คือ ฉันแอบชอบเพื่อนในห้องแต่เขาอายุมากกว่าฉัน 1ปีค่ะ คือเราเรียนอยู่ อาชีวะค่ะ ฉันแอบชอบเขาตั้งแต่ ช1 ละ จนถึง ตอนนี้
เมื่อก่อนเราไม่ได้สนิทกันมากหรอกค่ะ จะมาสนิทกันตอนช่วงเทอม2ค่ะ พอขึ้น ช2 ฉันกับเขาก็สนิทกันมากขึ้นจนหลายคนก็จับตามอง ว่ากุ๊กกิ๊กกันหรือป่าว
ที่จริงไม่เลยค่ะ ฉันกับเขาก็คงได้เป็นแค่ เพื่อน ไม่ก็ พี่น้อง คือ ฉันมีความสุขมากนะคะที่ได้อยู่กับเขา เขาดูแล เทคแคร์ อย่างดีมากเลยค่ะ
บางครั้งก็แอบเข้าข้างตัวเอง ว่าเขาก็คิดตรงกับเรา แต่ไม่เลยค่ะ ฉันพยายามจะตัดใจ ปล่อยวาง แต่มันทำไม่ได้ค่ะ เพราะความใกล้ชิดกันเกินไป
มันเลยทำให้ฉัน ตัดใจไม่ลง ลืมไม่ได้ มีวันนึ่ง วันนั้นเป็นวันที่ อาจารย์ ไม่อยู่ เราก็นั้งเล่นด้วยกันตามปกติ ฉันกับเขานั้งตรงข้ามกัน แล้วก็มีรุ่นน้องคนนึ่งเดินเข้ามา เดินมาพูดคุยเหมือนสนิทกัน แล้ว เพื่อนของฉันก็ถามเขาว่า ทำไมสนิทกับน้องคนนั้นจัง แล้วเขาก็บอกว่า ก็... " แฟนเราเอง " ประโยคนั้น ทำให้ฉันได้เงยหน้ามองหน้าเขาเลยค่ะ ตอนแรกก็แค่เศร้าๆแหละค่ะ ก็เงียบนั้งฟังเพลงไป มองหน้าเขา โดยที่เขาไม่รู้ตัว เพลงยิ่งเศร้า ตัวเราก็ยิ่งแย่ ตอนนั้น น้ำตาเริ่มคลอเบ้า เลยขอตัวออกมา ฉันบอกไปว่า ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ ฉันก็วิ่งออกมา โดยที่ดึงแขนเพื่อนมาอิกคน ณ เวลานั้น ฉันปล่อยโฮ ออกมาเลยค่ะ
มันร้องให้ไม่หยุด จะหยุด แต่ หยุดไม่ได้ พอเข้ามานั้งที่เดิม เขาก็มองหน้า คือตอนนั้น ห้ามน้ำตาไม่ได้เลยค่ะ ปล่อยให้มันไหลตอหน้าเขา เขาก็ตกใจเลยค่ะ
เขาก็ถามว่า เป็นอะไร เฮ้ย ร้องให้ทำไม แล้วเขาก็จับมือฉัน แล้วเขาก็บอกว่า มีอะไรหรือเปล่า ไม่เป็นไรนะ พี่ยังอยู่ข้างน้องนะ ฉันเวลานั้น ร้องให้หนักมากเลยค่ะ คิดในใจนะคะ " ไม่รู้เหรอ กูร้องให้เพราะอะไร เพราะใคร ร้องให้เพราะง่ะ " มันเจ็บตรงนี้แหละค่ะ ตั้งแต่ตอนนั้นมา ฉันก็เริ่มตีห่างจากเขาค่ะ ฉันไม่รู้ว่า จะทำไงดีค่ะ จะยังเหมือนเดิม หรือ จะ ห่างออกมา ฉันห่าง เขาก็ยังเหมือนเดิม มากอดคอ จับมือ มันทำให้ใจฉันเต้นแรงมากเลยค่ะ...
จะเป็นเหมือนเดิม หรือ ออกห่าง ??
เมื่อก่อนเราไม่ได้สนิทกันมากหรอกค่ะ จะมาสนิทกันตอนช่วงเทอม2ค่ะ พอขึ้น ช2 ฉันกับเขาก็สนิทกันมากขึ้นจนหลายคนก็จับตามอง ว่ากุ๊กกิ๊กกันหรือป่าว
ที่จริงไม่เลยค่ะ ฉันกับเขาก็คงได้เป็นแค่ เพื่อน ไม่ก็ พี่น้อง คือ ฉันมีความสุขมากนะคะที่ได้อยู่กับเขา เขาดูแล เทคแคร์ อย่างดีมากเลยค่ะ
บางครั้งก็แอบเข้าข้างตัวเอง ว่าเขาก็คิดตรงกับเรา แต่ไม่เลยค่ะ ฉันพยายามจะตัดใจ ปล่อยวาง แต่มันทำไม่ได้ค่ะ เพราะความใกล้ชิดกันเกินไป
มันเลยทำให้ฉัน ตัดใจไม่ลง ลืมไม่ได้ มีวันนึ่ง วันนั้นเป็นวันที่ อาจารย์ ไม่อยู่ เราก็นั้งเล่นด้วยกันตามปกติ ฉันกับเขานั้งตรงข้ามกัน แล้วก็มีรุ่นน้องคนนึ่งเดินเข้ามา เดินมาพูดคุยเหมือนสนิทกัน แล้ว เพื่อนของฉันก็ถามเขาว่า ทำไมสนิทกับน้องคนนั้นจัง แล้วเขาก็บอกว่า ก็... " แฟนเราเอง " ประโยคนั้น ทำให้ฉันได้เงยหน้ามองหน้าเขาเลยค่ะ ตอนแรกก็แค่เศร้าๆแหละค่ะ ก็เงียบนั้งฟังเพลงไป มองหน้าเขา โดยที่เขาไม่รู้ตัว เพลงยิ่งเศร้า ตัวเราก็ยิ่งแย่ ตอนนั้น น้ำตาเริ่มคลอเบ้า เลยขอตัวออกมา ฉันบอกไปว่า ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ ฉันก็วิ่งออกมา โดยที่ดึงแขนเพื่อนมาอิกคน ณ เวลานั้น ฉันปล่อยโฮ ออกมาเลยค่ะ
มันร้องให้ไม่หยุด จะหยุด แต่ หยุดไม่ได้ พอเข้ามานั้งที่เดิม เขาก็มองหน้า คือตอนนั้น ห้ามน้ำตาไม่ได้เลยค่ะ ปล่อยให้มันไหลตอหน้าเขา เขาก็ตกใจเลยค่ะ
เขาก็ถามว่า เป็นอะไร เฮ้ย ร้องให้ทำไม แล้วเขาก็จับมือฉัน แล้วเขาก็บอกว่า มีอะไรหรือเปล่า ไม่เป็นไรนะ พี่ยังอยู่ข้างน้องนะ ฉันเวลานั้น ร้องให้หนักมากเลยค่ะ คิดในใจนะคะ " ไม่รู้เหรอ กูร้องให้เพราะอะไร เพราะใคร ร้องให้เพราะง่ะ " มันเจ็บตรงนี้แหละค่ะ ตั้งแต่ตอนนั้นมา ฉันก็เริ่มตีห่างจากเขาค่ะ ฉันไม่รู้ว่า จะทำไงดีค่ะ จะยังเหมือนเดิม หรือ จะ ห่างออกมา ฉันห่าง เขาก็ยังเหมือนเดิม มากอดคอ จับมือ มันทำให้ใจฉันเต้นแรงมากเลยค่ะ...