ออกตัวก่อนนะคะว่านี่เป็นกระทู้แรก
เราขอไม่เอ่ยชื่อใครเลยนะคะ เรื่องมีอยู่ว่า เราคบกับแฟนที่เป็นทอมมา เกือบ 4 ปี รวมเวลาที่คบๆเลิกๆก่อนหน้านี้ก็ราว 7 ปีแล้วค่ะ
ตอนที่คบกันเรายอมรับค่ะว่าเราเป็นแฟนที่ไม่ดีเท่าไหร่ อาจมีเบื่อเค้าบ้างบางครั้งแต่ไม่เคยไม่รักนะคะ เค้าท้อหรือเค้าต้องการกำลังใจยังไงเราอยู่ข้างๆเค้าเสมอค่ะ แต่ก็เหมือนคนคบกันทั่วไปค่ะต้องทะเลาะกันเป็นเรื่องปกติ คู่เราก็เหมือนกันค่ะเวลาทะเลาะกันเค้าก็จะบอกเลิกเราเกือบทุกครั้ง แต่เรานี่แหละค่ะง้อเค้าจนดีกัน ทำแบบนี้ตั้งแต่คบกันแรกๆจนถึงตอนเลิกกันค่ะ ขอเล่าเหตุการณ์ก่อนเลิกกันนะคะ ช่วงนั้นเป็นช่วงสอบไฟนอลค่ะ เราเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ค่ะ เรากำลังจะขึ้นปี 3 ส่วนแฟนเรากำลังจะจบค่ะ เราเข้าเรียนมาพร้อมกันแต่แฟนเทียบโอนวุฒิปวส.มาค่ะ ช่วงนั้นต่างคนต่างเครียดค่ะ เค้าเองก็ทำโปรเจคจบค่ะ ส่วนเราก็จะต้องสอบเพื่อเลื่อนชั้นเครียดมากค่ะ ช่วงนี้เรายอมรับค่ะว่าเราไม่ค่อยได้อยู่กับเค้าเพราะเราต้องทำงานกลุ่มค่ะ บางครั้งเราก็ติวหนังสือกลับดึกๆค่ะ กลับไปเค้าก็หลับแล้วหรือไม่ก็เล่นเกมหรือทำโปรเจคค่ะ เราคุยกันน้อยมาก บางทีว่างๆเราไม่ได้ไปไหนเราก็อ่านนิยายหรือเล่นโทรศัพท์ตามปกติค่ะ แต่เราไม่รู้เลยค่ะว่าปกติของเรานั้นทำให้เค้าเครียดมาก และน้อยใจเราค่ะ แฟนเป็นคนไม่ค่อยพูดค่ะเวลามีเรื่องที่เค้าไม่สบายใจเค้าก็จะเก็บแล้วค่อยพูดทีเดียวค่ะ มีวันนึงค่ะเราทะเลาะกับเค้าแล้วเราคิดว่า ไม่ไหวแล้ว ไม่เอาแล้ว เราเก็บเสื้อผ้าเตรียมไปนอนห้องเพื่อนเลยค่ะ เพราะอีกไม่กี่วันเราจะปิดเทอมแล้ว แล้วเราต้องไปค่ายด้วยยังไงซะก็ไม่ต้องเจอเค้าอีก เราคิดแบบนี้ค่ะ แต่พอเราถึงห้อง สิ่งแรกที่เค้าทำคือถามเราว่า เราโกรธเค้าจริงหรอ ตอนนั้นน้ำตาร่วงเลยค่ะ ยอมรับว่าตั้งใจแน่วแน่มากว่าจะเลิกตอนนั้นเดี๋ยวนั้น แต่เค้าที่ไม่ค่อยจะง้อเราพูดแบบนี้ หมดเลยค่ะความตั้งใจแต่ยังเก็บเสื้อผ้าต่อไปค่ะเค้ากอดเราไม่ให้เราไป เราก็จะไปค่ะจนเราออกมาจากห้องได้เราขี่รถไม่มองเค้าเลยค่ะ เพื่อนบอกว่าเค้าวิ่งตามเราเท้าเปล่ามาจนถึงหน้าหอเลยค่ะ พอเพื่อนพูดเราก็เป็นห่วงค่ะ สุดท้ายก็กลับไปหาเค้า เปิดประตูห้องไปเจอเค้าร้องไห้ เราคิดว่าเราแย่มากค่ะทิ้งเค้าได้ยังไง จนดีกันอีกรอบค่ะ หลังจากนั้น 2 