เราเป็นคนพูดอะไรโผงผาง
เวลาอะไรบางทีก็พูดตรงๆ แบบไม่คิดอะไรออกไปเลย ไม่สนว่าคนฟังจะคิดยังไง แบบถ้าใช้คำพูดที่เบากว่านั้นมันจะไม่ใช่สิ่งที่เราสื่ออ่ะ
เรามันอยู่ครั้งหนึ่ง เรามีเพื่อคนหนึ่งที่บอกก่อนว่าท้อง และมันเรียนไม่จบ (อย่ามาโฟกัสที่เรื่องนี้มากนะค่ะ)คือว่าตอนปิดเทอม
เราอยู่บ้านและเพื่อนคนนี้มักจะมาเราบ่อยๆ เราก็ไม่ได้ว่าอะไร เพียงแต่ว่าปู่ของเรา เขาบอกว่าอย่ายุ่งกับเพื่อนนี้ มันเรียนไม่จบ
เดี๋ยวเอ็งก็เป็นแบบนั้นบ้าง ซึ่งเราก็ไม่ได้อะไรมาก ยังแอบๆ ไปกับมันบ่อยๆ แต่วันหนึ่งเราจะไปเล่นน้ำกับเพื่อน ครั้งแรกที่นัดกันไป
มีการยกเลิกนัดครั้งนี้เพราะเพื่อนทุกคนไม่พร้อม คร้งที่สองมันมาหาเราคนเดียวแล้วชวนกับไป ที่เล่นน้ำที่หนึ่งซึ่งขึ้นชื่อว่าเถื่อนมาก
เราอยากจะไปกับมันเพราะไม่อยากปล่อยไปคนเดียว ยิ่งท้องอยู่ด้วย ถึงจะท้องอ่อนๆ ก็เถอะ มันก็งอนเราจนหนีกลับบ้านไป
ครั้งต่อมันมันขอให้เราไปตัวจังหวัด เราไม่อยากไปจึงปฎิเสธ มันก็ปล่อยไป มันมาชวนเราไปบ้านมันพอเราถามว่าไปทำไมมันก็ตอบไม่ได้
หลังจากนั้นก็เลยมาเกือบเดือนที่ไม่ได้พูดกันเลย เพื่อน(สมมุตชื่อเอ)ที่ยังเรียนด้วยกันก็มาบอกเราว่า
ไปทำอะไรไว้กับเพื่อนคนนี้หรือเปล่า เราก็งง เพราะไม่ได้คุยกันนานแล้ว จะงอนค้างเป็นเดือนเลยเหรอ
เอก็บอกว่าเห็นมันโพสอะไรในเฟสไม่รู้มันจำไม่ได้ แล้วก็เห็นมันคุยอะไรกันอีกในแชทเฟส มันบอกว่า เราสวยขึ้น เพื่อนคนนั้นก็เงียบไป เอมันเล่าเรื่องที่คุยกันข้ามๆ จนจับใจความได้แค่ว่ามันกล่าวถึงเรานิดเดียว เอบอกกับเราอีกว่า มันบอกแล้วว่าอย่าพูดถึงเรื่องเรียนต่อกับเพื่อนคนนี้ให้มากนัก เราก็พยักหน้ารับรู้กลับบ้านมาเราก็โทรหาเพื่อนคนนี้ แต่ปรากฎว่ามันบอกว่ามันโกรธเรา
ที่นินทามันลับหลัง ว่ามันโทรม ว่ามันว่าทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้ว่าจะเรียนจบด้วยกันไม่ได้ เราร้องไห้จนปวดหัวพูดอะไรไม่ได้ เราเลยขอวางสายไป
ที่เราพูดไม่ได้ ไม่ใช่ว่าไม่อยากพูด แต่ถ้าพูดไปมันเข้าเอตรงๆ เลย
เพราะคำพูดทุกคนที่เพื่อนคนนั้นพูด มันดันไปตรงกับคำพูดที่พูดกับเอพอดี
ทั้งที่เราเคยพูดกับเอว่า กูจะพยายามเรียนจบไปกับ กูมีเพื่อนที่เคยสัญญาไว้แล้วว่าจะเรียนจบด้วยกันแต่มันทำไม่ได้ จะจบกับกูหรือเปล่า เอมันก็พยักหน้า แถมมันมีครั้งหนึ่งที่พี่ขายของดันหน้าเหมือนเพื่อนคนนี้ เราถึงบอกว่าหน้าเหมือนกันเลย แต่เอบอกว่าไม่เหมือนหรอก เราก็เลยพูดว่ามันโทรมใช่มั้ยเลยไม่เหมือนกัน มันก็บอกว่าใช่หน้ามันโทรมมากปล่อยตัวมากตั้งแต่ท้อง เราก็เล่นไปกับมัน
แต่สาบานได้ว่า เราไม่เคยพูดถึงเพื่อนคนนี้กับคนอื่นนอกจากเอเลย
