หรอก พี่ไม่ได้รังเกรียจที่หนูจน พ่อแม่พี่ก็ไม่ได้รังเกรียจ เพราะพ่อแม่พี่ ก็จนมาก่อน แต่เขารู้จักเก็บเขาถึงมี แต่บ้านหนูไม่มีใครคิดที่จะเก็บ ทุกคนหวังพึ่งแต่หนู"
สิ่งนี้ทำให้เราคิดได้นะ ว่าเขาเคยเล่าให้ฟังว่า แม่เขาถามว่า "จะเอายังไงต่อกับเรา ถ้าคิดจะคบกันมันยากนะ เขา(เราเอง)ยังต้องดูแลครัวครอบนะ คิดดูให้ดูดีดี"
แต่เราเองไม่เคยคิดเลยนะว่าเขาจะคิดแบบนี้ เพราะเมื่อก่อนตอนที่เรามีปัญหาเรื่องเงิน พี่เขาก็ช่วยเราตลอด ไปกินอะไรก็จ่ายให้ บางทีเราก็ช่วยกันออก บ้านพี่เขามีสวนมังคุด เราก็ไปช่วยเก็บพี่เขาก็ให้เงินเราค่าเก็บมังคุด ตลอดเวลาเราไม่เคยคิดถึงการเลิกรา เราผูกพันกัน ไปไหนก็ไปด้วยกัน ดูแลกันและกันมาอย่างดี ตอนนั้นที่เรามีปัญหาทางบ้าน พี่เขาก็สัญญานะ ว่าอีกหน่อยพี่เรียนจบโท พี่ทำงานมีเงิน พี่จะช่วยดูแลหนูนะ รอพี่หน่อยนะ เราต้องไปด้วยกัน... เราจำฝังใจ และมันเป็นสิ่งที่ทำให้เรามั่นใจที่จะใช้ชีวิตคู่กับ ผช คนนี้
แต่ไม่นานมานี้เราก็โทรหาเขานะเพราะยังทำใจไม่ได้ เขาก็บอกว่ายังรักและเป็นห่วงเรา แต่สุดท้ายยังไงก็ต้องจบด้วยการเลิกรา พี่ก็เจ็บไม่น้อยกว่าหนู
ตอนนี้เราอยากลืมเขามาก มันเจ็บและทรมานมาก เหตุผลของอนาคต ทำไมมันมาทำลายปัจจุบันของเรา ปัจจุบันที่ควรมีความสุข ควรทำทุกสิ่งให้ดีกว่านี้ ทุกวันนี้เรายังนอนร้องไห้ทุกคืน เราพยามที่จะลืมเขา ลบรูปทุกรูป ทุกความทรงจำออกจากโทรศัพท์ แต่ตอนนี้เราไม่อยากจะเปิดเฟสบุ๊ก เพราะมันมีแต่ภาพของเราสองคน เวลาอีกนานแค่ไหนถึงจะลบคนคนนี้ออกจากใจ เราเบื่อกับการร้องไห้ กับการคิดถึงวันเก่าๆที่ไม่กลับมา
ควรทำอย่างไร เมื่อคนที่เคยให้คำมั่นกันว่าจะใช้ชีวิตร่วมกัน แต่วันนี้เขาบอกลาด้วยเหตุผลที่เราคาดไม่ถึง
"หนูระหว่างเรา 2 คน มันไปด้วยกันได้นะ แต่ครอบครัวของเรามันไปด้วยกันไม่ได้หรอก พ่อแม่พี่เขาเป็นราชการ เป็นครู ไม่มีเรื่องการพนัน อบายมุข แต่บ้านหนู เขากินเหล้า สูบบุหรี่ เล่นหวย แถมตอนนี้ย่าหนูป่วย แต่ก็ไม่มีใครดูแลย่าหนูอย่างเต็มที่ ไม่มีใครที่จะเสียสละจริงๆ พี่คิดว่าพอย่าป่วย สภาพที่บ้านหนูเขาจะดีกว่านี้ แต่ก็ไม่เลย สุดท้ายก็ต้องเป็นหนูที่ดูแลย่า ดูแลทุกคน หนูต้องเป็นที่พึ่งของทุกคนภายในบ้าน ถ้าวันนึงเราแต่งงานกัน เราไม่ได้แต่งกัน 2 คน เราแต่งกันทั้งบ้าน พี่ไม่อยากให้พ่อกับแม่พี่ ต้องมานั่งลำบากใจ ในชีวิตคู่ของเรา เพราะยังไงหนูก็ต้องให้ที่บ้านต้องดูแลครอบครัวของหนู ถึงเราแต่งงานกันไปเราก็อยู่ด้วยกันไม่ได้หรอก พี่ไม่ได้รังเกรียจที่หนูจน พ่อแม่พี่ก็ไม่ได้รังเกรียจ เพราะพ่อแม่พี่ ก็จนมาก่อน แต่เขารู้จักเก็บเขาถึงมี แต่บ้านหนูไม่มีใครคิดที่จะเก็บ ทุกคนหวังพึ่งแต่หนู"
สิ่งนี้ทำให้เราคิดได้นะ ว่าเขาเคยเล่าให้ฟังว่า แม่เขาถามว่า "จะเอายังไงต่อกับเรา ถ้าคิดจะคบกันมันยากนะ เขา(เราเอง)ยังต้องดูแลครัวครอบนะ คิดดูให้ดูดีดี"
แต่เราเองไม่เคยคิดเลยนะว่าเขาจะคิดแบบนี้ เพราะเมื่อก่อนตอนที่เรามีปัญหาเรื่องเงิน พี่เขาก็ช่วยเราตลอด ไปกินอะไรก็จ่ายให้ บางทีเราก็ช่วยกันออก บ้านพี่เขามีสวนมังคุด เราก็ไปช่วยเก็บพี่เขาก็ให้เงินเราค่าเก็บมังคุด ตลอดเวลาเราไม่เคยคิดถึงการเลิกรา เราผูกพันกัน ไปไหนก็ไปด้วยกัน ดูแลกันและกันมาอย่างดี ตอนนั้นที่เรามีปัญหาทางบ้าน พี่เขาก็สัญญานะ ว่าอีกหน่อยพี่เรียนจบโท พี่ทำงานมีเงิน พี่จะช่วยดูแลหนูนะ รอพี่หน่อยนะ เราต้องไปด้วยกัน... เราจำฝังใจ และมันเป็นสิ่งที่ทำให้เรามั่นใจที่จะใช้ชีวิตคู่กับ ผช คนนี้
แต่ไม่นานมานี้เราก็โทรหาเขานะเพราะยังทำใจไม่ได้ เขาก็บอกว่ายังรักและเป็นห่วงเรา แต่สุดท้ายยังไงก็ต้องจบด้วยการเลิกรา พี่ก็เจ็บไม่น้อยกว่าหนู
ตอนนี้เราอยากลืมเขามาก มันเจ็บและทรมานมาก เหตุผลของอนาคต ทำไมมันมาทำลายปัจจุบันของเรา ปัจจุบันที่ควรมีความสุข ควรทำทุกสิ่งให้ดีกว่านี้ ทุกวันนี้เรายังนอนร้องไห้ทุกคืน เราพยามที่จะลืมเขา ลบรูปทุกรูป ทุกความทรงจำออกจากโทรศัพท์ แต่ตอนนี้เราไม่อยากจะเปิดเฟสบุ๊ก เพราะมันมีแต่ภาพของเราสองคน เวลาอีกนานแค่ไหนถึงจะลบคนคนนี้ออกจากใจ เราเบื่อกับการร้องไห้ กับการคิดถึงวันเก่าๆที่ไม่กลับมา