วันเราต้องไปค่ายค่ะ เป็นค่ายของทางวิชาที่เราเรียน เข้าทั้งหมด 10 วัน ทุกอย่างปกติดีค่ะ แต่เราไม่ค่อยได้คุยกับเค้าเลย เรียกว่าไม่ได้คุยเลยดีกว่าค่ะ เราเหนื่อยและเราก็กำลังทำความรู้จักเพื่อนใหม่ยอมรับว่าละเลยเค้ามากๆค่ะ (เพิ่งมารู้ทีหลังจากเพื่อนของเค้าว่าเค้าเครียดมากจนต้องปรึกษาเพื่อน) เราไม่ได้คุยกันเลยค่ะ เรามัวแต่คิดว่าเค้าคงกำลังวุ่นๆเราเองก็วุ่นด้วยเลยไม่ใส่ใจอะไรค่ะ พอกลับมาจากค่าย เรากับเค้าก็ไม่ได้ติดต่อกันค่ะ เราทักไปเค้าก็ตอบแค่คำเดียวแล้วเงียบไปเราเป็นคนฟอร์มจัดค่ะ เลยไม่ทัก จนวันนึงเห็นเฟสเค้าแอดผู้หญิงคนนึงค่ะ เรานี่สติแตกเลยค่ะโทรไปว่าเค้า ทำไมไม่ทักเราแต่แอดคนอื่นไหนว่าหางานทำ (เค้าเพิ่งจบค่ะ กำลังอยู่ในช่วงหางาน) เค้าก็เอาแต่ขอโทษเรา เค้าขอโทษๆๆๆๆ อย่าเป็นแบบนี้เลย จะไม่ทำแล้ว เดี๋ยวเราทักเฟสไปนะ เค้าพูดแบบนี้ค่ะ สุดท้ายเค้าก็ไม่ทักมาค่ะ เราก็ใจเย็นค่ะ อีกอาทิตย์นึงต่อมาเราไม่ไหวแล้วค่ะ โทรไปวีนๆๆๆใส่เค้า แล้วก็บอกว่าถ้าจะเป็นแบบนี้เลิกกันไปเถอะ นี่คือครั้งที่ 2 ที่เราพูดว่าเลิกค่ะ เราไม่ชอบบอกเลิกค่ะ ส่วนใหญ่เพราะอารมณ์เลยพูดไปครั้งนี้ก็เหมือนกันค่ะ แล้วเราก็บล็อกเฟสเค้าได้ 1 วันเต็มๆแล้วก็เริ่มได้สติ โทรไปหาเค้าถามเค้าว่าจะเอาไง สุดท้ายเค้าบอกว่าเราคงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้วเรานี่น้ำตาร่วงเลยค่ะ ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ เราเองคิดว่าเค้าคงพูดเพราะน้อยใจอยู่ึงพยายามพูดเพื่อให้เค้าคิดได้ค่ะว่าเรารักเค้า แล้วก็ให้เวลาเค้าค่ะ เพื่อให้เค้าคิด หลังจากนั้น 1 อาทิตย์พอดี เราเข้าไปดูเฟสเค้าค่ะ เราคิดว่าเราง้อเถอะ ไม่ชอบแบบนี้เลย แต่เราเจอภาพหน้าปกเฟสเป็นแหวนคู้ค่ะ แล้วมันจะมีที่เวลาเราเปลี่ยนจะขึ้นให้มีคนเม้นได้ เรากดเข้าไปดู เค้าหวานกันมากค่ะกับผู้หญิงคนนั้น จำได้ไหมคะ คนที่เราโทรไปวีนเค้าว่าแอดทำไมแล้วเค้าบอกไม่มีอะไรอ่ะค่ะ เรานี่เสียสติเลยค่ะ เหมือนโดนหลอกเหมือนความรู้สึกทั้งหมดที่มีกับเค้ามันแย่ไปหมดเลยค่ะ เราพยายามโทรหาเค้าเค้าก็ไม่อยากจะคุยเราถามอะไรเค้าก็ตอบแค่ว่า เราเลิกกันแล้ว เวลาไม่เกี่ยวหรอก เราชอบคนนี้ เรายอมขี่รถร่วม 100 กิโลเพื่อไปหาเค้าที่บ้านค่ะตอนนั้นก็ 2 ทุ่มกว่าแล้ว สุดท้ายเค้าบอกว่าเค้ารักคนนั้น อยากคบกับคนนั้น