ความรักกับการเดินทาง....

.....เส้นทางการเดินทางไปที่ไหนสักแห่งอาจมีได้หลายทาง
บ้างนั่งรถไฟ บ้างนั่งเครื่องบิน...
คนที่นั่งรถไฟก็คงเพราะอยากนั่งมองทัศนียภาพตามรายทาง
คนที่นั่งเครื่องบินก็คงเพราะอยากถึงที่หมายเร็วๆ
ถึงแม้จะเป็นอย่างงั้นก็ตาม
คนที่นั่งรถไฟบางครั้งในใจก็อยากให้ถึงที่หมายเร็วๆ
ส่วนคนที่นั่งเครื่องบินบางครั้งก็อยากจะมองทัศนียภาพนานๆ
สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับการเดินทางคงไม่ใช่จุดหมายปลายทาง
แต่เป็นความปลอดภัยสำหรับผู้เดินทางต่างหาก....
....ความรักก็มีส่วนคล้ายกับการเดินทางอยู่ไม่น้อย
เพราะสิ่งที่สำคัญที่สุดของความรักไม่ใช่การได้อยู่ด้วยกัน
แต่เป็นความปลอดภัยของหัวใจและความมั่นใจในความสัมพันธ์
หลายครั้งที่เราอยากให้ความรักของเราถึงจุดหมายปลายทางไวๆ
แต่เราลืมไปว่าการถึงจุดหมายปลายทางไวๆ ก็ไม่ได้รับประกัน
ว่าหัวใจเราจะปลอดภัย ไม่ได้รับประกันว่าความสัมพันธ์จะมั่นคง
เมื่อมองกลับไปแล้วการถึงจุดหมายปลายทางอย่างรวดเร็ว
อาจไม่มีอะไรมีค่าพอให้จดจำว่าเรามาถึงที่นี่ได้ยังไงด้วยซ้ำไป
ในขณะเดียวกันการค่อยๆก้าวไปของความรัก อาจถึงจุดหมายช้า
กลับทำให้เราได้เรียนรู้ ได้ทำให้หัวใจเราพบกับที่พักพิงจริงๆ
พอมองกลับไปเราก็อาจพบว่าทุกการก้าวเดินล้วนมีความหมาย
....ถึงแม้ทุกอย่างจะมีข้อยกเว้นว่า
การที่ความรักเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วก็อาจมีอะไรมากมายให้จดจำ
การเดินทางที่เนิ่นนานสุดท้ายก็อาจไม่เหลืออะไรให้จดจำ
แต่ถ้าเลือกได้ใครๆก็คงไม่อยากเจ็บใจ ช้ำใจเพราะความรักหรอก
และถ้ามีโอกาสอีกครั้งผมก็คงจะปล่อยให้ความรักค่อยๆเป็นไป
ให้เหมือนกับการนั่งรถไฟค่อยๆเก็บเรื่องราวประทับใจไปกับเธอ
ไม่เร่งรีบเร่งรัดเหมือนที่เคยพลาดไป....

บางครั้งกว่าเราจะได้รู้จักความรัก เราก็สูญเสียความรักนั้นไปแล้ว
ผมไม่รู้ว่าหลังจากที่เธอกับผม หลังจากที่เราแยกจากกันวันนั้นแล้ว
จะมีโอกาสสักครั้งมั้ยที่เราจะได้กลับมาพบกันอีก
จะมีโอกาสอีกสักครั้งมั้ยให้ผมได้แก้ไขในสิ่งที่ทำผิดพลาดไปแล้ว....