เคยมีคนนึงที่เราลืมไม่ได้ แต่ให้กลับไปคบก็ไม่ได้แล้วเหมือนกันมั้ยค่ะ

สวัสดีค่ะ เราเขียนกระทู้เป็นครั้งแรก ... (อาจจะดูงงๆก็อย่าด่ากันนะ)

เราเคยมีแฟนอยู่คนนึงสมัยมอปลาย ..ตอนนั้นเราม.6 ส่วนเค้า ม.4 เราเจอกันตอนรับน้องค่ะ วันนั้นเราตกท่อ ส่วนเค้ายืนอยู่ข้างหน้าเรา เค้าตกหลุมรักเค้าตั้งแต่ตอนนั้น เราเพิ่งมาสังเกตว่าเรามีไลน์เค้า เราเลยตัดสินใจทักไป ว่า "ไม่คิดจะช่วยกันเลยหรอ" ... และหลังจากนั้นเราก็คุยกับเค้ามาตลอด เค้าปลุกเราทุกเช้า ร้องเพลงให้เราฟังตอนเราไม่สบายใจ คอยอยู่ข้างๆ คอยทำอะไรตลกๆให้ดู ให้เราหายเครียด ...แต่เราเพิ่งมารู้ว่าเค้ามีแฟนแล้ว เค้าตั้งคบกับรุ่นพี่คนนึงในเฟส เราเลยพยายามไม่คิดอะไรเกินเลย แค่คุยกันแบบพี่น้อง *พี่น้องจริงๆค่ะ* จนเค้าเลิกกันพี่คนนั้น

เราดูมีหวังนะ แต่ไม่เลย เค้ากลับไปคบกับแฟนเก่า เราก็เป็นพี่สาวเค้าเหมือนเดิม คอยอยู่ข้างๆ จนวันนึงเราทนไม่ไหว เราเลยสารภาพกับเค้าไปว่า เรารู้สึกมากกว่านั้น ยิ่งคุยยิ่งรู้สึก พอเหอะ เราอย่าติดต่อกันอีกเลย เรากับเค้าก็ห่างกัน ไม่ได้คุยกัน จนเค้าเลิกกับแฟน.. แล้วเรากับเค้าก็กลับมาคุยกัน ผ่านช่วงเวลาแย่ๆมาด้วยกัน ..

เราตัดสินใจลองคบกันแต่ไม่นานหรอกค่ะ ไม่ถึง 3 เดือน เราก็เลิกกัน เลิกกันเพราะไม่เข้าใจกัน... เค้าก็ไปมีแฟนใหม่ ส่วนเราก็ รอค่ะ แต่ก็อยู่กับเพื่อนให้ชีวิตมีความสุข 7 เดือน เราต้องเห็นเค้าไปเที่ยวกับแฟนใหม่ ลงรูปคู่ เดินผ่านกันต่อหน้าเรา ไปที่ไหนก็เห็นแต่ความทรงจำของเราที่มีผญอีกคนมาแทนที่เรา..

หลังจากนั้นไม่นานเค้าก็เลิกกับแฟนคนนี้ แล้วก็กลับมาคุยกับเรา เราก็รู้สึกแปลกๆนะ แต่เรารัก ผญก็งี้แหละ
แล้วเราก็กลับมาเป็นแฟนกันค่ะ บอกเลยว่ามันคุ้มค่ากับการรอจริงๆ ตอนนั้นเรากำลังเข้ามหาลัยใหม่ๆค่ะ กำลังเห่อชีวิต เที่ยวบ่อย ติดเพื่อน มีเพื่อนเยอะ แต่เค้าเป็นคนขี้หึงมากๆเลยค่ะ เราเลยไม่ค่อยได้เที่ยว ไม่ได้เที่ยวเลยมากกว่า เพื่อนผชก็แทบไม่ได้คบ เราก็ยอมทำเพื่อเค้าค่ะ มีทะเลาะกันบ้าง ไม่เข้าใจกันบ้าง สุดท้ายก็ดีกัน เราเคยพูดกับเค้าว่า "เราสัญญาเราจะไม่บอกเลิกแกเป็นครั้งที่2"

ช่วงปลายปี โรงเรียนเราจะมีงานกีฬา แฟนเราก็เป็นนักกีฬาค่ะ ต้องซ้อม ต้องกลับบ้านดึก ไม่ค่อยมีเวลาให้เรา เค้าพูดกับเราว่า "อดทนหน่อยนะ ขอเวลาอีกสามวัน เดี๋ยวจะไปหา จะพาไปดูไอฟาย แต็งกิ้ว เลิฟยู" ช่วงนั้นมหาลัยก็ใกล้สอบพอดี เราก็ต้องอ่านหนังสือ เลยไม่มีเวลาเหมือนกัน ต่างคนต่างไปทำหน้าที่ของตัวเอง

ช่วงที่เค้าไปแข่ง เราโทรไป เค้าก็ไม่ค่อยรับ บอกว่าไม่ว่างๆ บางทีก็ให้เพื่อนรับ บอกว่านอนแล้ว แต่เค้าออนเฟส.. เราต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้ เราต้องแกล้งโง่ ตอนนั้นความรู้สึกเรามันบอกเลยว่า เรากำลังนอกใจเรา..