เราไม่กล้าว่าเอ เราไม่คิดว่ามันจะเป็นคนแบบนั้นจนวันหนึ่ง เอบอกเราว่า เราเปลี่ยนไป เรารับรู้ว่าเราเปลี่ยนไป เราบอกว่าถ้ากูทำอะไรไม่ดีเตือนกู
กูเผลอโมโหใส่ว่ากูก็ได้ กูไม่ว่า เอมันก็พยักหน้าให้เรา แต่มันยังหลุดว่า ตอนที่เราพูดว่าเราเหยียบหัวมันขึ้นไปสูงกว่ามัน มันเจ็บใจมาก เราพูดอะไรไม่ได้เพราะเราพูดจริงๆ แต่ไม่คิดว่ามันจะเก็บมาคิด แถมยังเล่าให้เพื่อนให้คนอื่นในกลุ่มฟัง เราก็ยังเฉยๆ มันบอกว่าต้องกลัวว่าเพื่อนจะว่าอะไร เพราะพวกกูไปคุยกันเรื่องมังลับหลังกันหมดแล้ว บอกเลยนะตอนนั้น เราเหมือนคนจมน้ำ พูดอะไรไม่ออก ได้แต่เปลี่ยนเรื่องไป
เราไม่ได้อยากว่าเอ เราไม่อยากคิดว่าเอเป็นคนยุแหย่เรื่องเรากับเพื่อนคนนั้น เรารับรู้ว่าตัวเราเปลี่ยนไป
เราเป็นคนพูดอะไรไม่คิดอยู่แล้ว เมื่อก่อนไม่ค่อยพูดเพื่อนเลยไม่ค่อยได้ยิน แต่พอเราพูด มันก็เลยกลายมาเป็นแบบนี้
บอกเลยว่าตอนนี้ เราระแวงมาก ไม่ค่อยกล้าพูดอะไรกับเอตรงๆ รวมถึงคนอื่นด้วย
อีกอย่างตอนนี้เพื่อนคนนั้นยังไม่พูดกับเราเลย เราโคตรสิ้นปัญญา
มีเพื่อนคนไหนเป็นเหมือนเราบ้าง คิดเห็นยังไงในตัวเอกับเพื่อนคนนั้นหรือเรามั้งค่ะ
เราอยากกลับไปเป็นเพื่อนกับเพื่อนคนนั้นเหมือนเดิม มันใกล้จะคลอดแล้วด้วย ไม่อยากเป็นเพื่อนคนเดียวในกลุ่มที่ส่งไปได้แค่ของขวัญหลาน
หรือไปนัดกลุ่มกลายเป็นเราคนเดียวที่โดดเดียว
ว่าด้วยเรื่องของคนพูดไม่คิด
เวลาอะไรบางทีก็พูดตรงๆ แบบไม่คิดอะไรออกไปเลย ไม่สนว่าคนฟังจะคิดยังไง แบบถ้าใช้คำพูดที่เบากว่านั้นมันจะไม่ใช่สิ่งที่เราสื่ออ่ะ
เรามันอยู่ครั้งหนึ่ง เรามีเพื่อคนหนึ่งที่บอกก่อนว่าท้อง และมันเรียนไม่จบ (อย่ามาโฟกัสที่เรื่องนี้มากนะค่ะ)คือว่าตอนปิดเทอม
เราอยู่บ้านและเพื่อนคนนี้มักจะมาเราบ่อยๆ เราก็ไม่ได้ว่าอะไร เพียงแต่ว่าปู่ของเรา เขาบอกว่าอย่ายุ่งกับเพื่อนนี้ มันเรียนไม่จบ
เดี๋ยวเอ็งก็เป็นแบบนั้นบ้าง ซึ่งเราก็ไม่ได้อะไรมาก ยังแอบๆ ไปกับมันบ่อยๆ แต่วันหนึ่งเราจะไปเล่นน้ำกับเพื่อน ครั้งแรกที่นัดกันไป
มีการยกเลิกนัดครั้งนี้เพราะเพื่อนทุกคนไม่พร้อม คร้งที่สองมันมาหาเราคนเดียวแล้วชวนกับไป ที่เล่นน้ำที่หนึ่งซึ่งขึ้นชื่อว่าเถื่อนมาก
เราอยากจะไปกับมันเพราะไม่อยากปล่อยไปคนเดียว ยิ่งท้องอยู่ด้วย ถึงจะท้องอ่อนๆ ก็เถอะ มันก็งอนเราจนหนีกลับบ้านไป
ครั้งต่อมันมันขอให้เราไปตัวจังหวัด เราไม่อยากไปจึงปฎิเสธ มันก็ปล่อยไป มันมาชวนเราไปบ้านมันพอเราถามว่าไปทำไมมันก็ตอบไม่ได้
หลังจากนั้นก็เลยมาเกือบเดือนที่ไม่ได้พูดกันเลย เพื่อน(สมมุตชื่อเอ)ที่ยังเรียนด้วยกันก็มาบอกเราว่า
ไปทำอะไรไว้กับเพื่อนคนนี้หรือเปล่า เราก็งง เพราะไม่ได้คุยกันนานแล้ว จะงอนค้างเป็นเดือนเลยเหรอ
