ผมเป็นเกย์สังคมรอบๆข้างรับรู้ทุกๆอย่างเรื่องที่ผมจะถามว่าผมควรจะทำยังไงดีผมมีเเฟนอยู่คนนึงครับเจอกันทางโซเซลก่อนหน้าที่เราจะคบกันเค้าไม่เคยบอกผมเลยว่าสังคมรอบๆข้างเค้าไม่มีใครรู้เลยว่าเค้า '' เป็นเกย์แบบไม่เปิดเผย '' กว่าผมจะรู้ผมก็เริ่มรักเค้ามากขึ้นแล้วครับถอนตัวคงยากโกหกแม้กระทั่งชื่อแม้กระทั่งการมีอะไรกับคนอื่นมากก่อนหน้านี้แล้วถ้าบอกผมก่อนหน้านี้ผมคงไม่สานต่อผมถามก่อนคบกันแล้วด้วยซ้ำว่าเคยมีอะไรกับใครมั้ยเค้าบอกไม่มีแต่เค้าก็ทำให้ผมมั่นใจว่าเค้าพยามทำให้ผมรู้สึกว่าเค้าไม่ได้ทำให้รู้สึกว่าเรากำลังคบกันแบบหลบๆซ่อนๆจนทำให้ผมไม่มีตัวตนตอนนี้คบมา 9 เดือนเเล้วครับรักเค้ามากๆแต่ตอนนี้ผมเริ่มชักไม่แน่ใจแล้วว่าสิ่งที่ผมรู้สึกตอนนั้นกับตอนนี้ว่าเค้ากลัวว่าผมจะทำให้เสียหายอยุ่ตลอดจนทำให้ผมเริ่มอยากที่จะถอยห่าง
เข้าเรื่องเลยนะครับ คือเรื่องมีอยุ่ว่าผมมีความสุขทุกครั้งเมื่อเวลาเราได้เจอกันเค้าพาผมไปบ้านครับยอมรับว่าทำตัวไม่ถูกมากๆผมเป็นคนที่บุคลิคไม่ออกเลยถ้าคนมองก้จะมองว่าผมเป็นผู้ชายแท้ๆนี่แหละครับที่ทำให้ผมกับเค้าเข้ากันได้ดีในเรื่องของการนัดเจอไปนอนค้างที่บ้านฐานะทางบ้านเค้าดีครับดีกว่าผมเยอะบางทีผมก็คิดว่าเค้าควรจะมีอะไรๆที่ดีเเล้วเราก็ไม่เหมาะสมกันเลยการศึกษาถ้าเค้าจบมาเค้าก็จะมีอะไรๆที่มั่นคงกว่าผมเยอะซึ่งผมเรียนปานกลางแต่เค้าเรียนเก่งผมไม่เคยเรียกร้องอะไรเลยเพราะผมรู้ว่าเรียกร้องไปก็เท่านั้นเค้าคงทำให้ผมไม่ได้ เช่น การถ่ายรูปคู่ การเดินในสถานที่อื่นๆอยากจับมือกันจะตายผมก็พยามๆทำตัวออกห่างกลัวคนอื่นมองเค้าไม่ดีกลัวเพื่อนเค้าบังเอิญมากเจอเฟสบุ๊คโซเซลต่างๆไม่เคยมีกันเป็นเพื่อนคุยกันเเค่ทางไลน์โทรคุยไปหาที่บ้านแค่นั้นเองช่วง 3 เดือนแรกเราคุยโทรศัพท์กันทุกวันแบบคุยกันนานมากๆครับบางทีไม่หลับไม่นอนแต่เข้าเดือนที่ 4 เริ่มคุยน้อยลงไลน์กว่าจะตอบผมเเบบคุยกัน บ่าย 2 เค้าบอกว่าขอตัวกินข้าวก่อนนะ แต่เค้ามาตอบผมตอน 4 ทุ่ม ถามว่าทำอะไรอยู่คือไม่เข้าใจว่ากินข้าวนานขนาดนั้นเลยหรอ 4 ทุ่ม คุยกันไม่ถึง 20 ประโยค 20 ประโยคเนียเค้าถามผมว่ากินไรยังผมตอบเค้าทันทีทุกประโยครอเค้าทักมาตลอดเพราะเราไม่ค่อยมีเวลาคุยกันผมคิดถึงเค้ามากๆพอผมตอบเค้าทันทีผ่านไป 10 นาทีเค้าก็จะตอบผมบางประโยค 30นาทีถึง 1 