ปากพล่อยเกินไป

กระทู้สนทนา
ออกตัวก่อนนะคะว่านี่เป็นกระทู้แรก
เราขอไม่เอ่ยชื่อใครเลยนะคะ  เรื่องมีอยู่ว่า  เราคบกับแฟนที่เป็นทอมมา  เกือบ 4 ปี  รวมเวลาที่คบๆเลิกๆก่อนหน้านี้ก็ราว  7  ปีแล้วค่ะ
ตอนที่คบกันเรายอมรับค่ะว่าเราเป็นแฟนที่ไม่ดีเท่าไหร่  อาจมีเบื่อเค้าบ้างบางครั้งแต่ไม่เคยไม่รักนะคะ  เค้าท้อหรือเค้าต้องการกำลังใจยังไงเราอยู่ข้างๆเค้าเสมอค่ะ  แต่ก็เหมือนคนคบกันทั่วไปค่ะต้องทะเลาะกันเป็นเรื่องปกติ  คู่เราก็เหมือนกันค่ะเวลาทะเลาะกันเค้าก็จะบอกเลิกเราเกือบทุกครั้ง  แต่เรานี่แหละค่ะง้อเค้าจนดีกัน  ทำแบบนี้ตั้งแต่คบกันแรกๆจนถึงตอนเลิกกันค่ะ ขอเล่าเหตุการณ์ก่อนเลิกกันนะคะ  ช่วงนั้นเป็นช่วงสอบไฟนอลค่ะ  เราเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ค่ะ  เรากำลังจะขึ้นปี  3  ส่วนแฟนเรากำลังจะจบค่ะ  เราเข้าเรียนมาพร้อมกันแต่แฟนเทียบโอนวุฒิปวส.มาค่ะ  ช่วงนั้นต่างคนต่างเครียดค่ะ  เค้าเองก็ทำโปรเจคจบค่ะ  ส่วนเราก็จะต้องสอบเพื่อเลื่อนชั้นเครียดมากค่ะ  ช่วงนี้เรายอมรับค่ะว่าเราไม่ค่อยได้อยู่กับเค้าเพราะเราต้องทำงานกลุ่มค่ะ  บางครั้งเราก็ติวหนังสือกลับดึกๆค่ะ  กลับไปเค้าก็หลับแล้วหรือไม่ก็เล่นเกมหรือทำโปรเจคค่ะ  เราคุยกันน้อยมาก  บางทีว่างๆเราไม่ได้ไปไหนเราก็อ่านนิยายหรือเล่นโทรศัพท์ตามปกติค่ะ  แต่เราไม่รู้เลยค่ะว่าปกติของเรานั้นทำให้เค้าเครียดมาก  และน้อยใจเราค่ะ  แฟนเป็นคนไม่ค่อยพูดค่ะเวลามีเรื่องที่เค้าไม่สบายใจเค้าก็จะเก็บแล้วค่อยพูดทีเดียวค่ะ  มีวันนึงค่ะเราทะเลาะกับเค้าแล้วเราคิดว่า  ไม่ไหวแล้ว  ไม่เอาแล้ว  เราเก็บเสื้อผ้าเตรียมไปนอนห้องเพื่อนเลยค่ะ  เพราะอีกไม่กี่วันเราจะปิดเทอมแล้ว  แล้วเราต้องไปค่ายด้วยยังไงซะก็ไม่ต้องเจอเค้าอีก  เราคิดแบบนี้ค่ะ  แต่พอเราถึงห้อง  สิ่งแรกที่เค้าทำคือถามเราว่า  เราโกรธเค้าจริงหรอ  ตอนนั้นน้ำตาร่วงเลยค่ะ  ยอมรับว่าตั้งใจแน่วแน่มากว่าจะเลิกตอนนั้นเดี๋ยวนั้น  แต่เค้าที่ไม่ค่อยจะง้อเราพูดแบบนี้  