อย่าเป็นแม่ที่ทำลายชีวิตลูกตัวเองเลยนะคะ? คุณแม่อ่านสักนิดก่อนจะเสียใจ?

ก่อนอื่นขอบอกก่อนเลยนะคะ ว่า เราไม่ใช่คนหัวแข็งต่อต้านหรืออคติใดๆทั้งสิ้นกับแม่สามี แค่ตอนนี้ความอดทนของเรากำลังจะหมด สับสนท้อแท้ ไม่รู้ว่าควรทำยังไงกับความรู้สึกแบบนี้ดี เรารักสามีมากสามีเราก็รักเรามากจะทิ้งเค้าไปก็ทำไม่ได้(เพราะคิดว่า)ไม่ใช่ความผิดของเค้าที่เกิดมามีเเม่แบบนี้..ไม่อยากรู้สึกแบบนี้มันเหมือนตายทั้งเป็น เราเป็นลูกที่ดื้อที่สุดของแม่ ไม่เคยยอมใคร ไม่เคยยอมฟัง กับแม่ตัวเองไม่เคยทำได้ขนาดนี้ "เวรกรรมใช่มั้ยคะ "เราทำดีกับแม่สามีมาตลอด(มากกว่าแม่ตัวเองด้วยซ้ำ) เป็นลูกสะใภ้เค้ามา 5-6 ปี โดนด่าโดนว่าแค่ไหนก็ไม่เคยเถียงแม้แต่คำเดียวไม่ว่าจะถูกหรือผิดก็ตาม เพราะคิดว่าสักวันเค้าต้องรักและเอ็นดูเราบ้างแหละ(เพราะเค้าก็มีลูกสาวเหมือนกัน) แต่ความจริงมันไม่ใช่!! เราทิ้งชีวิตที่สุขสบายของเรามาอยู่กับลูกชายของเค้า ช่วยลูกเค้าทำมาหากินเคียงบ่าเคียงไหล่มาตลอดไม่ว่าลูกเค้าจะไม่ได้เรื่องแค่ไหนแย่แค่ไหนเราก็ไม่เคยทิ้งไปไหน อดยากลำบากแค่ไหนเราก็ยอมเพราะเรารักลูกเค้า แต่ทำไมแม่สามีเค้าถึงไม่รักไม่สงสารเราบ้างเลย ทำไมเค้าไม่คิดบ้างว่าเรามาทนอยู่กับลูกเค้าที่มีให้แต่ความลำบาก เพราะอะไร? ทีลูกสาวเค้าทำไมถึงหาแต่คนรวยๆมาเป็นสามีเพราะอยากยกระดับตัวเอง อยากสุขสบาย ทำไมทิ้งคนจนที่มีแต่ใจไปเอาคนรวยคะ?(คุยจังเลยว่าลูกสาวเค้าอ่ะเก่งวาสนาดี)ลูกสะใภ้อย่างเรามันไม่ได้เรื่อง ทำไมเค้าถึงไม่นึกถึงบ้างว่าชีวิตเราเป็นแบบนี้ไม่ใช่เพราะได้ลูกเค้าเป็นผัวบ้างหรอ ตัวเองก็มีลูกสาวเหมือนกันคิดไม่เป็นบ้างหรอ?ตัวเองรักลูกแค่ไหนอยากให้ลูกสาวตัวเองสบายได้ดีแค่ไหน? ทำไมไม่นึกบ้าง?แม่ของเราก็อยากให้เรามีชีวิตที่ดี มั่นคง สุขสบายไม่ต่างจากที่เค้าอยากให้ลูกสาวเค้าเป็นหรอก แต่ทำไม?เราถึงไม่ทิ้งลูกชายเค้าไปหาสามีใหม่ที่รวยๆมีให้เราทุกอย่างแบบลูกสาวเค้าบ้างล่ะ? ที่เราทนอดอยากลำบากไม่มีอะไรเหมือนใครเค้าเลยเพราะอะไร? แค่ชีวิตที่มันล้มเหลวเพราะลูกชายเค้าทำพลาดเองมันก็แย่จะตายอยู่แล้ว..เค้าจะมาพูดจาซ้ำเติมดูถูก เพื่อ? เรามาอยู่กับลูกชายเค้าไม่เคยได้แต่งงานแม่เราไม่เคยได้เงินค่าเลี้ยงดูหรือสินสอดแม้แต่แดงเดียว แต่ลูกสาวเค้า(ผัวเป็นสิบ)จับคนมีตังค์ได้ ต้องแต่ง งานต้องใหญ่ เพราะเค้าบอกว่าเป็นลูก ผญ. ยอมไม่ได้พ่อแม่อายเค้า ถามว่า แล้วฉันล่ะ? ไม่มีพ่อแม่? ไม่ใช่คน? อ้าว?เรื่องนั้นช่างมันไม่เท่าไหร เราตัดสินใจมาอยู่กับลูกเค้า เราก็ยอมเริ่มใหม่ทุกอย่าง ขายรถ ออกจากงาน ตัดกับคนที่บ้านก็ยอม..เพื่อมาเริ่มชีวิตใหม่กับลูกเค้า "ชีวิตที่ไม่มีต้นทุนอะไรเลย" ไม่มีสมบัติ์ไม่มีที่ทางทำกิน เรากับลูกชายเค้าก็ดิ้นรนปากกัดตีนถีบกันไป...แค่อยู่ได้ไปวันๆ แล้ววันนึง"เมื่อเราล้ม" กลับได้คำๆนี้จากปากของเค้า" ถ้ากูไม่ช่วยจะทำยังไงกัน?" ถ้าไม่มีกูมาช่วยเลี้ยงลูกจะทำยังไง? จริงๆแล้วมีเค้าหรือไม่มีเค้ามันไม่ได้ต่างอะไรกันสักนิดเลย.."ความเห็นแก่ตัวของคนๆนึงมันทำร้ายความรู้สึกที่ดีในใจของเราได้ขนาดนี้เลยหรือนี่? เราคงไม่รู้สึกแย่ขนาดนี้ใช่มั้ยคะ?