ชั่วโมงเลยด้วยซ้ำแรกๆน้อยใจนะครับเค้าก็ขอตัวไปนอนเเล้วเป็นแบบนี้ทุกวันนะครับแล้วเราก็ทะเลาะกันเรื่องนี้ทุกวันเรื่องตอบช้าเข้าใจนะครับว่าทุกคนควรมีเวลาส่วนตัวเป็นของตัวเองบ้างแต่คนที่คบกันแล้วยิ่งอยู่ในสภาพหลบๆซ่อนๆเรียนหนักควรหาเวลาคุยกันให้มากๆผมเคยถามนะว่าทำไมเค้าตอบผมช้าเค้าบอกว่าเวลาผมตอบเค้าช้า 2-3 นาทีเค้าก็จะดูโน้นดูนี่คิดในใจไม่สนใจกันเลยมั้งดูอย่างอื่นจนลืมไปว่าเราคุยกันอยู่ยอมรับนะครับผมเป็นคน งี่เง่ามากๆ ตั้งเเต่มาเจอเค้านานๆทีเราจะมีเรื่องที่ไม่ทะเลาะกันผมรักเค้ามากเวลาเค้าไปกับเพื่อนผมไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่กระวนกระวายตลอดไปเที่ยวตามภาษาเด็กผู้ชายอะครับร้านเหล้าอะไรประมาณนี้ผมก็พยามทำใจให้เชื่อว่าเค้าไปจริงๆผมจะไปส่องตามเฟสเพื่อนของเค้าตลอดผม
ทุกเรื่องเเต่เค้าไม่รู้ตัวกลัวเค้าจะอึดอัดเรื่องมันเยอะมากครับเราขอเข้าเรื่องที่ทำให้ผมตัดสินใจมาโพสลงเพื่อถามเผื่อใครเคยเป็นหรือมีเหตุการณ์แบบผมว่าผมควรทำยังไงคือผมแกล้งๆบอกเค้าไปว่า '' เออเรื่องที่ตัวตื่นเช้าไปเรียนกลับบ้านดึกอ่าที่ไม่เชื่อขอโทษนะอาจเป็นเพราะว่าเรางี่เง่าเองแหละขอโทษที่ไม่เชื่อว่าไปเรียนเรียนก็เหนื่อยอยู่แล้วยังมาเหนื่อยเรื่องของเราอีกที่เชื่อเพราะว่ามีเพื่อนเรียนอยู่ที่นั่นเหมือนกันเราก้เลลยถามเพื่อนเราว่าเรียนเช้าเลิกดึกมั้งมั้ย เท่านั้นเเหละเค้าก็ถามผมใหญ่เลยว่าเเล้วเพื่อนตัวเค้ารู้มั้ยว่าตัวถามทำไมผมก้เลยบอกไปว่ามันไม่ได้ถามอะไร แต่ดูเหมือนแฟนผมจะไม่เชื่อเลยถามว่าเค้ารู้จักเรามั้ยรู้มั้ยว่าเราเป็นอะไรกันแล้วเค้าเรียนอยู่ปีไหนสาขาไหนผมก้บอกไปเเล้วนะว่าเค้าไม่รู้ๆตั้งเเต่วันที่ผมบอกไปเค้าก็ถามผมทุกวันว่าเค้าไม่รู้แน่นะว่าเราคบกันว่าเราคือคนไหน '' ผมเลยรู้สึกว่าเป็นตัวปัญหาเป็นคนที่ทำให้เค้าอยู่บนความระเเวงคิดว่าผมควรออกมาดีมั้ยเคยบอกเลิกกันหลายครั้งเเล้วเเต่เค้ายื้อผมตลอดผมเป็นคนใจอ่อนครับเจออ้อนนิดๆหน่อยๆผมก็ใจอ่อนเเล้ว
(ขอความเห็นด้วยนะครับผมอาจพิมพ์ไม่รู้เรื่องเรียบเรียงไม่ค่อยเข้าใจขอโทษด้วยนะครับเรื่องยาวมากๆจริงๆผมเลยเอาเเต่เรื่องที่สำคัญๆก่อนขอบคุณครับ)
ผมควรทำยังไง ในความรักแบบนี้