เอก็บอกว่าเห็นมันโพสอะไรในเฟสไม่รู้มันจำไม่ได้ แล้วก็เห็นมันคุยอะไรกันอีกในแชทเฟส มันบอกว่า เราสวยขึ้น เพื่อนคนนั้นก็เงียบไป เอมันเล่าเรื่องที่คุยกันข้ามๆ จนจับใจความได้แค่ว่ามันกล่าวถึงเรานิดเดียว เอบอกกับเราอีกว่า มันบอกแล้วว่าอย่าพูดถึงเรื่องเรียนต่อกับเพื่อนคนนี้ให้มากนัก เราก็พยักหน้ารับรู้กลับบ้านมาเราก็โทรหาเพื่อนคนนี้ แต่ปรากฎว่ามันบอกว่ามันโกรธเรา
ที่นินทามันลับหลัง ว่ามันโทรม ว่ามันว่าทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้ว่าจะเรียนจบด้วยกันไม่ได้ เราร้องไห้จนปวดหัวพูดอะไรไม่ได้ เราเลยขอวางสายไป
ที่เราพูดไม่ได้ ไม่ใช่ว่าไม่อยากพูด แต่ถ้าพูดไปมันเข้าเอตรงๆ เลย
เพราะคำพูดทุกคนที่เพื่อนคนนั้นพูด มันดันไปตรงกับคำพูดที่พูดกับเอพอดี
ทั้งที่เราเคยพูดกับเอว่า กูจะพยายามเรียนจบไปกับ กูมีเพื่อนที่เคยสัญญาไว้แล้วว่าจะเรียนจบด้วยกันแต่มันทำไม่ได้ จะจบกับกูหรือเปล่า เอมันก็พยักหน้า แถมมันมีครั้งหนึ่งที่พี่ขายของดันหน้าเหมือนเพื่อนคนนี้ เราถึงบอกว่าหน้าเหมือนกันเลย แต่เอบอกว่าไม่เหมือนหรอก เราก็เลยพูดว่ามันโทรมใช่มั้ยเลยไม่เหมือนกัน มันก็บอกว่าใช่หน้ามันโทรมมากปล่อยตัวมากตั้งแต่ท้อง เราก็เล่นไปกับมัน
แต่สาบานได้ว่า เราไม่เคยพูดถึงเพื่อนคนนี้กับคนอื่นนอกจากเอเลย
เราไม่กล้าว่าเอ เราไม่คิดว่ามันจะเป็นคนแบบนั้นจนวันหนึ่ง เอบอกเราว่า เราเปลี่ยนไป เรารับรู้ว่าเราเปลี่ยนไป เราบอกว่าถ้ากูทำอะไรไม่ดีเตือนกู
กูเผลอโมโหใส่ว่ากูก็ได้ กูไม่ว่า เอมันก็พยักหน้าให้เรา แต่มันยังหลุดว่า ตอนที่เราพูดว่าเราเหยียบหัวมันขึ้นไปสูงกว่ามัน มันเจ็บใจมาก เราพูดอะไรไม่ได้เพราะเราพูดจริงๆ แต่ไม่คิดว่ามันจะเก็บมาคิด แถมยังเล่าให้เพื่อนให้คนอื่นในกลุ่มฟัง เราก็ยังเฉยๆ มันบอกว่าต้องกลัวว่าเพื่อนจะว่าอะไร เพราะพวกกูไปคุยกันเรื่องมังลับหลังกันหมดแล้ว บอกเลยนะตอนนั้น เราเหมือนคนจมน้ำ พูดอะไรไม่ออก ได้แต่เปลี่ยนเรื่องไป
เราไม่ได้อยากว่าเอ เราไม่อยากคิดว่าเอเป็นคนยุแหย่เรื่องเรากับเพื่อนคนนั้น เรารับรู้ว่าตัวเราเปลี่ยนไป
เราเป็นคนพูดอะไรไม่คิดอยู่แล้ว เมื่อก่อนไม่ค่อยพูดเพื่อนเลยไม่ค่อยได้ยิน แต่พอเราพูด มันก็เลยกลายมาเป็นแบบนี้
บอกเลยว่าตอนนี้ เราระแวงมาก ไม่ค่อยกล้าพูดอะไรกับเอตรงๆ รวมถึงคนอื่นด้วย
อีกอย่างตอนนี้เพื่อนคนนั้นยังไม่พูดกับเราเลย เราโคตรสิ้นปัญญา
มีเพื่อนคนไหนเป็นเหมือนเราบ้าง คิดเห็นยังไงในตัวเอกับเพื่อนคนนั้นหรือเรามั้งค่ะ
เราอยากกลับไปเป็นเพื่อนกับเพื่อนคนนั้นเหมือนเดิม มันใกล้จะคลอดแล้วด้วย ไม่อยากเป็นเพื่อนคนเดียวในกลุ่มที่ส่งไปได้แค่ของขวัญหลาน
หรือไปนัดกลุ่มกลายเป็นเราคนเดียวที่โดดเดียว