เราแบบสติแตกเลยค่ะ โวยวายลั่นบ้านเค้าเลย เค้าบอกว่าเลิกกันแล้วเราจะไปคบใครก็ได้ เวลาไม่เกี่ยวหรอกเราชอบ เราถามจากเพื่อนเค้าค่ะเพื่อนเค้าบอกว่าเค้าเครียดแล้วไปปรึกษาเพื่อนว่าจะคบดีไหมเลิกกับเราแล้วอีกอย่างผู้หญิงคนนั้นมีเวลาให้ เทคแคร์เค้า นี่แหละค่ะเหตุผล เรากล้าพูดนะคะว่าไม่ว่ายังไงเราไม่เคยจะทิ้งเค้าอาจมีบางช่วงที่เหมือนเราละเลยเค้าแต่เมื่อเค้าต้องการเราเราอยู่กับเค้าเสมอ จนถึงตอนนี้เค้าบอกว่าอย่าทำแบบนี้ (เราพยายามง้อเค้าค่ะ อยากคุยกับเค้า) แฟนเราไม่ชอบ เราไม่อยากมีปัญหากับแฟน เรานี่อึ้งเลยค่ะ รู้นะคะว่าไม่มีสิทธิ์แล้ว แต่ที่บอกเลิกเค้าเพราะอารมณ์ล้วนๆค่ะเราไม่ได้อยากจะเลิกจริงๆ จนถึงตอนนี้เราหยุดติดต่อเค้าไปพักนึงแล้วค่ะ แต่เราเครียดมาก กินไม่ได้เลยค่ะกินก็อ้วกถึงจะอยากกินแค่ไหน เอาแต่คิดถึงเวลาดีๆที่มีร่วมกันค่ะ เราจะทำยังไงดีคะ
สำหรับคนที่เป็นคู่รักนะคะ คุณมีเวลาร่วมกัน มีกันและกันดีที่สุดแล้วค่ะ
มีคนให้เอาแต่ใจ มีคนให้งอน มีคนคอยง้อ อย่าอยากได้อะไรมากกว่านี้เลยค่ะ เพราะวันนึงถ้าเค้าไม่อยู่งอนเรา หรือไม่อยู่ง้อเราแล้ว เรานี่แหละค่ะที่จะคิดถึงช่วงเวลานั้นที่สุด
ปากพล่อยเกินไป
เราขอไม่เอ่ยชื่อใครเลยนะคะ เรื่องมีอยู่ว่า เราคบกับแฟนที่เป็นทอมมา เกือบ 4 ปี รวมเวลาที่คบๆเลิกๆก่อนหน้านี้ก็ราว 7 ปีแล้วค่ะ
ตอนที่คบกันเรายอมรับค่ะว่าเราเป็นแฟนที่ไม่ดีเท่าไหร่ อาจมีเบื่อเค้าบ้างบางครั้งแต่ไม่เคยไม่รักนะคะ เค้าท้อหรือเค้าต้องการกำลังใจยังไงเราอยู่ข้างๆเค้าเสมอค่ะ แต่ก็เหมือนคนคบกันทั่วไปค่ะต้องทะเลาะกันเป็นเรื่องปกติ คู่เราก็เหมือนกันค่ะเวลาทะเลาะกันเค้าก็จะบอกเลิกเราเกือบทุกครั้ง แต่เรานี่แหละค่ะง้อเค้าจนดีกัน ทำแบบนี้ตั้งแต่คบกันแรกๆจนถึงตอนเลิกกันค่ะ ขอเล่าเหตุการณ์ก่อนเลิกกันนะคะ ช่วงนั้นเป็นช่วงสอบไฟนอลค่ะ เราเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ค่ะ เรากำลังจะขึ้นปี 3 ส่วนแฟนเรากำลังจะจบค่ะ เราเข้าเรียนมาพร้อมกันแต่แฟนเทียบโอนวุฒิปวส.