เข้าเรื่องเลยนะครับ คือเรื่องมีอยุ่ว่าผมมีความสุขทุกครั้งเมื่อเวลาเราได้เจอกันเค้าพาผมไปบ้านครับยอมรับว่าทำตัวไม่ถูกมากๆผมเป็นคนที่บุคลิคไม่ออกเลยถ้าคนมองก้จะมองว่าผมเป็นผู้ชายแท้ๆนี่แหละครับที่ทำให้ผมกับเค้าเข้ากันได้ดีในเรื่องของการนัดเจอไปนอนค้างที่บ้านฐานะทางบ้านเค้าดีครับดีกว่าผมเยอะบางทีผมก็คิดว่าเค้าควรจะมีอะไรๆที่ดีเเล้วเราก็ไม่เหมาะสมกันเลยการศึกษาถ้าเค้าจบมาเค้าก็จะมีอะไรๆที่มั่นคงกว่าผมเยอะซึ่งผมเรียนปานกลางแต่เค้าเรียนเก่งผมไม่เคยเรียกร้องอะไรเลยเพราะผมรู้ว่าเรียกร้องไปก็เท่านั้นเค้าคงทำให้ผมไม่ได้ เช่น การถ่ายรูปคู่ การเดินในสถานที่อื่นๆอยากจับมือกันจะตายผมก็พยามๆทำตัวออกห่างกลัวคนอื่นมองเค้าไม่ดีกลัวเพื่อนเค้าบังเอิญมากเจอเฟสบุ๊คโซเซลต่างๆไม่เคยมีกันเป็นเพื่อนคุยกันเเค่ทางไลน์โทรคุยไปหาที่บ้านแค่นั้นเองช่วง 3 เดือนแรกเราคุยโทรศัพท์กันทุกวันแบบคุยกันนานมากๆครับบางทีไม่หลับไม่นอนแต่เข้าเดือนที่ 4 เริ่มคุยน้อยลงไลน์กว่าจะตอบผมเเบบคุยกัน บ่าย 2 เค้าบอกว่าขอตัวกินข้าวก่อนนะ แต่เค้ามาตอบผมตอน 4 ทุ่ม ถามว่าทำอะไรอยู่คือไม่เข้าใจว่ากินข้าวนานขนาดนั้นเลยหรอ 4 ทุ่ม คุยกันไม่ถึง 20 ประโยค 20 ประโยคเนียเค้าถามผมว่ากินไรยังผมตอบเค้าทันทีทุกประโยครอเค้าทักมาตลอดเพราะเราไม่ค่อยมีเวลาคุยกันผมคิดถึงเค้ามากๆพอผมตอบเค้าทันทีผ่านไป 10 นาทีเค้าก็จะตอบผมบางประโยค 30นาทีถึง 1 ชั่วโมงเลยด้วยซ้ำแรกๆน้อยใจนะครับเค้าก็ขอตัวไปนอนเเล้วเป็นแบบนี้ทุกวันนะครับแล้วเราก็ทะเลาะกันเรื่องนี้ทุกวันเรื่องตอบช้าเข้าใจนะครับว่าทุกคนควรมีเวลาส่วนตัวเป็นของตัวเองบ้างแต่คนที่คบกันแล้วยิ่งอยู่ในสภาพหลบๆซ่อนๆเรียนหนักควรหาเวลาคุยกันให้มากๆผมเคยถามนะว่าทำไมเค้าตอบผมช้าเค้าบอกว่าเวลาผมตอบเค้าช้า 2-3 นาทีเค้าก็จะดูโน้นดูนี่คิดในใจไม่สนใจกันเลยมั้งดูอย่างอื่นจนลืมไปว่าเราคุยกันอยู่ยอมรับนะครับผมเป็นคน งี่เง่ามากๆ ตั้งเเต่มาเจอเค้านานๆทีเราจะมีเรื่องที่ไม่ทะเลาะกันผมรักเค้ามากเวลาเค้าไปกับเพื่อนผมไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่กระวนกระวายตลอดไปเที่ยวตามภาษาเด็กผู้ชายอะครับร้านเหล้าอะไรประมาณนี้ผมก็พยามทำใจให้เชื่อว่าเค้าไปจริงๆผมจะไปส่องตามเฟสเพื่อนของเค้าตลอดผม
(ขอความเห็นด้วยนะครับผมอาจพิมพ์ไม่รู้เรื่องเรียบเรียงไม่ค่อยเข้าใจขอโทษด้วยนะครับเรื่องยาวมากๆจริงๆผมเลยเอาเเต่เรื่องที่สำคัญๆก่อนขอบคุณครับ)