"ถ้าเราไม่ได้รักเค้า"แล้วทำไมเค้าถึงไม่รักไม่สงสารเราบ้างล่ะคะ? ทำไมเคยให้กำลังใจ? ไม่เคยชมหรือพูดถึงสิ่งดีๆในตัวของเราบ้างล่ะคะ?หรือมันไม่เคยมีเลยในสายตาของเค้า? มันเจ็บนะคะเวลาที่เค้ามองเราเหมือนคนไม่มีปัญญาทั้งๆที่เราเป็นแบบนี้เพราะเรารักลูกชายของเค้า..ถ้ามีใครสักคนอ่านเจอกระทู้นี้ ฝากบอกเค้าด้วยนะคะ" คุณแม่คะชีวิตของหนูมันดีมาตลอดทั้งชีวิต จนกระทั้งมาเจอลูกชายแม่นี่แหละคะ?  หนูเป็นคนนะคะ มีความรู้สึกกับทุกคำที่แม่พูดออกมา หนูก็เป็นลูกสาวคนเดียวของแม่หนูเหมือนกัน หนูเป็นที่รักของญาติพี่น้อง หนูมีคนรวยๆเข้ามาในชีวิตมากกว่าลูกสาวของแม่ด้วยซ้ำค่ะ หนูมีโอกาส มีวาสนา มีความสามารถพอที่จะไปได้ไกลกว่านี้อีกเยอะคะ แต่ที่ต้องมาอยู่ในจุดนี้ เพราะ"รัก"ค่ะ รักลูกชายของคุณแม่ หนูสงสารค่ะ สงสารที่ชีวิตเค้าไม่มีใคร แม่เค้าก็ไม่รัก(เพราะถ้ารักคงไม่พยายามทำลายความรู้สึกดีๆในครอบครัวลูกเค้าแบบนี้หรอก) คุณแม่อยากให้หนูทำยังไงคะ? เลิกกับลูกของแม่ไปซะ? แล้วชีวิตลูกแม่จะดีกว่านี้มั้ยคะ?แล้วแม่เป็นแม่ให้หลานแทนได้มั้ยคะ? หนูจะได้ไปหาผัวใหม่ทำชีวิตให้มีค่าให้ดีแบบลูกสาวแม่บ้าง ดีมั้ยคะ? ฝากคุณแม่สามีทั้งหลายอ่านกระทู้นี้ด้วยนะคะ..*ก่อนคุณจะเป็นแม่คนคุณก็ต้องเป็นเมียเค้ามาก่อน เป็นลูกสะใภ้ของเเม่สามีมาก่อน..นึกย้อนกลับไปบ้าง ว่า ตอนที่คุณ"เป็นลูกสะใภ้เค้า"คุณรู้สึกยังไงบ้าง? คุณจากบ้านจากอ้อมอกของแม่คุณไปอยู่กับสามีมันเป็นยังไง..*ที่สำคัญ* จงจำไว้ว่า คุณรักลูกคุณมากแค่ไหน พ่อแม่เค้าก็รักลูกเค้าไม่น้อยไปกว่าที่คุณรู้สึกหรอก ความรักความเห็นใจแบ่งจากลูกคุณให้ลูกสะใภ้บ้าง"เพราะเค้าเป็นผู้หญิงคนที่สองในโลกที่รักลูกคุณด้วยชีวิต เช่นกัน..." ลดความเห็นแก่ตังลงไปบ้าง...อย่าเป็นแม่ที่ทำลายชีวิตลูกชายตัวเองเลยคะ" อะไรก็ตามทีคุณแม่ระเบิดใส่ลูกสะใภ้มา..สาบานได้เลยว่า มันย้อนกลับไปหาลูกชายแม่อีก1,000 เท่านะคะ รักลูกชายตัวเองก็อย่าทำ? ค่ะ เอาใจเค้ามาใส่ใจเราเยอะๆค่ะ อย่าไล่ ผญ. ที่รักลูกชายคุณมากไปจากชีวิตลูกคุณนะคะ คิดเยอะๆคะ *ขอบคุณนะคะ*