หมดเลยค่ะความตั้งใจแต่ยังเก็บเสื้อผ้าต่อไปค่ะเค้ากอดเราไม่ให้เราไป  เราก็จะไปค่ะจนเราออกมาจากห้องได้เราขี่รถไม่มองเค้าเลยค่ะ  เพื่อนบอกว่าเค้าวิ่งตามเราเท้าเปล่ามาจนถึงหน้าหอเลยค่ะ  พอเพื่อนพูดเราก็เป็นห่วงค่ะ  สุดท้ายก็กลับไปหาเค้า  เปิดประตูห้องไปเจอเค้าร้องไห้  เราคิดว่าเราแย่มากค่ะทิ้งเค้าได้ยังไง  จนดีกันอีกรอบค่ะ  หลังจากนั้น   2  วันเราต้องไปค่ายค่ะ  เป็นค่ายของทางวิชาที่เราเรียน  เข้าทั้งหมด  10  วัน  ทุกอย่างปกติดีค่ะ  แต่เราไม่ค่อยได้คุยกับเค้าเลย  เรียกว่าไม่ได้คุยเลยดีกว่าค่ะ  เราเหนื่อยและเราก็กำลังทำความรู้จักเพื่อนใหม่ยอมรับว่าละเลยเค้ามากๆค่ะ  (เพิ่งมารู้ทีหลังจากเพื่อนของเค้าว่าเค้าเครียดมากจนต้องปรึกษาเพื่อน)  เราไม่ได้คุยกันเลยค่ะ  เรามัวแต่คิดว่าเค้าคงกำลังวุ่นๆเราเองก็วุ่นด้วยเลยไม่ใส่ใจอะไรค่ะ  พอกลับมาจากค่าย  เรากับเค้าก็ไม่ได้ติดต่อกันค่ะ  เราทักไปเค้าก็ตอบแค่คำเดียวแล้วเงียบไปเราเป็นคนฟอร์มจัดค่ะ  เลยไม่ทัก จนวันนึงเห็นเฟสเค้าแอดผู้หญิงคนนึงค่ะ  เรานี่สติแตกเลยค่ะโทรไปว่าเค้า  ทำไมไม่ทักเราแต่แอดคนอื่นไหนว่าหางานทำ  (เค้าเพิ่งจบค่ะ  กำลังอยู่ในช่วงหางาน)  เค้าก็เอาแต่ขอโทษเรา  เค้าขอโทษๆๆๆๆ  อย่าเป็นแบบนี้เลย จะไม่ทำแล้ว  เดี๋ยวเราทักเฟสไปนะ เค้าพูดแบบนี้ค่ะ สุดท้ายเค้าก็ไม่ทักมาค่ะ  เราก็ใจเย็นค่ะ  อีกอาทิตย์นึงต่อมาเราไม่ไหวแล้วค่ะ  โทรไปวีนๆๆๆใส่เค้า  แล้วก็บอกว่าถ้าจะเป็นแบบนี้เลิกกันไปเถอะ  นี่คือครั้งที่  2  ที่เราพูดว่าเลิกค่ะ  เราไม่ชอบบอกเลิกค่ะ  ส่วนใหญ่เพราะอารมณ์เลยพูดไปครั้งนี้ก็เหมือนกันค่ะ  แล้วเราก็บล็อกเฟสเค้าได้  1  วันเต็มๆแล้วก็เริ่มได้สติ  โทรไปหาเค้าถามเค้าว่าจะเอาไง  สุดท้ายเค้าบอกว่าเราคงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้วเรานี่น้ำตาร่วงเลยค่ะ  ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้  เราเองคิดว่าเค้าคงพูดเพราะน้อยใจอยู่ึงพยายามพูดเพื่อให้เค้าคิดได้ค่ะว่าเรารักเค้า  แล้วก็ให้เวลาเค้าค่ะ  เพื่อให้เค้าคิด  หลังจากนั้น  1  อาทิตย์พอดี  เราเข้าไปดูเฟสเค้าค่ะ  เราคิดว่าเราง้อเถอะ  ไม่ชอบแบบนี้เลย  แต่เราเจอภาพหน้าปกเฟสเป็นแหวนคู้ค่ะ  แล้วมันจะมีที่เวลาเราเปลี่ยนจะขึ้นให้มีคนเม้นได้  เรากดเข้าไปดู  เค้าหวานกันมากค่ะกับผู้หญิงคนนั้น  จำได้ไหมคะ  คนที่เราโทรไปวีนเค้าว่าแอดทำไมแล้วเค้าบอกไม่มีอะไรอ่ะค่ะ  เรานี่เสียสติเลยค่ะ  เหมือนโดนหลอกเหมือนความรู้สึกทั้งหมดที่มีกับเค้ามันแย่ไปหมดเลยค่ะ  เราพยายามโทรหาเค้าเค้าก็ไม่อยากจะคุยเราถามอะไรเค้าก็ตอบแค่ว่า  เราเลิกกันแล้ว  เวลาไม่เกี่ยวหรอก  เราชอบคนนี้  เรายอมขี่รถร่วม  100  กิโลเพื่อไปหาเค้าที่บ้านค่ะตอนนั้นก็  2  ทุ่มกว่าแล้ว  สุดท้ายเค้าบอกว่าเค้ารักคนนั้น  อยากคบกับคนนั้น  เราแบบสติแตกเลยค่ะ  โวยวายลั่นบ้านเค้าเลย  เค้าบอกว่าเลิกกันแล้วเราจะไปคบใครก็ได้  เวลาไม่เกี่ยวหรอกเราชอบ เราถามจากเพื่อนเค้าค่ะเพื่อนเค้าบอกว่าเค้าเครียดแล้วไปปรึกษาเพื่อนว่าจะคบดีไหมเลิกกับเราแล้วอีกอย่างผู้หญิงคนนั้นมีเวลาให้  เทคแคร์เค้า  นี่แหละค่ะเหตุผล  เรากล้าพูดนะคะว่าไม่ว่ายังไงเราไม่เคยจะทิ้งเค้าอาจมีบางช่วงที่เหมือนเราละเลยเค้าแต่เมื่อเค้าต้องการเราเราอยู่กับเค้าเสมอ  จนถึงตอนนี้เค้าบอกว่าอย่าทำแบบนี้  (เราพยายามง้อเค้าค่ะ  อยากคุยกับเค้า)  แฟนเราไม่ชอบ  เราไม่อยากมีปัญหากับแฟน  เรานี่อึ้งเลยค่ะ  รู้นะคะว่าไม่มีสิทธิ์แล้ว  แต่ที่บอกเลิกเค้าเพราะอารมณ์ล้วนๆค่ะเราไม่ได้อยากจะเลิกจริงๆ  จนถึงตอนนี้เราหยุดติดต่อเค้าไปพักนึงแล้วค่ะ  แต่เราเครียดมาก  กินไม่ได้เลยค่ะกินก็อ้วกถึงจะอยากกินแค่ไหน  เอาแต่คิดถึงเวลาดีๆที่มีร่วมกันค่ะ  เราจะทำยังไงดีคะ

สำหรับคนที่เป็นคู่รักนะคะ  คุณมีเวลาร่วมกัน  มีกันและกันดีที่สุดแล้วค่ะ
มีคนให้เอาแต่ใจ  มีคนให้งอน  มีคนคอยง้อ  อย่าอยากได้อะไรมากกว่านี้เลยค่ะ  เพราะวันนึงถ้าเค้าไม่อยู่งอนเรา  หรือไม่อยู่ง้อเราแล้ว  เรานี่แหละค่ะที่จะคิดถึงช่วงเวลานั้นที่สุด
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่