มาค่ะ ช่วงนั้นต่างคนต่างเครียดค่ะ เค้าเองก็ทำโปรเจคจบค่ะ ส่วนเราก็จะต้องสอบเพื่อเลื่อนชั้นเครียดมากค่ะ ช่วงนี้เรายอมรับค่ะว่าเราไม่ค่อยได้อยู่กับเค้าเพราะเราต้องทำงานกลุ่มค่ะ บางครั้งเราก็ติวหนังสือกลับดึกๆค่ะ กลับไปเค้าก็หลับแล้วหรือไม่ก็เล่นเกมหรือทำโปรเจคค่ะ เราคุยกันน้อยมาก บางทีว่างๆเราไม่ได้ไปไหนเราก็อ่านนิยายหรือเล่นโทรศัพท์ตามปกติค่ะ แต่เราไม่รู้เลยค่ะว่าปกติของเรานั้นทำให้เค้าเครียดมาก และน้อยใจเราค่ะ แฟนเป็นคนไม่ค่อยพูดค่ะเวลามีเรื่องที่เค้าไม่สบายใจเค้าก็จะเก็บแล้วค่อยพูดทีเดียวค่ะ มีวันนึงค่ะเราทะเลาะกับเค้าแล้วเราคิดว่า ไม่ไหวแล้ว ไม่เอาแล้ว เราเก็บเสื้อผ้าเตรียมไปนอนห้องเพื่อนเลยค่ะ เพราะอีกไม่กี่วันเราจะปิดเทอมแล้ว แล้วเราต้องไปค่ายด้วยยังไงซะก็ไม่ต้องเจอเค้าอีก เราคิดแบบนี้ค่ะ แต่พอเราถึงห้อง สิ่งแรกที่เค้าทำคือถามเราว่า เราโกรธเค้าจริงหรอ ตอนนั้นน้ำตาร่วงเลยค่ะ ยอมรับว่าตั้งใจแน่วแน่มากว่าจะเลิกตอนนั้นเดี๋ยวนั้น แต่เค้าที่ไม่ค่อยจะง้อเราพูดแบบนี้ หมดเลยค่ะความตั้งใจแต่ยังเก็บเสื้อผ้าต่อไปค่ะเค้ากอดเราไม่ให้เราไป เราก็จะไปค่ะจนเราออกมาจากห้องได้เราขี่รถไม่มองเค้าเลยค่ะ เพื่อนบอกว่าเค้าวิ่งตามเราเท้าเปล่ามาจนถึงหน้าหอเลยค่ะ พอเพื่อนพูดเราก็เป็นห่วงค่ะ สุดท้ายก็กลับไปหาเค้า เปิดประตูห้องไปเจอเค้าร้องไห้ เราคิดว่าเราแย่มากค่ะทิ้งเค้าได้ยังไง จนดีกันอีกรอบค่ะ หลังจากนั้น 2 วันเราต้องไปค่ายค่ะ เป็นค่ายของทางวิชาที่เราเรียน เข้าทั้งหมด 10 วัน ทุกอย่างปกติดีค่ะ แต่เราไม่ค่อยได้คุยกับเค้าเลย เรียกว่าไม่ได้คุยเลยดีกว่าค่ะ เราเหนื่อยและเราก็กำลังทำความรู้จักเพื่อนใหม่ยอมรับว่าละเลยเค้ามากๆค่ะ (เพิ่งมารู้ทีหลังจากเพื่อนของเค้าว่าเค้าเครียดมากจนต้องปรึกษาเพื่อน) เราไม่ได้คุยกันเลยค่ะ เรามัวแต่คิดว่าเค้าคงกำลังวุ่นๆเราเองก็วุ่นด้วยเลยไม่ใส่ใจอะไรค่ะ พอกลับมาจากค่าย เรากับเค้าก็ไม่ได้ติดต่อกันค่ะ เราทักไปเค้าก็ตอบแค่คำเดียวแล้วเงียบไปเราเป็นคนฟอร์มจัดค่ะ เลยไม่ทัก จนวันนึงเห็นเฟสเค้าแอดผู้หญิงคนนึงค่ะ เรานี่สติแตกเลยค่ะโทรไปว่าเค้า ทำไมไม่ทักเราแต่แอดคนอื่นไหนว่าหางานทำ (เค้าเพิ่งจบค่ะ กำลังอยู่ในช่วงหางาน) เค้าก็เอาแต่ขอโทษเรา เค้าขอโทษๆๆๆๆ อย่าเป็นแบบนี้เลย จะไม่ทำแล้ว เดี๋ยวเราทักเฟสไปนะ เค้าพูดแบบนี้ค่ะ สุดท้ายเค้าก็ไม่ทักมาค่ะ เราก็ใจเย็นค่ะ อีกอาทิตย์นึงต่อมาเราไม่ไหวแล้วค่ะ โทรไปวีนๆๆๆใส่เค้า แล้วก็บอกว่าถ้าจะเป็นแบบนี้เลิกกันไปเถอะ นี่คือครั้งที่ 2 ที่เราพูดว่าเลิกค่ะ เราไม่ชอบบอกเลิกค่ะ ส่วนใหญ่เพราะอารมณ์เลยพูดไปครั้งนี้ก็เหมือนกันค่ะ แล้วเราก็บล็อกเฟสเค้าได้ 1 วันเต็มๆแล้วก็เริ่มได้สติ โทรไปหาเค้าถามเค้าว่าจะเอาไง สุดท้ายเค้าบอกว่าเราคงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้วเรานี่น้ำตาร่วงเลยค่ะ ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ เราเองคิดว่าเค้าคงพูดเพราะน้อยใจอยู่ึงพยายามพูดเพื่อให้เค้าคิดได้ค่ะว่าเรารักเค้า แล้วก็ให้เวลาเค้าค่ะ เพื่อให้เค้าคิด หลังจากนั้น 1 อาทิตย์พอดี เราเข้าไปดูเฟสเค้าค่ะ เราคิดว่าเราง้อเถอะ ไม่ชอบแบบนี้เลย แต่เราเจอภาพหน้าปกเฟสเป็นแหวนคู้ค่ะ แล้วมันจะมีที่เวลาเราเปลี่ยนจะขึ้นให้มีคนเม้นได้ เรากดเข้าไปดู เค้าหวานกันมากค่ะกับผู้หญิงคนนั้น จำได้ไหมคะ คนที่เราโทรไปวีนเค้าว่าแอดทำไมแล้วเค้าบอกไม่มีอะไรอ่ะค่ะ เรานี่เสียสติเลยค่ะ เหมือนโดนหลอกเหมือนความรู้สึกทั้งหมดที่มีกับเค้ามันแย่ไปหมดเลยค่ะ เราพยายามโทรหาเค้าเค้าก็ไม่อยากจะคุยเราถามอะไรเค้าก็ตอบแค่ว่า เราเลิกกันแล้ว เวลาไม่เกี่ยวหรอก เราชอบคนนี้ เรายอมขี่รถร่วม 100 กิโลเพื่อไปหาเค้าที่บ้านค่ะตอนนั้นก็ 2 ทุ่มกว่าแล้ว สุดท้ายเค้าบอกว่าเค้ารักคนนั้น อยากคบกับคนนั้น เราแบบสติแตกเลยค่ะ โวยวายลั่นบ้านเค้าเลย เค้าบอกว่าเลิกกันแล้วเราจะไปคบใครก็ได้ เวลาไม่เกี่ยวหรอกเราชอบ เราถามจากเพื่อนเค้าค่ะเพื่อนเค้าบอกว่าเค้าเครียดแล้วไปปรึกษาเพื่อนว่าจะคบดีไหมเลิกกับเราแล้วอีกอย่างผู้หญิงคนนั้นมีเวลาให้ เทคแคร์เค้า นี่แหละค่ะเหตุผล เรากล้าพูดนะคะว่าไม่ว่ายังไงเราไม่เคยจะทิ้งเค้าอาจมีบางช่วงที่เหมือนเราละเลยเค้าแต่เมื่อเค้าต้องการเราเราอยู่กับเค้าเสมอ จนถึงตอนนี้เค้าบอกว่าอย่าทำแบบนี้ (เราพยายามง้อเค้าค่ะ อยากคุยกับเค้า) แฟนเราไม่ชอบ เราไม่อยากมีปัญหากับแฟน เรานี่อึ้งเลยค่ะ รู้นะคะว่าไม่มีสิทธิ์แล้ว แต่ที่บอกเลิกเค้าเพราะอารมณ์ล้วนๆค่ะเราไม่ได้อยากจะเลิกจริงๆ จนถึงตอนนี้เราหยุดติดต่อเค้าไปพักนึงแล้วค่ะ แต่เราเครียดมาก กินไม่ได้เลยค่ะกินก็อ้วกถึงจะอยากกินแค่ไหน เอาแต่คิดถึงเวลาดีๆที่มีร่วมกันค่ะ เราจะทำยังไงดีคะ
สำหรับคนที่เป็นคู่รักนะคะ คุณมีเวลาร่วมกัน มีกันและกันดีที่สุดแล้วค่ะ
มีคนให้เอาแต่ใจ มีคนให้งอน มีคนคอยง้อ อย่าอยากได้อะไรมากกว่านี้เลยค่ะ เพราะวันนึงถ้าเค้าไม่อยู่งอนเรา หรือไม่อยู่ง้อเราแล้ว เรานี่แหละค่ะที่จะคิดถึงช่วงเวลานั้นที่สุด