หลังจากกีฬาจบ.. ตอนนั้นวันเสาร์พอดีค่ะ เค้าต้องเข้ามาเรียนพิเศษ เค้าบอกเราว่า "วันนี้ไม่ไปหานะ เดี๋ยวแอร์เพลนแล้วนะ จะชาจแบต" ส่วนเราตอนนั้นกำลังกลับหอค่ะ(เราไปนอนหอเพื่อนที่ตจว.มา) เค้าโทรมาหาเรา "เดี๋ยวไปหา" เราก็ดีใจสิค่ะ

พอเราเจอกัน.. เค้าดูระแวงเราไปซะหมดทุกอย่าง เราขอดูโทสับ เราก็ไม่ให้ดู เราพยายามโกหกตัวเองว่า ไม่มีอะไรหรอก แต่ไม่เลยในนั้นมันยิ่งกว่ามี..
หลังจากนั้นเค้าก็กลับบ้าน เราก็ไปส่งที่ท่ารถตู้ตามปกติ เค้าลงจากรถเราไปสักพัก เสียงข้อความก็เด้งขึ้นว่า .."ชื่อเรา)กูว่าเลิกเหอะว่ะ".. วินาทีนั้น เราทำอะไรไม่ถูกจริงๆ พอถึงหอเราพบว่าเค้าบล็อคทุกอย่างที่เกี่ยวกับเราทิ้งไปหมดแล้ว เราเลยเข้าไปดู following เค้า มีไอจีผญคนนึงสะดุดตาเราเลยเข้าไปดู มีรูปให้ดอกไม้ มีรูปคู่กัน แล้วเค้าก็มาเม้นให้ หลังจากนั้นน้ำตาที่มีทั้งหมดก็ไหลออกมาแบบที่ไม่เคยไหลมาก่อน เพลงนึงก็ดังในหัว "ถูกทำร้ายโดยคนรัก เจ็บแค่ไหนก็พร้อมทำใจ อยู่กับแผลเธอให้ไว้.." กินไม่ได้นอนไม่หลับ มองไปทางไหนก็เจอแต่ความทรงจำ เราถึงกับต้องไปนอนหอเพื่อน เพื่อที่จะอ่านหนังสือ **** ช่วงนั้นมหาลัยกำลังสอบไฟนอลพอดี ***** บอกได้เลยว่าเสียใจมาก เสียใจโครตๆ เหมือนเป็นคนโง่ โดนหักหลัง กว่าเราจะผ่านจุดนั้นมาได้ ถือว่ายากมากเลยนะค่ะ ต้องใช้เวลา ใช้ใจที่แข็งมากๆ (ทำไม่ค่อยได้หรอกค่ะ) ได้เพื่อนช่วยหักดิบ

หลังจากนั้นไม่นาน เค้าก็มาง้อเรา สารภาพผิดกับเราทุกอย่าง ใจนึงเราก็อยากกลับไปนะ แต่ใจนึงเราก็กลัวเจ็บ เราทำเหมือนเค้าไม่ได้ต้องการเราขนาดนั้น ขนาดเค้ามาง้อเรา เค้ายังง้อส่งๆ เราหลงรักผชคนนี้ไปได้ยังไงเนี่ย 555555 แล้วผญคนนั้นก็ฟอลไอจีเรามา ละก็โพสดราม่าใส่เรา เราเลยจัดบ้างเลยค่ะ "ของกินเล่นมันก็แค่รองท้อง แต่ถ้าทานให้อิ่ม ก็ต้องอาหารหลักสิ ยังไงผู้ชายเค้าก็ต้องกลับมาทานอาหารจานหลักอยู่แล้ว" ประมานนี้ ทิ้งท้ายด้วย "มีอะไรสงสัยก็แอดไลน์มาถามนะ" น้องเค้าก็แอดมาค่ะ เราคุยกันดีค่ะ น้องบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ ทุกครั้งที่อยู่กับผชของเรา น้องเค้ามีความสุขมากกกกกกก -_-''เอิ่ม ผญสมัยนี้ พูดได้แค่เอิ่มมมมจริงๆ

บอกเลยว่าตอนแรกที่เค้าง้อ เราก็มีความคิดจะกลับไปนะ แต่ขาเรามันก้าวไม่ไปอะไรประมาณนั้น กลัวเจ็บ มาถึงวันนี้ก็ต้องขอบคุณเพื่อนๆ... วันนี้เราผ่านมันมาได้แล้วแล้วเราก็มีคนที่รักเราอยู่ข้างๆ ไม่ว่าจะเป็นเพื่อน พ่อแม่ พี่น้อง ขอบคุณโลกที่เหวี่ยงเค้ามาให้เรารัก แล้วก็เหวี่ยงเค้ากลับไป เราสองคนอาจจะเกิดมาเพื่ออยู่ในความทรงจำของกันและกัน.. ตลอดไป

ถ้าแกเข้ามาอ่าน แกคงจะรู้ตัวนะ.. "แกเป็นแผลเป็นที่เขาไม่เคยคิดจะลบ เป็นแผลเป็นที่อยู่ใกล้หัวใจเขา เป็นแผลเป็นที่ยังทำให้เขารู้สึกทุกครั้งที่เขาเห็น ขอบคุณเพลง เพราะอะไร ที่เคยร้องให้ฟังนะ เขาคิดถึงแกนะ วันนี้มันอาจจะไม่ใช่ความคิดถึงแบบคนรัก แต่มันคือความคิดถึงแบบคนเคยรัก ขอบคุณมากๆนะที่ทำให้ชีวิตเขามีความทรงจำดีๆ ถึงมันจะมีเรื่องไม่ดีด้วยก็เถอะ ไม่เป็นไรหรอกเนาะ มีความสุขกับน้องเค้ามากๆนะ ถึงเขาจะบล็อคทุกอย่าง แต่เขาก็ยังแอบดูแกอยู่ไกลๆนะ ขอบคุณอีกครั้งนะ"

มีเพลงนึงอยากให้ฟังว่ะ https://www.youtube.com/watch?v=OWFBOxCFMX4