อวสาน ของเซลล์แมน .. ในยุคที่ผมเป็นนิสิต ช่วงนั้นมีเวทีละครให้ดูกันหลายแห่ง ทั้งแบบฟรี และเสียเงิน (นิดหน่อย) ผมมักจะไปเกาะขอบเวทีดูบ่อย ๆ ไม่ว่าจะเป็น หอใหญ่ หอเล็ก ที่ธรรมศาสตร์ หอศิลป์ที่สาทร บ้านเซเวียร์ อนุสาวรีย์ชัย ศูนย์กลางนักเรียนคริสเตียน สะพานหัวช้าง .. แม้กระทั่งบางครั้ง ยังได้มีโอกาส ไปเกาะขอบเวที ที่ มช. และ มข. อีกต่างหาก

ในยุคนั้น เราพูดกันมาก ว่าเรื่องราวของวัฒนธรรม คือ หัวหอกในการรุก เรื่องการดำเนินชีวิตประจำวัน เป็นเรื่องที่เรามองข้ามไม่ได้ เราพูดก่อนที่เกาหลี + ญี่ปุ่น จะเริ่มพูด แต่ทั้งสองชาติ ได้ลงมือทำอย่างจริงจัง และส่งผล อย่างที่เราเห็น ๆ กันอยู่

ผมเคยอิจฉาว่า ในยุโรปมีโอเปร่าเฮ้าส์อยู่ทุกชุมชน หากเมื่อผมได้ไปทำงานในชนบทในภาคอีสาน ผมก็ได้ไปพบ โรงหมอรำ มีอยู่ในทุกชุมชนเช่นกัน และเมื่อ กทม.ได้สร้างห้องสมุด กระจายไปทั่ว กทม. ผมได้เห็นว่าคนออกแบบ ได้สร้างเวทีกลางแจ้งเล็ก ๆ น่ารักมาก แต่ผมไม่แน่ใจว่า เวทีเหล่านั้น ได้เคยใช้งาน ตามที่คนออกแบบตั้งใจไว้ บ้างหรือเปล่า

ชุมชนท่องเที่ยว ลองทำดูสิครับ โรงละครเล็ก ๆ ในชุมชน .. ไม่ยากอย่างที่คิด อาจจะเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่ง ที่นักเดินทาง ได้เล่าขาน และมุ่งหน้าไปเยี่ยมเยือน .. ผมคนหนึ่งละ ที่จะไปทันที ที่แจ้งมา